[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

“สมกับที่เป็นระดับ S น่ากลัวจริงๆ”

พี่เลี้ยงที่กำลังขับไล่มอนสเตอร์รอบข้างออกไปให้ห่างจากการต่อสู้ของมอนสเตอร์ 6 ดาวที่กำลังปะทะกับแอชเชอร์และเพื่อนของเขาอีก 2 เหล่าพี่เลี้ยงล้วนมองจ้องและแสดงออกถึงความพอใจกับความสามารถที่กลุ่มของแอชเชอร์แสดงออกมา แม้พวกเขาจะยังไม่สามารถฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวได้ใน 2 นาทีก็ตาม จากบาดแผลและรูปแบบการทำงานของพวกเขาที่ทำด้วยสัญชาตญาณจะต้องฆ่ามอนสเตอร์ตัวนี้ได้ใน 10 นาทีนี้อย่างแน่นอน

“เด็กที่ใช้หอกนั่นมาจากทางตอนเหนือสินะ ถึงได้ใช้หอกได้ดีขนาดนั้น”

“ใช่ จำชื่อตระกูลไม่ได้ด้วยสิ ส่วนเด็กคนนั้นแม้จะบ้าบิ่นไม่น้อยก็ตาม อย่างไรก็ตามความน่ากลัวของพลังทำลายที่ส่งผ่านขวานก็น่ากลัวไม่แพ้กัน”

“ตระกูลของผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้ขวานสินะ แต่ไอ้เด็กอีกคนละ จากข้อมูลเขาไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่เลยนี่ ทำไมถึงใช้มีดและดาบได้เชี่ยวชาญมากขนาดนั้น”

จากบาดแผลที่แอชเชอร์สร้างขึ้น น่ากลัวกว่าระดับ S ทั้งสองที่พวกเขาพูดถึงก่อนหน้า การที่แอชเชอร์ไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่ ไม่มีทักษะสืบทอดจนนำไปสู่การใช้งานสกิลสุดยอด เขากลับทำสิ่งที่น่ากลัวให้เกิดขึ้นมาได้ด้วยพรสวรรค์ของเขาเอง นั่นคือการใช้ดาบและมีดจัดการกับมอนสเตอร์ด้วยทักษะเฉพาะตัว

“ไม่รู้เช่นกัน แต่จากท่าทางนั่น ไม่มีใครที่ฉันเคยเห็นมาก่อน”

การใช้ดาบคู่มีให้เห็นทั่วไป การใช้มีดคู่ก็มีให้เห็นเช่นกัน แต่การใช้พวกมันอย่างละชิ้นมีน้อยคนมากแทบไม่มีเนื่องจากระยะการโจมตีของอาวุธทั้งสองข้างไม่สัมพันธ์กัน หากไม่เชี่ยวชาญจะทำให้การโจมตีพลาดได้เพราะอาวุธทั้งสองชิ้นมีระยะการโจมตีต่างกัน ถ้าหากตกอยู่ในสถานการณ์ต้องการใช้ดาบแต่มือข้างที่ว่างกลับถือมีด นับว่าเป็นจุดอ่อน หากสถานการณ์ตอนนั้นต้องการใช้มีดแต่มือข้างที่ว่างถือดาบก็เป็นจุดอ่อนเช่นเดียวกัน มันจึงเป็นเรื่องยุ่งยากที่จะใช้อาวุธต่างขนาดและต่างระยะการโจมตีร่วมกัน

ฉั๊วะ~!

แอชเชอร์แทงดาบเข้าที่ปากของแรดจากนั้นก็ออกแรงตัดปากของมันจนฉีกถึงบริเวณหูเผยให้เห็นรอยแผลกว้าง จังหวะที่พี่เลี้ยงเผลอคุยกันนี้เอง พวกเขาก็พบว่าแอชเชอร์เปิดจุดอ่อนด้วยดาบและใช้มีดในมืออีกข้างแทงจุดอ่อนนั้นจนมอนสเตอร์ 6 ดาวตกตายก่อนจะถึง 10 นาที การโจมตีของคนทั้ง 3 ที่เกิดขึ้นนี้ใช้เวลาเพียง 5 นาทีเท่านั้นผิดจากที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้

[แจ้งเตือน โฮสต์ได้ทำการสังหารมอนสเตอร์ 6 ดาวเป็นครั้งแรก ได้รับรางวัลจากทางระบบ]

[ทำการมอบแต้มสถานะโจมตี ป้องกันและความเร็วอย่างละ 1 แต้มให้กับโฮสต์]

รอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าของแอชเชอร์ พลางเตรียมตัวสู้ต่อไป หลังจากที่เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่บอกถึงรางวัล หากเดาไม่ผิดตอนนี้ค่าสถานะทั้ง 3 ของเขากลายเป็น 10 หน่วยไปแล้ว แต่เขาไม่มีเวลามากในการตรวจสอบจึงมองผ่านๆตาแล้วเริ่มขโมยฟอสเอนเนอร์จี้จากมอนสเตอร์ 6 ดาว การขโมยครั้งนี้ทำให้เขาตกใจมากยิ่งขึ้นไปอีกเพราะฟอสเอนเนอร์จี้ที่ได้ระบบแจ้งเตือนเขาให้รู้ว่าดูดซับมาได้ถึง 1000 หน่วย แล้วมันยังเป็น 1 ในพันส่วนที่เขาดูดซับได้ หากระบบไม่มีข้อจำกัดเพียงแค่มอนสเตอร์ 6 ดาวตัวเดียวเขาสามารถอัพทุกอย่างและซื้อทุกๆสิ่งในร้านค้าได้จากแต้มที่ดูดซับ

“สถานะ”

[ระบบ 1 - 1 ระดับ 2 ดาว]

[ชื่อ : แอชเชอร์ แอสลาส]

[อายุ : 15 ปี]

[ระดับซิงโครไนซ์ : SS ]

[พลังโจมตี 0  [10]]

[พลังป้องกัน 0  [10]]

[ความเร็ว 1 [10]]

[พลังต่อสู้  155]

[ฟอสเอนเนอร์จี้ 223,225]

[แต้มสถานะคงเหลือ 49]

[ สถานะร่างกาย 100 % ]

สกิล >>

[วิ่งเร็ว{Max}][ระเบิดความเร็ว{Max}][วิ่งหลบหลีก{Max}][ปีนป่าย{Max}][ว่ายน้ำ{Max}][ปอดเหล็ก{max}][กระโดดสูง{Max}][พลิกตัวกลางอากาศ{Max}]

[ลำแสงอาวุธ{Max}][ยิงต่อเนื่อง{Max}]][โจมตีต่อเนื่อง{Max}]

[เชี่ยวชาญหมัดขั้นสูง{6%}]

[เชี่ยวชาญดาบขั้นสูง{41%}]

[เชี่ยวชาญมีดขั้นสูง{42%}]

[เชี่ยวชาญธนูเบื้องต้น 50 %]

“เราไม่มีเวลาพักกันหรอกนะ”

เสียงพูดดังมาจากทางฝั่งพี่เลี้ยงก่อนจะดึงมอนสเตอร์ 6 ดาวตัวใหม่เข้ามา มันมีรูปร่างคล้ายกับหมาป่าแต่มีหาง 6 หางปลายหางแหลมคมไม่ต่างจากหอก สิ่งที่พวกเขาต้องทำคืออยู่ให้ห่างจากส่วนหาง พยายามโจมตีบริเวณด้านหน้าของมัน หากสามารถโจมตีดวงตาที่ 3 บนหน้าผากของมันได้หางทั้งหมดของมันจะอ่อนตัวไม่ต่างจากหางธรรมดา การจะฆ่ามันหลังจากทำลายดวงตา จะต้องหยุดความเร็วของมันให้ได้ก่อน จนกว่ามันจะช้าพวกเขาค่อยผ่าท้องควักหัวใจออกมา

โบร๋ว~!

เสียงเห่าหอนของหม่าป่าดังก้องกังวานไปทั่วเรียกให้มอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆมารวมตัวกัน อย่างไรก็ตามมอนสเตอร์เหล่านั้นกลับไม่สามารถเข้ามาหามันได้ เนื่องจากพี่เลี้ยงทั้ง 10 ได้กระจายตัวกันออกไปขัดขวางทำให้กลุ่มของแอชเชอร์สามารถสู้กับมันได้เต็มที่

“ฉันเปิดเอง~!”

เป็นอีกครั้งที่มอแกนร้องตะโกนก้องพลางพุ่งตัวเข้าหามอนสเตอร์ 6 ดาว แอชเชอร์ที่อยู่ห่างออกมาเล็กน้อยไม่ได้กระโดดเข้าไปร่วมด้วยเพราะกำลังสังเกตการเคลื่อนไหวของหางทั้ง 6 ลีโอก็เช่นเดียวกัน กระทั่งการปะทะกันระหว่างมอแกนและมอนสเตอร์เริ่มขึ้นนั้น ชุดเกราะมาร์คเอทของมอแกนก็ถูกหนึ่งในหางของหมาป่าทิ่มแทงจนร่างของเขากระเด็นออกไปติดซากตึก

ตู้ม~!

