" ท่านพี่ ข้ารู้แล้วว่าใครเป็คนทำให้พวกแรปเตอร์ หลุดออกมาจากสวนสัตว์ " ต๊กโกวหงส์ กล่าวอย่างช้าๆ
" มันเป็นใคร เจ้าคนที่เป็นสาเหตุให้ หนิงเอ๋อต้องตาย " หลงเซียนกล่าวอย่างโกรธแค้น ทำให้ต๊กโกวหงส์ลังเลที่จะพูดแต่สุดท้ายเธอก็พูดออกไปจนได้
" มันคือ ขุนนางมนตราฮาคุเร " ต๊กโกวหงส์ กล่าวและเล่าเรื่องจริงให้ฟัง
ที่กรงของแรปเตอร์ และทีเร็กบอบบาง ก็เพราะส่วนผสมไม่ได้มาตรฐาน เนื่องมาจากการโกงเงิน ในการสร้างกรง ฮาคุเรได้ยักยอกเงินจำนวนมหาศาลไป ในการดูแลความปลอดภัยกรงแรปเตอร์ ทำให้มียามเฝ้าอยู่น้อย และเป็นสาเหตุให้แรปเตอร์ หลุดออกมากลางเมืองได้
" เจ้าฮาคุเร ข้าต้องแก้แค้นแก " หลงเซียนสบถ และให้ต๊กโกวหงส์ ไปสืบข่าวการเดินทาง ของขุนนางมนตรา ฮาคุเร ที่กำลังจะเดินทางไปอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมืองหลวง ร็อคน่า จะได้ดักสังหารมันที่กลางทาง
.
.
เวลาผ่านไป 4ก้านธูป ซึ่งเป็นเวลาตีสาม ต๊กโกวหงส์ ก็กลับมาและรายงานเรื่องการเดินทางของฮาคุเร ให้กับหลงเซียนรู้โดยละเอียด
" ตอนนี้มันกำลังเดินทาง อีกไม่เกิน 30 นาที คงบรรลุถึงป่าโปปุ กริซลี่ " ต๊กโกวหงส์กล่าว
" งั้นเราไปกัน " หลงเซียนสั่งการและรีบวิ่งขึ้นไปขี่ม้า ออกไปจากเมือง โดยไม่ได้บอกเรื่องการลอบสังหารฮาคุเรนี้ ให้ เสวี่ยอู่ และถังไป่หลินรู้
กุบกับ กุบกับ กุบกับ ม้าห้อตะบึง ไปถึงบริเวณที่เหมาะแก่การดักซุ่ม หลงเซียน รีบลงมาจากหลังม้าพร้อมต๊กโกวหงส์ พวกเธอปิดหน้ามิดชิด และแต่งชุดดำอำพรางตัว จนกระทั่งรถม้าของ ขุนนางมนตรา ฮาคุเร ผ่านมา จึงบุกเข้าโจมตี
" วันนี้ในปีหน้าคือวันครบรอบวันตายของแก ฮาคุเร " หลงเซียนตะโกน และกระโดดออกไปเป้นคนแรก ตามด้วยต๊กโกวหงส์ ด้วยวรยุทธอันเหนือชั้นของหลงเซียน คนคุ้มกันของฮาคุเร จึงพากันตกตายไปเมืองผี อย่างไม่รุ้เนื้อรู้ตัว จนหลงเซียนสามารถเข้าประชิดฮาคุเรได้
แต่ในนาทีวิกฤตินั้นเอง
ฟ้าวววว มีดหยกลำหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่หลงเซียน ทำให้เขาต้องเกร็งพลังต่อต้าน
" จงเบ่งบานวงกชเหมันต์ " หลงเซียนคำราม แต่ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนที่กำลังยิงมีดหยกมา
" ลั่นฟานอวิ๋น? " หลงเซียนคำรามชื่อของมัน
" ใต้เท้าฮาคุเร รีบหนีไปก่อนทางนี้ ข้าจัดการเอง " ลั่นฟานอวิ๋นกล่าวกับ ฮาคุเร ที่กำลังกลัวขี้หดตดหาย ต๊กโกวหงส์ เมื่อเห็นดังนั้น จึงรีบถอนตัว ปล่อยให้สองบุรุษ ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ห้ำหั่นกัน สามีใหม่และ คนรักเก่าของ เสวี่ยอู่ไม่อาจอยู่ ร่วมโลกกันได้
" จินเทียนปู้ซื่อหนีสื่อจิ้วซื่อหว่อหัว ( วันนี้ไม่ใช่แกม้วย ก็ข้าตาย ) " ลั่นฟานอวิ๋นตะโกน และชักดาบมรกตพิสุทธิ์ออกมา
