จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 67: เหมืองร้าง และ สัญญาณอันตราย 

เส้นทางสู่เหมืองร้างทางตะวันตก ช่างเปลี่ยวร้างและแตกต่าง มันเป็นเพียงรอยทางแคบๆ เลื้อยไปตามไหล่เขาและเหวลึก บ่งบอกชัดว่าถูกทิ้งร้าง ไร้ผู้คนสัญจร บรรยากาศหนักอึ้ง เงียบงันจนน่าขนลุก เสียงลมหวีดหวิวดั่งภูตร่ำไห้ กลิ่นอับชื้นของดินหินและความตายลอยปะปนมากับไอเย็นยะเยือก

เฉิน ฮ่าวหราน เคลื่อนที่อย่างระแวดระวัง ประสาทสัมผัสที่คมกล้าขึ้นหลังทะลวงสู่ขั้นกลางทำงานเต็มที่ สังเกตทุกร่องรอย - รอยเท้าอสูรใหญ่ รอยเล็บบนเปลือกไม้ พลังงานตกค้างจางๆ ของผู้มาเยือนก่อนหน้า "จิตอัสนี" สอดส่องไม่หยุด "การผนึกเสียงสะท้อน" กดกลิ่นอายจนแทบเป็นศูนย์ พลังอัสนีบรรพกาลที่พร้อมปะทุทำให้เขาต้องยิ่งระวังตัว

เกือบสองชั่วยามแห่งการเดินทางอันตึงเครียด ในที่สุดเขาก็มาถึง! ปากทางเข้าเหมืองดำทะมึน อ้าปากกว้างบนหน้าผาราวกับปากอสูรกำลังรอเหยื่อ หินถล่มปิดทับบางส่วน เถาวัลย์และมอสส์เลื้อยพันบ่งบอกถึงการหลับใหลอันยาวนาน ป้ายเตือนผุพังแทบไร้ความหมาย อากาศเย็นยะเยือก กลิ่นอับชื้นและความเหม็นสาบจางๆ โชยออกมาจากความมืดลึกล้ำ

ฮ่าวหรานหยุดนิ่ง ใช้ "จิตอัสนี" กวาดสำรวจลึกเข้าไป โครงสร้างอุโมงค์ซับซ้อนราวค่ายกลวงกต ความมืดและความอับชื้น แต่ที่สำคัญ! คลื่นพลังงานอ่อนๆ ที่แผ่ออกมาเป็นจังหวะ! ใช่! มันมาจากส่วนลึก! ทว่า... มันแฝงกลิ่นอาย "ผิดปกติ" ไม่มั่นคง และเย็นเยียบอย่างประหลาด! มีพลังงานชีวิตเล็กๆ เคลื่อนไหวอยู่ภายใน... อสูร!

'ต้องเข้าไป!' แม้สัญชาตญาณจะกรีดร้องเตือนภัย แต่ภารกิจต้องมาก่อน! เขาสูดลมหายใจลึก ก้าวข้ามกองหิน สู่ความมืดมิดอันน่าพรั่นพรึง

ภายใน... มืดสนิท เงียบเชียบ มีเพียงเสียงน้ำหยด... และเสียงฝีเท้าที่ถูกกดให้เบาที่สุด "เส้นใยอัสนี" บางๆ ส่องแสงครามทองนำทางเพียงไม่กี่ก้าว นี่คือการใช้งานจริงครั้งแรก! ผนังถ้ำขรุขระ ร่องรอยการขุดเจาะ สายแร่ไร้ค่า เครื่องมือขึ้นสนิม เกวียนผุพัง ทุกสิ่งกรีดร้องถึงความรกร้างและความตาย

ยิ่งลึก... คลื่นพลังงานยิ่งชัด! จังหวะสม่ำเสมอ แต่ความปั่นป่วนและความรู้สึก "ไม่ถูกต้อง" ก็ยิ่งรุนแรง! เย็นยะเยือก กดดัน! พลังอัสนีบรรพกาลในร่างสั่นสะท้าน! มันรับรู้ถึง ภัยคุกคาม!

ทันใดนั้น! จิตอัสนีจับการเคลื่อนไหววูบวาบจากเพดาน! รวดเร็วและเงียบกริบ!