“บ้าเอ๊ย มันเร็วมาก ระวังตัวด้วย”

จากการสังเกตของแอชเชอร์ ไม่ใช่ว่ามอนสเตอร์เร็วเกินไป แต่เป็นเพราะมอแกนประมาทขาดการสังเกต เขาเลือดร้อนมากจนนำภัยมาสู่ตัวเอง ดูท่าการที่เขามาจากตระกูลใหญ่ไม่เคยไปแนวหน้า หากมีการต่อสู้ก็รู้จักเพียงแค่สวมชุดเกราะรุ่นใหม่และแข็งแกร่งกว่าเข้ากวาดล้างและทำลาย จึงทำให้ประสบการณ์ต่อสู้ขาดหายไปหลายส่วน แอชเชอร์ที่ได้รับคำเตือนเขากลับไม่สนใจพุ่งเข้าหาหมาป่าด้วยความเร็วไว โดยมีลีโอวิ่งประกบข้างก่อนที่พวกเขาจะแยกกันเป็นสองฝั่งขนาบข้างโจมตีหมาป่า จนทำให้มันต้องกระโดดหมุนตัวรับมือกับพวกเขาทั้งสองคน

เปล้ง เคล้ง เปล้งเปล้ง เคล้ง ~!

ฉั๊วะ~!

“เฮ่ย พวกนายทำได้ยังไงกัน” 

มอแกนร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ หลังจากเห็นเพื่อนทั้งสองกระโดดหลบหางที่คมเหมือนหอกได้อย่างง่ายดายแล้วยังสวนกลับการโจมตีได้อีกด้วยจนร่างมอนสเตอร์เกิดบาดแผล แอชเชอร์กับลีโอไม่คิดตอบ พวกเขาทำเพียงแค่โจมตีต่อไปกระทั่งผ่านไป 5 นาทีแอชเชอร์ก็ได้ปามีดเสียบดวงตากลางหน้าผากจนหางทั้งหกของมันตกลง ลีโอที่เห็นโอกาสจึงกระโดดลอดเข้าใต้ท้องแทงหอกทะลวงเข้าไปจนถึงหัวใจจนมอนสเตอร์ล้มตัวลงมาตาย

“ไปกันเถอะ”  ลีโอหันมองแอชเชอร์ จากนั้นพวกเขาก็พุ่งเข้าหามอนสเตอร์ 6ดาวอีกตัวที่ถูกล่อมา มอแกนที่ถูกทิ้งจึงรีบตั้งหลักพุ่งตามเพื่อนของเขาไป  การฆ่าของพวกเขาทั้ง 3 นั้นเริ่มง่ายดายเพราะใช้ความสามารถของชุดเกราะสะกดข่มมอนสเตอร์ ด้วยพลังที่เหนือกว่าจึงไม่ใช่เรื่องยาก สิ่งที่พวกเขาทั้ง 3 จะต้องเรียนรู้ในอาทิตย์นี้ก็คือการร่วมมือกัน แต่ดูเหมือนว่ามอแกนจะถูกทิ้งเพราะเขาไม่รู้จักการร่วมมือ คิดเพียงแค่จะฉายเดี่ยว จนทำให้หลายครั้งถูกเตะออกมาจากรูปแบบ

 “เหลือเวลาอีก 3 ชั่วโมงจะค่ำแล้ว เราลองสักหน่อยไหม”

พี่เลี้ยงมองหน้ากัน การฆ่ามอนสเตอร์ 6 ดาวของพวกแอชเชอร์สามารถฆ่าพวกมันได้ 9  ตัวแล้ว แต่พวกเขาจำเป็นต้องกลับก่อนฟ้าจะมืด เนื่องจากตอนกลางคืนมอนสเตอร์จะแข็งแกร่งมาก ดังนั้นพวกเขาจึงมองหน้ากันก่อนจะกระโดดหาที่หลบปล่อยให้มอนสเตอร์ระดับ 4 และ 5 ดาวที่ต้านเอาไว้เข้าไปสร้างปัญหาให้กับกลุ่มของแอชเชอร์

“เฮ่ย พี่เลี้ยงเปลี่ยนวิธีการฝึกแล้ว มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ”  

มอแกนเริ่มแหกปากร้องเช่นเดิม อย่างไรก็ตามเขากลับต้องรีบวิ่งเข้าไปจัดรูปแบบกับเพื่อนก่อนจะถูกทิ้ง เขารู้สึกปวดหัวเช่นกันเพราะเพื่อนอีก 2 ไม่พูดคุยกันเลย พวกเขาเพียงแค่สู้เท่านั้น ทำให้เขาต้องวิ่งตามพยายามหาตำแหน่งแทรกเข้าไปในการต่อสู้ เพื่อให้เกิดรูปแบบทีม 3 ตลอดเวลา ซึ่งการเงียบของแอชเชอร์และลีโอเป็นเพราะว่าพวกเขาคิดอยากจะดัดนิสัยของมอแกน

