ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เรื่องที่ชิงเถาทำไว้ไม่ใช่เรื่องที่นางจะปกปิดใครได้ง่ายๆเมื่อนางคิดที่จะส่งตัวพวกคนร้ายให้ทางการจัดการอย่างไรคนอื่นก็ต้องทราบเรื่องอยู่ดี

“คุณหนูบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ขอรับ”เอ้อฉงที่ทราบเรื่องรีบถามชิงเถาทันทีในตอนเช้าที่นางลงมากินเข้าที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมตอนที่รู้เรื่องนั้นเขาและคนอื่นๆตกใจยิ่งนัก ไม่น่าปล่อยให้นางมาเลยถ้านางเป็นบุรุษนะต่อไปเขาคงต้องนอนเฝ้าไว้เสียด้วยซ้ำเขาไม่คิดว่านางจะแอบออกไปแบบนี้เลยจริงๆ

“ไม่หนิเจ้าคะข้าสบายดี” ชิงเถาตอบกลับไปยิ้มๆ แต่หน้าคนอื่นที่มองนางนั้นมีร่องรอยความหมองคล้ำวิตกกังวลตรงข้ามกับนางยิ่งนัก

“ว่าแต่พวกท่านเถอะเป็นอะไรไปเจ้าคะ หน้าตาไม่สดชื่นเลย” ชิงเถาถามออกมาอย่างสงสัยเมื่อลองมองทุกคนแล้วช่างหดหู่เสียเหลือเกิน

“เรื่องที่คุณหนูทำไว้เมื่อคืนพวกเรารู้เรื่องแล้วนะขอรับ” นายทหารผู้หนึ่งตัดสินใจเป็นคนบอกนาง

“งั้หรือเจ้าคะ”ชิงเถาตอบออกมาเสียงหงอย

“ต่อไปคุณหนูอย่าทำเช่นนี้อีกนะขอรับจะออกไปไหนต้องบอกข้าก่อน” เอ้อฉงบอกนางด้วยเสียงที่เข้มกว่าทุกทีนี่เป็นครั้งแรกที่เขากล่าวว่าดุนางด้วยซ้ำ

“เจ้าค่ะ”ชิงเถาก็ได้แต่ก้มหน้าสำนึกผิดเท่านั้น นางเตรียมใจไว้แล้วหละนะ

“ว่าแต่เรื่องราวเป็นมาเช่นไรหรือขอรับคุณหนูถึงได้จับตัวพวกนั้นไปส่งทางการได้”เอ้อฉงถามออกมาอย่างสงสัยและไม่อยากทำให้นางซึมจนเกินไป

“เรื่องนั้นก็เป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่โกรธนางแล้วจึงตอบคำถามเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เหล่านายทหารฟังอย่างออกรสเรื่องไหนไม่ควรพูดนางก็ข้ามไปส่วนเรื่องไหนที่นางภูมิในนักก็ไม่ลืมที่จะแต่งเสริมเพิ่มความน่าตื่นเต้นลงไปด้วยเอาให้นักเล่าเรื่องอายไปเลยทีเดียว

“คุณหนูมันอันตรายมากเลยนะขอรับ”เอ้อฉงที่ได้ฟังชิงเถาเล่าอดจะบ่นนางออกมาไม่ได้

“ต่อไปพวกเราจะไม่ปล่อยให้คุณหนูไปไหนคนเดียวแล้วพวกเจ้าต้องเฝ้าดูไว้ให้ดี” นายทหารอีกคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าเอ่ยสั่งออกมา

“ขอรับ”ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบตอบรับคำสั่งทันที ถึงแม้ไม่สั่งพวกเขาก็ต้องทำอยู่แล้วหากเกิดว่าชิงเถานางเป็นอะไรไปไม่ใช่เพียงหน้าที่ไม่กล้ากลับไปพบผู้เป็นหัวหน้าเท่านั้นแม้เพียงคอก็ไม่อาจเหลือกลับไปได้ด้วยซ้ำ

“ต้องขอโทษพวกท่านด้วยเจ้าค่ะที่ทำให้ลำบากต่อไปข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้วสบายใจได้” ชิงเถาเอ่ยบอกออกมาอย่างสำนึกผิดนางสัญญาว่าวันนี้พรุ่งนี้จะไม่แอบไปไหนคนเดียวอีกแล้ว

“ดีขอรับ”เอ้อฉงได้ยินอดจะเอ่ยออกมาอย่างพอไม่ได้ถึงแม้นางจะเป็นคุณหนูเป็นผู้สั่งงานเขาได้แต่นางก็ยังเป็นเด็กเขาที่เป็นผู้ใหญ่ถ้าเป็นไปได้ก็ต้องตักเตือนนางบ้างในบางเรื่องที่นางทำเกินเหตุ

