หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 78: เงามืดหลังม่านเถาวัลย์, ปริศนาที่เคลื่อนไหว 

(凝气境六层)

ภายในเงามืดหลังม่านเถาวัลย์ (藤蔓) รกชัฏ เจี้ยนหลิน (剑林) กลั้นลมหายใจจนแทบจะไร้สุ้มเสียง สองหูของเขาแนบชิดกับพื้นดินเย็นชื้น พยายามจะ "สดับฟัง" บทสนทนาของ "กลุ่มคนลึกลับ" กลุ่มเดิมที่เขาเคยเผชิญหน้าเมื่อหลายวันก่อน ซึ่งบัดนี้นั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปราวสิบจั้ง (丈) อย่างตั้งใจที่สุด หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงภายใต้ความเงียบสงัดของ "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านยอดไม้เป็นเพื่อน

สภาพของคนกลุ่มนั้นดูอิดโรยและมีร่องรอยการต่อสู้ปรากฏอยู่บ้างประปราย ท่าทางที่เคร่งเครียดของพวกมันบ่งบอกว่าเรื่องที่กำลังปรึกษาหารือกันนั้นคงจะมีความสำคัญไม่น้อย

"บัดซบเอ๊ย! เจ้าเด็กเหลือขอนั่นมันหายหัวไปไหนกัน!" ชายผู้หนึ่งในกลุ่มสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บใจระคนเหนื่อยอ่อน "ในความชุลมุนวันนั้นที่ต้องรับมือกับอสูรแมงมุม (铁丝蛛) และกิ้งก่าศิลาเพลิง (炎岩蜥) ข้าเห็นมันแวบๆ! มันจะต้องเป็นคนฉวย 'ถุงผ้า' นั่นไปแน่! หากข้าจับตัวมันได้ จะฉีกมันเป็นชิ้นๆ!"

'พวกมันเห็นข้า...และจำได้แม่นยำ' เจี้ยนหลินคิดอย่างเยือกเย็น แม้หัวใจจะเต้นถี่ขึ้นเล็กน้อย 'ดูท่าว่า "การหยิบยืม" โดยมิได้ขออนุญาตของข้าในวันนั้น คงจะสร้างความ "ประทับใจ" ให้พวกมันมิใช่น้อย'

"ใจเย็นก่อนอาซาน" ชายอีกคนที่มีท่าทางคล้ายจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม (ผู้ที่เจี้ยนหลินประเมินจากกลิ่นอาย (气息) พลังปราณ (灵气) ที่เขาสัมผัสได้แผ่วเบาผ่าน "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) ว่าน่าจะอยู่ในขั้นหลอมรวมปราณระดับเจ็ดตอนกลางเป็นอย่างน้อย) เอ่ยขึ้นเสียงเข้ม แววตาของมันฉายประกายอำมหิต "ที่น่าเจ็บใจกว่าคือ 'ถุงผ้า' นั่น...มันรู้ได้อย่างไรว่าภายในนั้นมี 'เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ' (灵根之种) ที่นายท่านต้องการ! หรือว่ามันจะเป็น 'ผู้ลอบเข้ามา' ที่มีเจตนาอื่นแอบแฝง?"

'เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ! (灵根之种)' ชื่อนั้นก้องอยู่ในหัวของเจี้ยนหลิน! 'สิ่งที่อยู่ในถุงผ้านี้...มันคือของล้ำค่าถึงเพียงนั้นเชียวรึ? และ "นายท่าน" ของพวกมันคือผู้ใดกัน? เหตุใดจึงต้องการมันมากถึงขนาดนี้?' คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ ความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับ "เมล็ดพืชสีดำผิวลายวน" ยิ่งทวีความรุนแรง

"เป็นไปได้อย่างไร?" สตรีผู้เป็นเจ้าของถุงผ้า (ซึ่งบัดนี้ใบหน้าซีดเซียวและมีรอยแผลที่แขนจากการปะทะกับอสูร) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย "เจ้าเด็กนั่นดูเหมือนจะเป็นเพียงศิษย์นอกที่มีพลังปราณอ่อนด้อย มันจะล่วงรู้ความลับเช่นนี้ได้อย่างไร? หรือว่า...มันจะมีผู้ใดอยู่เบื้องหลัง?"