เคร้ง ดาบมรกตพิสุทธิ์ ได้ปะทะ กับ ดาบวงพระจันทร์ ของหลงเซียน ทำให้ใบหน้าของลั่นฟานอวิ๋นเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
" แกไม่ใช่แค่แย่งผู้หญิงจากชายคนเดียว แกยังแย่งโจวจื่อโม่ จากสหายของข้า อวิ๋นซีเหอ อีกเหรอ " ลั่นฟานอวิ๋นกล่าวเช่นนี้ เพราะเขาจำได้ว่าดาบวงพระจันทร์เล่มนี้เป็นของ อวิ๋นซีเหอ สหายรัก
ตูมมมม! เปรี๊ยง! เสียงฝ่ามือปะทะกันกลางอากาศ ตอนนี้ทั้งสอง ต่างร่ายรำวรยุทธบงกชเหมันต์เข้าใส่กัน โรมรันกัน ราวกับหมาป่าคลั่ง แต่ทว่า ดาบมรกตพิสุทธิ์ไม่อาจสู้ดาบวงพระจันทร์ได้ มันจึงหักลง และนำความพ่ายแพ้มาสู่ ลั่นฟานอวิ๋น
ตอนนี้หลงเซียนได้เอาดาบวงพระจันทน์ จี้คอลั่นฟานอวิ๋นเอาไว้ ลั่นฟานอวิ๋น จึงได้แต่คร่ำครวญที่ตัวเองประมาท ทำให้พ่ายแพ้หลงเซียนเขาจึงเริ่มเล่านิทานให้หลงเซียนฟัง
กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนาน จนแทบจำไม่ได้ ยังมีบุรุษคนหนึ่งนามว่า ฮาคิน ซึ่งเป็นคนรักของ จิเอริ และทั้งสองรักกันมาก อยู่มาวันหนึ่ง ฮาคินได้รุ้ว่าตนมีภารกิจต้องไป ปราบจอมมารเพื่อสันติสุขของโลก แต่เขารู้ว่า ภารกิจนี้เขาต้องตายแน่ๆ เขาจึงเรียกจิเอริ มาบอกลาที่ใต้ต้นสนแห่งรัก และทำการปิดผนึกความจำของ จิเอริ ซะ แล้วจากไปเพื่อปราบจอมปีศาจ
หลายปีผ่านไป จิเอริได้แต่งงาน กับอาราเอล จอมขมังเวทย์ และได้อยู่กับเขาอย่างมีความสุข จนมีลูกด้วยกันสองคน แต่แล้วความสุขก็ไม่ยืนยง เมื่อ อาราเอล พบว่า มีใครบางคนปิดผนึกความทรงจำของจิเอริไว้ เขาจึงทำการคลายมนต์ปิดผนึกความทรงจำนั้นซะ แต่แล้ว อาราเอล ก็ต้องพบความจริงที่ว่า จิเอริ ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้ เมื่อรู้ว่า ฮาคิน คนรักเก่าของเธอตายไปแล้ว แต่ตัวเธอ กลับมามีความสุขอยู่กับ อาราเอล สามีใหม่หลายปี และลืมเลือนเรื่องของ ฮาคินไป เธอจึงฆ่าตัวตาย
ทำให้ อาราเอล เศร้าใจนัก ถึงกับฆ่าลูกน้อยทั้งสอง แล้วฆ่าตัวตายตาม และก่อนที่อาราเอล จะตาย เขาได้ สาปแช่งฮาคิน ว่าถ้าเกิดชาติหน้า เขาต้องล้างแค้นฮาคินให้ได้
" แกจงจำไว้ให้ดี หลงเซียน "
เมื่อเล่าจบ ลั่นฟานอวิ๋น ก็เอาฝ่ามือฟาดหน้าของตนเอง จนถึงแก่ความตาย
ตอนที่หลงเซียนชนะลั่นฟานอวิ๋นได้ มันก็เป็นเช้าของอีกวันแล้ว พวกทหารพากันมาหยั่งที่เกิดเหตุ และจับกุมตัว หลงเซียนที่กำลังเศร้า เพราะเขาได้ฆ่าคนรักเก่าของเสวี่ยอู่ไป ทำให้เขาไม่คิดสู้กับทหาร และทำให้เหตุการณ์ที่ตามมาแย่ลง ซึ่งทหารได้จับตัวหลงเซียนไปเข้าคุกรอการประหาร ในตอนกลางวันของวันพรุ่งนี้ ในข้อหา ลอบสังหารขุนนางระดับสูงของชาวโปปุรอน
.
