ผู้โง่เขลา

    บทที่ 44 เอาชีวิตรอด.

    ทันทีที่แจ็คเข้าไปยังสนามเด็กเล่นในหายนะ ปรากฏการณ์เกิดขึ้นมาบนท้องฟ้าทั้งหมดของดินแดนแห่งนี้

    สายตาที่ดุร้ายและบ้าคลั่งของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดส่องประกายออกมาพร้อมกับคำรามขึ้นด้วยความบ้าคลั่ง

    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ภายในป่ารกร้างที่เต็มไปด้วยเลือดและโครงกระดูกมากมาย ไม่มีใครรับรู้ว่าป่ารกร้างแห่งนี้เกิดการต่อสู้มากมายเท่าไร

    ไม่มีใครรับรู้ว่าป่ารกร้างแห่งนี้มีอายุเท่าไรและตอนนี้ไม่มีใครคาดคิดว่าโครงกระดูกหนึ่งจะส่องประกายออกมา

    เปลวไฟระเบิดออกมาจากดวงตาพร้อมกับความแค้นมหาศาลที่บ้าคลั่งจนสามารถเผาไหม้ทุกอย่างได้

    “มีคนเข้ามา”

    “มีคนเข้ามา”

    เสียงโครงกระดูกหนึ่งดังขึ้นมาก่อนที่โครงกระดูกทั้งหมดจะส่องประกายออกมาและเงยหน้าขึ้นบนท้องฟ้าเหมือนกันทั้งหมด

    โครงกระดูกทั้งหมดที่เต็มไปด้วยเลือดและเศษเนื้อเน่าที่ส่งกลิ่นออกมาอย่างรุนแรงได้คำรามและลุกขึ้นมาจากโคลนเลือด

    โครงกระดูกทั้งหมดไม่มีใครรับรู้ว่าเกิดขึ้นมาได้ยังไง แต่ตอนนี้โครงกระดูกทั้งหมดแฝงไปด้วยพลังแห่งความแค้น

    แค้นจนกระหายเลือด แค้นจนบ้าคลั่งและความคิดมีแต่การแก้แค้นอย่างเดียวเท่านั้นไม่มีสิ่งอื่นใด

    จ้องมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างมหาศาล

    ภายในป่ารกร้างที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกและโคลนเลือด ปรากฏว่ามีโครงกระดูกที่เหมือนกับนำชิ้นส่วนของสัตว์ร้ายมากมายมาประกอบกัน

    ไม่เพียงแค่น่าอัปลักษณ์ยังน่าขนลุกอีกด้วยก่อนที่แววตาของโครงกระดูกอันนี้จะส่องประกายออกมาและไม่ได้คำรามโกรธเกรี้ยวเหมือนกับโครงกระดูกอื่น ๆ 

    “มาแล้วหรือ ประเทศเพลิงสวรรค์ ฉันจะสังหารให้ได้—-----------------------!!!”

    ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    ป่ารกร้างสั่นไหวด้วยความรุนแรงก่อนที่เสียงคำรามของโครงกระดูกทั้งหมดจะจบหายไปทันทีด้วยความหวาดกลัวเสียงจากส่วนลึกของป่ารกร้างแห่งนี้

    ……………………………

    ภายในใต้ทะเลที่เต็มไปด้วยขยะและสิ่งชั่วร้ายมากมาย ภายในทะเลแห่งนี้ลึกเพียงแค่ 100 เมตรเท่านั้น

    ในใต้ทะเลกลับเต็มไปด้วยขยะที่เต็มไปด้วยสารพิษมากมายจนทำให้สิ่งมีชีวิตภายในใต้ทะเลเกิดการกลายพันธุ์ด้วยความน่ากลัว

    ปลาตัวหนึ่งที่รูปหัวเป็นปลาหมึก ขาเป็นคนและลำตัวเป็นตะขาบกำลังไหวน้ำพร้อมกับล่าเหยื่อของตนเอง

    ปรากฏว่าระหว่างที่ปลาประหลาดตัวนี้กำลังไหวน้ำปรากฏว่ามีเงาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วก่อนจะกลืนกินปลาประหลาดเข้าไปทันที