"อย่าได้ประมาทมัน" หัวหน้ากลุ่มกล่าวเสียงเย็น "แม้พลังมันจะดูต่ำต้อย แต่ความสามารถในการ 'หลบหนี' และ 'ซ่อนเร้น' ของมันนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว พวกเราตามรอยมันมาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังคลาดกันอยู่เรื่อยไป หลังจากนี้ เราจะต้อง 'ปิดล้อม' บริเวณนี้ และตามหา 'เจ้าเด็กนั่น' พร้อมกับ 'ถุงผ้า' ให้พบจงได้! มันจะต้องยังอยู่ในหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) แห่งนี้!"

'ปิดล้อมรึ!' เจี้ยนหลินใจหายวาบอีกครั้ง! สถานการณ์ของเขากำลังจะ "คับขัน" ยิ่งกว่าเดิม! เขาตระหนักดีว่าตนเองกำลังตกอยู่ใน "อันตราย" ที่ใหญ่หลวง หากพวกมันเริ่ม "ค้นหา" อย่างจริงจัง ที่ซ่อนของเขาในตอนนี้ก็คงจะมิอาจปกปิดได้นานนัก!

กลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มจะปรึกษาหารือถึง "แผนการ" ในการ "ค้นหา" และ "ดักจับ" เขาอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าพวกมันจะ "ไม่ยอมแพ้" และพร้อมที่จะ "พลิกแผ่นดิน" ในหุบเขาแห่งนี้เพื่อตามล่าตัวเขาและสิ่งที่อยู่ในถุงผ้า! 'ข้าไม่สู้สิ่งที่ข้ายังอ่านไม่ออก...แต่ตอนนี้พวกมันกำลังจะ "อ่าน" ข้าแทนแล้ว!' เจี้ยนหลินคิดอย่างเคร่งเครียด 'ข้าจะต้องรีบหนี! และจะต้องหนีไปให้ไกลที่สุด! แต่จะหนีไปทางใด?'

เขาค่อยๆ ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กลุ่มคนเหล่านั้นแม้จะดูอิดโรย แต่ก็ยังมีถึงสี่คน และหัวหน้ากลุ่มนั้นก็ดูจะมีพลังปราณที่ไม่ธรรมดา การจะ "หลบหนี" ออกไปโดยไม่ให้พวกมันรู้ตัวนั้น มิใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดหาหนทางอยู่นั้นเอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อก็พลันขยับตัวเล็กน้อย มันใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่อกของเจี้ยนหลินเบาๆ แล้วส่ง "ความรู้สึก" บางอย่างที่ "เย็นสบาย" และ "ชี้ทาง" ไปยัง "ทิศทางหนึ่ง" ที่อยู่ด้านหลังของซอกผาที่เขาซ่อนตัวอยู่! ท่าทางของมันดู "กระตือรือร้น" เป็นพิเศษเมื่อสัมผัสได้ถึง "กระแสลม" (气流) ที่พัดออกมาจากทิศทางนั้น!

'หรือว่า...จะมีทางออกอื่น?' เจี้ยนหลินประหลาดใจเล็กน้อย เขาค่อยๆ ลองใช้ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) อย่างแผ่วเบา สอดรับกับ "กระแสลม" (气流) ที่พัดผ่านซอกผา สัมผัสไปกับผนังหินด้านหลัง และแล้วเขาก็พบกับ "รอยแยก" เล็กๆ ที่ถูกเถาวัลย์ (藤蔓) และรากไม้เลื้อยพันปิดบังไว้อย่าง รกชัฏ หากไม่สังเกตอย่างละเอียดก็แทบจะมองไม่เห็น! รอยแยกนั้นดูเหมือนจะทอดลึกลงไปในความมืด และมี "กระแสลม" เย็นๆ ที่แฝง "กลิ่นอาย" (气息) บางอย่างที่ "ลึกลับ" และ "แตกต่าง" ออกไปจากบริเวณอื่นในหุบเขา พัดออกมาจางๆ!

'นี่มัน...' แววตาของเจี้ยนหลินทอประกายแห่งความหวังขึ้นมาเล็กน้อย! 'กลิ่นอายนี้...มันคล้ายกับจะ "เรียกหา" หรือ "สอดรับ" กับพลังธาตุพฤกษาในตัวข้าอย่างน่าประหลาด! บางที...นี่อาจจะเป็น "เส้นทาง" ที่จะนำข้าออกจากสถานการณ์คับขันนี้ก็เป็นได้!' แม้มิอาจรู้ได้ว่าปลายทางของรอยแยกนั้นคือสิ่งใด แต่มันก็ยังดีกว่าการต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนอันตรายเหล่านั้นโดยตรง!

เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที! เขาจะต้องเสี่ยงดู

!

(จบตอนที่ 78)