เขายังคงคิดว่าโลกหมุนรอบตัวเอง หากเขากระโดดทุกคนจะวิ่งเข้าไปจัดการรอบข้างรอเขา ซึ่งแอชเชอร์และลีโอไม่ใช่คนประเภทที่จะอำนวยความสะดวกให้คนอื่นได้ฆ่า พวกเขาต่างก็กระหายในการฆ่าเช่นกัน ยิ่งเป็นแอชเชอร์ที่ย้อนกลับมานั้น เขาไม่มีความคิดที่จะเป็นเครื่องมือให้ใคร  ดังนั้นหากมอแกนคิดเพียงแค่จะใช้ท่าทำลายวงกว้างปล่อยให้พวกเขาสองคนเปิดทางและขัดขวางมอนสเตอร์ให้รับการโจมตีเต็มกำลัง พวกเขาทั้งสองจะไม่ขอร่วมทางด้วย คนแบบนี้มีแต่จะทำให้ทีมทำงานหนักและเสี่ยงตายมากยิ่งขึ้น

“ดูแลตัวเอง” 

แอชเชอร์พูดผ่านระบบสื่อสาร จากนั้นเขาก็ดูแลตัวเองด้วยการฆ่ามอนสเตอร์ 4 และ 5 ดาวที่วิ่งเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดเข้าหามอนสเตอร์ 6 ดาว ลีโอต่างก็ใช้หอกฆ่ามอนสเตอร์ 4 ดาว และ 5 ดาวด้วยความรวดเร็วเช่นเดียวกัน แต่สำหรับมอแกนที่เน้นหนักในพลังทำลายนั้น ทำให้เขาตามความเร็วของเพื่อนทั้งสองไม่ทัน จนถูกทิ้งให้รับมือกับมอนสเตอร์ 4 และ 5 ดาวที่อยู่รอบๆ ส่วนมอนสเตอร์ 6 ดาวแอชเชอร์และลีโอเป็นคนบุกเข้าไปจัดการจนในที่สุดมันก็ตกตาย

“อย่าพึ่งเลิก เลื่อนไปก่อน ดูเหมือนว่าจะเจอของดีเข้าแล้ว”

พี่เลี้ยงดึงมอนสเตอร์ 6 ดาวมาเพิ่มหลังจากมันตาย ไม่เพียงเท่านั้นพวกเขายังดึงมอนสเตอร์อื่นๆเข้ามาด้วย หลังจากเห็นการฆ่าของระดับ S ทั้ง 3 ตอนนี้รูปแบบของพวกเขาที่ไม่เข้ากัน กำลังปรับเปลี่ยน หากพี่เลี้ยงปล่อยโอกาสนี้ไปพรุ่งนี้จะต้องเสียเวลากว่าที่ระดับ S ทั้ง 3 จะตกอยู่ในสภาวะนี้ พวกเขาจึงยืดระยะเวลาการฝึกออกไปอีกแล้วเพิ่มจำนวนมอนสเตอร์ 6 ดาว แม้มันจะออกนอกหลักสูตรไปเล็กน้อย แต่กลับให้ผลที่ดีเกินคาด

“น่าเหลือเชื่อ แบบนี้ก็ไม่น่ามีปัญหา หากปล่อยระดับ S ไปทำงานร่วมกับคนอื่นๆ”

พี่เลี้ยงฉีกยิ้มไม่หุบหลังจากเห็นการสอดผสานของทั้ง 3 จากเดิมพวกเขาสู้ตัวใครตัวมัน หลังจากที่มอนสเตอร์เข้ามาเยอะกว่าเดิม พวกเขาก็เริ่มมองจุดบอดให้กัน แอชเชอร์ซัดมีดฆ่ามอนสเตอร์ 4 ดาวที่แอบเข้าหลังมอแกน ลีโอจัดการเข็มสังหารที่มาจากมอนสเตอร์ 5 ดาว  ส่วนมอแกนใช้ท่าโจมตีทุบพื้นดันพื้นดินขึ้นมาป้องกันการโจมตีวงกว้าง จากการล่อมอนสเตอร์มาเรื่อยๆนั้นดูท่าจะเป็นผลดีกับระดับ S ทั้ง 3 คน

“ฟ้าจะมืดแล้ว สั่งถอยได้เลย”

รูขนาดใหญ่ที่สาดส่องแสงแดดมาจากบนพื้นดินค่อยๆหม่นแสงบอกว่าวันนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงกลางคืน เหล่าพี่เลี้ยงจึงกระโดดเข้าไปช่วยเหลือกลุ่มของแอชเชอร์พลางใช้รหัสถอย วันนี้พวกเขาจะล้มเลิกภารกิจฝึกซ้อมเพื่อกลับไปพักผ่อน

“ถอยเร็วเข้า ถอยยาวๆ ถอย~!”