    ฟุบ

    ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    ทันทีที่เสียงระเบิดจากท้องฟ้าดังขึ้นมา สิ่งมีชีวิตจากใต้ทะเลทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมาและคำรามด้วยความบ้าคลั่ง

    “แก้แค้น แก้แค้น”

    “ทำลาย ทำลาย”

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

    ปลาประหลาดมากมายคำรามออกมาพร้อมกับ แต่เสียงที่ดังขึ้นมากลับแปลกประหลาดและบ้าคลั่งราวกับอสุรกายที่หลุดออกมาจากนรก

    ภายในจุดหนึ่งของทะเลที่เต็มไปด้วยสารพิษมากมายจนแทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

    กลับกันภายในสารพิษที่เข้มข้นแบบนี้กลับมีดวงตาหนึ่งเปิดออกมาและจ้องมองท้องฟ้าที่ถูกฉีกกระชาก

    “ประเทศเพลิงสวรรค์ ฉันจะทำให้เจ้ารับรู้ถึงนรกที่แท้จริง”

    ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    สารพิษทั้งหมดระเบิดออกมาด้วยความรุนแรงและแพร่กระจายอย่างรวดเร็วจนทำให้สัตว์ประหลาดที่อยู่ท่ามกลางสารพิษมาตั้งแต่เกิดได้แตกสลายทันที

    สัตว์ประหลาดมากมายคำรามออกมาด้วยความหวาดกลัวและหลบหนีออกไปจากสารพิษที่เข้มข้นอันนี้ทันที

    ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    ก่อนในเวลาเดียวกันภายในสารพิษที่เข้มข้นมากที่สุดภายในทะเลจะระเบิดออกมาพร้อมกับฝ่ามือสีม่วงที่บวมจนแทบระเบิด

    ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเลือดและน้ำเหลืองก่อนจะมีเสียงหัวเราะออกมาทันที

    “ฉันจะให้ไอพวกเศษขยะประเทศเพลิงสวรรค์รับรู้ความทรมานของฉัน”

    ………………………………..

    ในจุดกลางของดินแดนแห่งนี้ มีปราสาทหนึ่งตั้งอยู่และภายในปราสาทกลับเต็มไปด้วยหุ่นเชิดมากมาย

    ท่ามกลางหุ่นเชิดมากมายที่รูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวอย่างมากเหมือนกับนำสิ่งของที่มีชีวิตและไม่มีสิ่งชีวิตมาประกอบกัน

    เก้าอี้ที่มีดวงตามากมายพร้อมกับเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา แจกันที่มีนิ้วของสิ่งมีชีวิตหลายประเภทติดอยู่ภายใน

    หัวกะโหลกที่เต็มไปด้วยน้ำลายที่ไหลออกมาไม่รู้จบและความน่าเกลียดน่ากลัวอีกหลายอย่างปรากฏออกมาท่ามกลางหุ่นเชิด

    ภายในปราสาทแห่งนี้กลับมีตัวตนหนึ่งที่เต็มไปด้วยเงากำลังควบคุมหุ่นเชิดทั้งหมดและจ้องมองท้องฟ้า

    พร้อมกับเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเย็นชาและเสียงหัวเราะออกมาเหมือนกับเสียงของเหล็กกระทบกันอย่างเดียวเท่านั้น

    ไม่พอมีเสียงของเหล็กเสียดสีกันอย่างรุนแรงจนสามารถทำลายหูของสิ่งมีชีวิตธรรมดาได้ทันที

    “มาแล้ว มาแล้ว”

    หุ่นเชิดตัวหนึ่งเงยหน้าขึ้นมาและพูดออกมาตามมาด้วยหุ่นเชิดมากมายคำรามออกมาและพูดออกมาเช่นกัน

    “มาแล้ว มาแล้ว”

    “ฉันรอมานาน”

    “ฉันอยากให้พวกมัน”

    “ไอพวกประเทศเพลิงสวรรค์”

    “ตาย ตาย ตาย กล้าที่จะทรมานพ่อแม่ของฉัน”

    “มันจะต้องแบกรับผลกรรมที่พวกมันได้กระทำ—-----------------!!!!”

    …………………………………………………..