           หลังจากเหตุการณ์นางไปบุกพวกคนร้ายคนเดียวแล้วต่อมานางจะก้าวขาออกจากห้องไปไหนก็ต้องมีคนตามอย่างน้อยหนึ่งคนชิงเถานางก็ไม่หวั่นเดินซื้อข้าวของไปตามเรื่องของนางจนได้เวลากลับในวันถัดไปนางทำตัวดีมาตลอดหลังจากที่ก่อเรื่องไว้เห็นทีว่ากลับไปยังค่ายอพอพเรื่องของนางคงถูกรายงานถึงหูคนอื่นเป็นแน่แล้วนางก็จะถูกจับตามองมากกว่าเดิม แต่นั่นก็เพราะนางก่อเรื่องไว้อย่างไรเสียชิงเถานางก็ต้องยอมรับในผลที่นางทำไว้

           ผ่านมาอีกหลายวันเหตุการณ์ก็ยังสงบอยู่ชาวบ้านเริ่มปรับตัวได้แล้ว พวกบุรุษหลายวัยเริ่มจับกลุ่มกันเข้าป่าออกล่าสัตว์หรือเก็บทุกอย่างที่กินได้กลับมาส่วนพวกสตรีทั้งหลายก็อยู่ทำงานอื่นๆในที่พัก พวกนางเริ่มลงมือช่วยกันสร้างแปลงปลูกผักและลงเมล็ดกันแล้วอีกไม่นานก็คงมีผักไว้กินเองชิงเถานางก็ยังรับหน้าที่สอนหนังสือให้เด็กๆ อยู่เหมือนเดิมนางไม่คิดว่าเด็กชาวบ้านจากที่ห่างไกลจะหัวไวขนาดนี้สอนเพียงรอบเดียวก็จดจำได้แล้วหรืออาจเป็นเพราะพวกเขากลัวว่านางจะกลับแล้วก็ได้ถึงได้ตั้งใจเรียนกันขนาดนี้กันนะ

“ตอนนี้เหตุการณ์ก็สงบดีนะไม่รู้ว่าภูเขาไฟจะปะทุเมื่อไหร่” ชิงเถาเอ่ยขึ้นคนเดียวเมื่อนอนเล่นบนเปลผ้า

‘ใกล้เข้ามาแล้วล่ะนะ’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยตอบกลับมา

“ใกล้นี่คือขนาดไหนกันนะอยู่แค่เพียงที่นี่ข้าก็เริ่มไม่ชอบใจแล้วนะ ไม่มีอะไรให้ทำ ไหนจะคิดถึงบ้านอีก”ชิงเถานางชอบชีวิตอิสระมากกว่าเมื่อก่อนนางไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนรักอิสระเท่าไหร่แต่ตอนนี้ที่ต้องถูกคนจับตามองนางเกือบจะทุกฝีก้าวทำให้ความรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัวความอยากจะทำอะไรก็ทำของนางนั้นกลับมาแล้ว

‘คิดถึงบ้านแล้วหรือจ๊ะ เด็กจริงๆ’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยยอกเย้าด้วยน้ำเสียขบขัน

“จากบ้านมาสองสามเดือนแล้วก็ต้องคิดถึงบ้านบ้างสิไม่รู้ตอนนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง ข้าไม่อยู่ไม่รู้จะเป็นอย่างไร”ชิงเถาอดจะเป็นห่วงคนที่บ้านไม่ได้ หวังว่าพวกเขาจะจัดการเรื่องต่างๆได้ดีนะ

‘ไม่ต้องไปห่วงพวกเขาหรอกน่าพวกเขาอยู่โลกนี้มามากกว่าเจ้าเสียอีกเป็นห่วงตัวเองดีกว่า’ เสียงเชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเตือน

“จ้าๆข้ารู้ดีน่า” ชิงเถาเอ่ยตอบอย่างขอไปที ถ้าจะพูดเรื่องใครเกิดก่อนหลัง อย่างน้อยๆนางก็เกิดก่อนเชี่ยนเชี่ยนก็แล้วกัน

           อีกหนึ่งวันที่แสนสงบสุขวันนี้ชิงเถาหยุดการสอนหนังสือเหล่าเด็กๆ นางอยากจะออกไปสำรวจพื้นที่โดยรอบมากกว่าเห็นชาวบ้านพูดกันว่าป่ารอบๆยังอุดมสมบูรณ์มากนางจึงอยากจะไปเห็นด้วยตาตัวเองเสียหน่อย

“คุณหนูอยากจะเข้าไปจริงๆหรือขอรับ”เสียงเอ้อฉงเอ่ยถามเป็ยรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้เขาถามเผื่อว่าชิงเถานางจะเปลี่ยนใจ แต่ไม่สำเร็จหรอกนะ นางตัดสินใจแล้ววันนี้นางจะต้องเห็นต้นไม้ต้นอื่นที่ไม่ได้อยู่ในพื้นที่รอบๆหมู่บ้านหลบภัย

“ข้ามั่นใจแล้วเจ้าค่ะขอให้ข้าได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างเถอะ”แล้วก็เป็นชิงเถาที่ตอบกลับไปเท่ากลับจำนวนครั้งที่เอ้อฉงถามเช่นกัน

“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูก็ห้ามออกห่างจากพวกข้านะขอรับ”เอ้อฉงก็หมดเรงจะห้ามแล้วเช่นกันดั้งนั้นเขาและนายทหารสองคนจึงต้องดูแลชิงเถาไว้ให้ดี