.
กลับมาทางด้านเยว่อิ๋งอิ๋ง เมื่อเธอรู้ข่าวว่า หลงเซียนถูกจับตัวไปเข้าคุกและรอการประหาร เธอก็รีบไปที่ว่าการมณฑล เพื่อขอเข้าพบฮาคุเร
ซึ่งฮาคุเร ก็เชิญเธอเข้าไปในจวน อย่างกับแขกพิเศษ
" ข้ามาที่นี่ เพื่อขอให้ท่านเมตตา พี่หลงเซียน ซักครั้ง เพราะเขาทำอะไรไม่ยั้งคิด " เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าวอย่างขอความเมตตา
" ก็ได้ข้าจะปล่อยหลงเซียนก็ได้ แต่เจ้าต้องยอมนอนกับข้าคืนหนึ่ง " ฮาคุเร จอมเจ้าเล่ห์ได้ยื่นข้อเสนอนี้ให้กับเยว่อิ๋งอิ๋ง เพราะเขาอยากได้ตัวเธอมานาน
" แค่ครั้งเดียว ข้าให้ท่านนอนกับข้าได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น และเรื่องนี้ต้องเป็นความลับระหว่างเราไปจนวันตาย " เยว่อิ๋งอิ๋ง ยอมรับข้อเสนอ แต่ก็ยื่นข้อแม้กับฮาคุเรด้วย ซึ่งฮาคุเร จอมเจ้าเล่ห์ ก็ยอมรับข้อตกลงในทันที เขาเริ่มฉีกเสื้อผ้า ของเยว่อิ๋งอิ๋ง ราวกับมนุษย์หื่นกาม และร่วมประเวณี กับเธอ โดยไม่สนว่าเธอจะรุ้สึกอย่างไร เธอ จะเจ็บมั๊ย ก่อนมีคำสั่งให้ปล่อยตัวหลงเซียน
.
.
กลับมาทางด้านหลงเซียน เขากำลัง งง ที่จู่ๆ ก็มีคำสั่งจากฮาคุเร ให้ปล่อยตัวเขา ทั้งๆที่คนอย่างฮาคุเร ไม่น่าจะเป็นคนใจดีขนาดนี้ เขาค่อยๆเดินออกจากคุก และ พบว่า เสวี่ยอู่ ถังไป่หลิน โจวจื่อโม่ และต๊กโกวหงส์ มารอรับเขาอยู่
" แล้ว เยว่อิ๋งอิ๋ง ไปไหน " หลงเซียนกล่าวถาม เมื่อไม่เห็นตัวเยว่อิ๋งอิ๋ง ซึ่งต๊กโกวหงส์ ก็โมโห เยว่อิ๋งอิ๋ง เหมือนกันที่ไม่ยอมมารับหลงเซียน ยามที่เขาถูกปล่อยตัวโดยไม่มีเหตุผล
หลงเซียน เมื่อไม่รุ้ว่าเธอไปไหนจึงได้แต่กลับไปรอเยว่อิ๋งอิ๋ง ที่บ้านโดยไม่รุ้เลยว่า การที่ตนได้รับการปล่อยตัว เพราะเยว่อิ๋งอิ๋ง ยอมพลีกายให้ ฮาคุเร เรื่องราวสุดดราม่าจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะ
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