    แจ็คลืมตาขึ้นมาและพบว่าตนเองอยู่บนท้องฟ้าจริง ๆ ก่อนที่จะมีเกราะป้องกันตนเองและเกราะป้องกันตนเองสั่นเทาก่อนจะหายไป

    ฟุบ

    เกราะป้องกันของแจ็คเคลื่อนไหวเหมือนกับดวงดาวและตกลงมายังพื้นดินเล็กน้อยโดยที่ไม่ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนแม้แต่นิดเดียว

    แจ็คลืมตาขึ้นมาและพบว่าตรงหน้าของแจ็คกลายเป็นป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ตายพรายเต็มไปหมด

    “นี้มันคืออะไร”

    แจ็คถามออกมาเล็กน้อยและธิดาในเงาของแจ็คสั่นเทาก่อนจะพูดออกมาคำหนึ่ง

    “ฉันได้รับคำสั่งไม่ให้ช่วยเหลือท่านนะคะ”

    แจ็คได้ยินเสียงคำพูดของธิดาทำให้แจ็คเงียบงันเล็กน้อย ถ้าแจ็คเป็นคนเดิมอาจจะโมโหอย่างมาก

    ทว่าตอนนี้แจ็คเริ่มคิดอะไรได้หลายอย่าง แม้ว่าแจ็คจะหลงในอำนาจของตนเองแต่ไม่ได้หมายความว่าแจ็คจะโง่เหมือนเดิมที่มองอะไรไม่เห็น

    “ได้”

    “ขอบคุณค่ะ”

    ธิดาไม่สามารถรับรู้ความคิดของแจ็คได้และเธอได้รับคำสั่งมาจริง ๆ ว่าอย่าช่วยเหลือแจ็คเพราะทันทีที่แจ็คเหยียบพื้นดิน

    พลังของเธอทั้งหมดสลายหายไปทันทีและไม่สามารถช่วยเหลือใด ๆ กับแจ็คแม้แต่ออกจากเงาของแจ็คยังไม่สามารถทำได้

    แจ็คเข้าใจทันทีว่าธิดาอาจจะถูกสั่งและด้วยพลังของอลิคดิลและโรชิเฟส เป็นเรื่องง่ายดายอย่างมากในการกำจัดพลังของธิดา

    แจ็คพยักหน้าออกมาเล็กน้อยก่อนที่ธิดาจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับความรู้ทั้งหมดของเธอให้แจ็คฟังทันที

    “ดินแดนสนามเด็กเล่นในหายนะคือดินแดนที่เต็มไปด้วยสารพิษและมลพิษมากมายที่แทบจะไม่มีพื้นที่ไหนมีชีวิตได้”

    “อะไรนะ”

    แจ็คตกใจและมองเห็นพื้นที่ตรงหน้าของตนเองเป็นต้นไม้ตายพรางพร้อมกับมีสารพิษปล่อยออกมาอ่อน ๆ 

    “ไม่ต้องห่วงค่ะ ร่างกายของท่านมีภูมิคุ้มกันหมดแล้วค่ะ”

    “ใช่”

    แจ็คฝึกฝนร่างกายจนน้อยมากที่พิษจะทำอะไรแจ็คได้ก่อนที่แววตาของแจ็คจะส่องประกายออกมา

    เพราะว่าแจ็คเริ่มเข้าใจว่าทำไมโรชิเฟสถึงมอบแหวนมิติที่เต็มไปด้วยอาหารมาให้กับตนเอง ก่อนที่แจ็คจะถอนหายใจออกมา

    “ภารกิจของฉันคืออะไร”

    “เอาชีวิตรอดค่ะ”

    “อย่างเดียวหรือ ไม่มีค้นหาสมบัติหรือทำอะไรหรือ”

    “ท่านคิดมากเกินไปค่ะ”

    แววตาของแจ็คส่องประกายออกมา แม้ว่าแจ็คจะพูดออกมาเหมือนกับเรื่องล้อเล่น แต่แจ็คเข้าใจว่าเพียงแค่เอาชีวิตรอด

    แต่ระดับความยากอาจจะมากกว่าการค้นหาสมบัติใด ๆ ทั้งหมดเพราะมันคือการเอาชีวิตรอด