"ศัตรู!" เขาดีดตัวถอยหลัง!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ก้อนผลึกดำหลายสิบก้อนพุ่งลงมาดั่งห่าฝน! แมงมุมผลึกดำ! ตัวเท่าฝ่ามือ ดำสนิท ผลึกฝังตามตัว ขาเก้งก้าง ดวงตาหลายคู่แดงก่ำ! พลังระดับขั้นกลาง! มากันเป็นฝูง!

"ก้าวย่างประกายสายฟ้า!" เขาหลบหลีกพัลวันในอุโมงค์แคบ!

"ซี่!" ใยดำเหนียวหนืดพุ่งเข้าใส่!

'ต้องจบเร็ว!' เขาตัดสินใจ! พลังปราณขั้นกลางระเบิดออก ผสานหมัด! ต่อยเข้าใส่ตัวที่ใกล้ที่สุด!

ปั้ก! ร่างแมงมุมกระเด็น! แต่... มันยังไม่ตาย! ลุกพรวดเตรียมโจมตีต่อ! ทนทานผิดปกติ!

'แข็งแกร่ง!' เขาตระหนก! พวกมันรุมล้อม! หมัดเท้าเสริมพลังปราณสาดซัด! หลบหลีกในที่แคบสุดอันตราย!

จังหวะที่หลบใยพิษและสวนกลับ! แรงกดดันทำให้การควบคุมพลังอัสนีบรรพกาล ผิดพลาด!

เปรี้ยง!!!

สายฟ้าสีครามทอง สว่างวาบเจิดจ้าเกินควบคุม! ระเบิดออกจากหมัด! พลาดเป้า! ฟาดเข้ากับผนังอุโมงค์!

ตูม!!! เสียงระเบิดก้อง! เศษหินกระจาย! รอยไหม้ดำสนิท! และที่เลวร้ายที่สุด! กลิ่นอายอัสนีบรรพกาลอันบริสุทธิ์แผ่กระจายออกไป!

"แย่แล้ว!" หัวใจเขาหล่นวูบ! รีบสะกดพลังกลับแทบไม่ทัน! แรงระเบิดทำให้ฝูงแมงมุมชะงัก! เขาฉวยโอกาสทะยานหนี! การรั่วไหลครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้ง! กลิ่นอายนี้... อาจคงอยู่! อาจ ดึงดูด สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านี้! หรือ... ใครบางคน อาจสัมผัสได้!

เขาไม่กล้าสู้ต่อ! พุ่งตรงไปยังทิศที่คลื่นพลังงานชัดเจนที่สุด! ยิ่งลึก... กลิ่นอายยิ่งกดดันและน่าพรั่นพรึง! จนถึงปลายอุโมงค์... ทางตัน! หินถล่มปิดทับ! แต่มีช่องว่างเล็กๆ! คลื่นพลังงานมาจากด้านในนี้!

เขาซ่อนตัว แอบมองผ่านช่อง... ภาพที่เห็นทำให้ เลือดในกายเย็นเฉียบ!

โถงถ้ำขนาดใหญ่! ใจกลางคือ แท่นบูชาหินโบราณ! สลักอักขระประหลาดพร่างพราย! บางส่วนยังเปล่งแสงสีดำจางๆ! ค่ายกลโบราณ! เก่าแก่ ผุพัง แตกร้าว! ราวกับจะ แตกสลาย ได้ทุกเมื่อ! พลังงานเย็นเยือกแฝง ความมุ่งร้าย!

และที่ทำให้เขาสะท้าน! คือ ร่องรอยขูดขีดใหม่ๆ! รอบแท่นบูชา! กับ รอยเท้า! รอยเท้ามนุษย์! ในฝุ่นหนา!

'มีคนอื่นอยู่ที่นี่! หรือเพิ่งจากไป!' อันตรายถึงขีดสุด! ใครกัน? มาทำอะไรกับค่ายกลมรณะนี่?

ภารกิจนี้... อันตรายกว่าที่คิดมหาศาล! ต้องรีบบันทึกข้อมูล! แล้วหนี! ก่อนเจ้าของรอยเท้าจะกลับมา! หรือก่อนค่ายกลจะทำงานผิดพลาด!

เขารีบหยิบม้วนหนัง แท่งถ่าน! ร่างภาพอักขระ! เร็วที่สุด! ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย! เงาอันตรายกำลังคืบคลาน...

(จบตอนที่ 67 )