พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบสาม  เซ็กเธาว์2

ครั้งพุทธกาลพระผู้มีพระภาคเจ้ายังเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ

ได้มีการทดสอบปราบม้าพยศแม้จะมีเจ้าชายที่เชี่ยวชาญการปราบม้าพยศก็ควบขี่ม้าตัวนั้นได้เพียงแค่ชั่วครู่ก่อนที่จะถูกสะบัดตกลงไป

มีแต่เจ้าชายสิทธัตถะที่ใช้วาจาอ่อนหวานและความอ่อนโยนปลอบประโลมม้าพยศและสามารถขี่ม้าวิ่งเหยาะๆไปโดยไม่ถูกสะบัดตกได้

แสดงถึงความสามารถที่เหนือกว่าคนอื่นของเจ้าชายสิทธัตถะที่เก่งกว่าแม้แต่เจ้าชายที่เชี่ยวชาญในศาสตร์นั้นๆอย่างการขี่ม้า

รวมไปถึงการฟันดาบไปที่ต้นไม้จนลมพัดผ่านต้นไม้ถึงค่อยหักโค่นลงมาเป็นรอยผ่าเรียบเนียนเหมือนกับผ่าเนยที่แม้แต่เตียบ่อกี้ยังยอมรับว่าทำไม่ได้

ว่าเจ้าชายสิทธัตถะทำได้ทุกอย่างที่ว่ามานี้“ก่อน” ที่จะตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า

จนค่อนข้างสงสัยว่าเราจะลุ้นให้ตื่นเต้นไปทำไมในตอนที่องคุลีมารพยายามจะสังหารพระพุทธเจ้า

เหมือนกับเราจะตื่นเต้นว่าพี่น้องสกุลบู๊พยายามจะสังหารเตียบ่อกี้

หรือเด็กฉลาดบ้านนอกจะมาลอบสังหารองค์ชายแห่งนครหลวงนั่นล่ะ

มันเป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่รู้เรื่องราวเบื้องหลังดีอยู่แล้ว

ดังนั้นแผนการของผมที่พยายามจะปลอบโยนเกลี้ยกล่อมเซ็กเธาว์ให้ยอมให้ผมขี่อย่างสงบและอ่อนโยนจบลงด้วยความล้มเหลวโดยการที่เซ็กเธาว์ใช้ฝ่าเท้าที่ใหญ่แทยจะเท่าหัวของคนทั่วไปถีบมาที่หน้าของผมและเวลาที่มันยกตัวขึ้นเรียกว่าสูงกว่าสามเมตรทีเดียว

ผมที่กระเด็นออกมาได้คิดแล้วว่า

หากเราไม่ใช่คนเก่งปานพระพุทธเจ้าอย่าไปเลียนแบบท่าน

ว่าอัจฉริยะแห่งยุคนั้นเอาคนธรรมดาไปเปรียบเทียบคนธรรมดาจะช้ำใจไปเปล่าๆ

ผมมองดูเซ็กเธาว์อีกครั้งในขณะที่พลิกตัวลดแรงปะทะ

ลมหายใจของมันฟืดฟาดออกมาเป็นไอร้อนราวกับจะพวยพุ่ง

เจ้ากระต่ายแดงตัวนี้ยังสง่างามแม้จะถูกโซ่ล่ามมัดทั้งตัว

สีหน้าและจิตใจแสดงความไม่ยอมสยบสมกับเป็นม้าในตำนาน

แต่ทว่า

“เจ้าอ่อนแอ”

ผมเดินเข้าไปอีกครั้งใช้พลังจิตสื่อสารความรู้สึกพยายามทำความเข้าใจต่อเซ็กเธาว์

“เจ้าไม่ใช่พ่อของเจ้าที่สามารถวิ่งไปมาได้อย่างเสรีไม่มีใครสามารถจับหรือควบคุมได้”

ผมจับโซ่ที่ล่ามเซ็กเธาว์เอาไว้เมื่อมันฟังคำพูดของผมและจ้องมองมาอย่างโกรธแค้น

“เจ้าแค้นคนรอบข้างและแค้นความอ่อนแอของตนเอง”

ผมเอามือตับหัวของเซ็กเธาว์ที่หายใจฟืดฟาด

“มากับข้าเถอะหาความแข็งแกร่งไปด้วยกัน”

ผมกล่าวต่อเซ็กเธาว์ที่โกรธแค้นทุกคนในโลกใบนี้