เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของโจนาธานหวังโปก็พูดตามความเป็จริง:"ใช่เราไม่รู้จักกันเลย แต่ ... "
"เนื่องจากคุณไม่รู้จักกันแล้วก็ออกไป" โจนาธานขัดจังหวะหวังโปเอื้อมมือออกและผลักวังป๋อ
วังบ่อไม่ขยับ
โจนาธานอดไม่ได้ที่จะแช่แข็งและผลักวังป๋ออีกครั้งอย่างหนักแต่หวังโปยังไม่นิ่ง
จู่ๆโจนาธานก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบแม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักสู้แต่เขาก็เป็คนที่สูงและแข็งแกร่งเขามีพละกำลังมากแม้ว่าเขาจะไม่กล้าบอกว่าเขาใช้ความแข็งแกร่งทั้งร่างกายผลักเขาแต่เขาก็ไม่น่าจะมีปัญหา . แม้ว่าจะไม่สามารถผลักลงมาได้แต่ให้ฝ่ายตรงข้ามถอยหลัง
ส่งผลให้อีกฝ่ายนิ่งไม่ไหวติง
โจนาธานอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หวังโปสิ่งที่เขาเห็นคือดวงตาที่ยิ้มแย้มคู่หนึ่งโจนาธานมองออกไปทันทีและยืนยันรูปลักษณ์ในดวงตาของเขา
แต่ต่อหน้าพี่สาวเขาไม่อยากเสียหน้า
"คุณ้าจะพูดอะไร" เขาจึงถอยหลังและกล่าวอย่างเคร่งเครียด
ลาร่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเธอคิดว่าโจนาธานตลกเกินไป โชคดีที่เธอรู้ในไม่ช้าว่านี่เป็เื่หยาบคายเธอจึงกลั้นยิ้ม
แต่ไหล่ของเขายังคงสั่น
โจนาธานรู้สึกว่าใบหน้าของเขาแสบร้อนแต่เขาก็มีผิวหนาและสงบลงในไม่ช้าเมื่อมองไปที่หวังโปอย่างตั้งใจเขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นตัวในใจ
นี่คือผู้ชายที่คุกคามมาก
หวังโปกล่าวว่า“มิสเอเวลินคุณโจนาธานแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันแต่เราก็มีจุดหมายเดียวกันดังนั้นฉันคิดว่าเราควรจะไปด้วยกันและมีภาพสะท้อนของกันและกัน"
เอเวลินพูดอย่างระมัดระวัง:"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร"
"อืมสิ่งที่ฉันกำลังพูดถึงชัดเจนกว่านี้ hamadda"
"ไม่!"เอเวลินะโเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวยกมือขึ้นปิดปากของวังป๋ออย่างรวดเร็วมองไปรอบๆ แล้วกระซิบ: "คุณ้าพูดชื่อนี้ที่นี่หรือไม่?"
หวังโปยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้และบอกว่าเขาไม่เต็มใจ
"คุณกำลังทำอะไร" ในขณะนี้เสียงมาจากด้านหลังเอเวอลิน
เธอมองย้อนกลับไปทันทีและเห็นริคโอคอนเนลไกด์ของเธอ
โอคอนเนลมองไปที่เอเวอลินและหวังโปด้วยสีหน้างุนงงเมื่อเห็นว่าพวกเขาอยู่ใกล้กันแค่ไหนเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหัวของเขาเป็สีเขียวและคำพูดของเขาก็น่าอิจฉาเล็กน้อย
"ถ้าคุณสองคนช่วยไม่ได้ก็ควรไปที่ห้องของเรือซึ่งมีเตียงนุ่ม ๆแทนที่จะจู้จี๊ที่ท่าเรือ"
เอเวลินรีบปล่อยปากของหวังโปและอธิบายว่า:"ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ"
“แน่ใจเหรอ?” โอคอนเนลดูแปลกใจ
"ใช่ฉันค่อนข้างมั่นใจ" เอเวลินพูดอย่างรวดเร็ว:"แต่เขารู้จุดหมายของเรา"
หัวใจของโอคอนเนลสั่นสะท้านสายตาของเขาจ้องมองไปที่เอเวลินและเมื่อเขาเห็นราชินีหวังโปเขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ“นั่นคือคุณ”
"ใช่มันคือฉันจริงๆโอคอนเนล"
“คุณรู้ไหม” เอเวอลินและโจนาธานแปลกใจ
“ฉันไม่รู้” โอคอนเนลส่ายหัวอย่างเด็ดขาด
“แล้วเขารู้ชื่อคุณได้ยังไง” เอเวลินไม่ได้โง่ขนาดนั้น
โอคอนเนลพูดอย่างช่วยไม่ได้:"ฉันยอมรับว่าเราพบกันแต่เรามีเพียงด้านเดียวเขาเคยอยู่ตรงข้ามกับฉันในคุก"
เอเวลินพูดอย่างโกรธๆ : "งั้นคุณบอกเขาว่าเราจะไปที่นั่น"
โอคอนเนลส่ายหัวเร็วๆ เขาไม่ได้ท่องหม้อ "ฉันสาบานฉันไม่เคยพูดแบบนี้"
หวังโปพยักหน้าและกล่าวว่า"ใช่ฉันรู้มากกว่าคุณมิสเอเวลิน"
"จริงเหรอ" เอเวลินมองไปที่หวังโปและโอคอนเนลอย่างสงสัย
เธอเชื่อเต็มหัวใจว่าคนสองคนมีความสัมพันธ์กัน
โอคอนเนลอดไม่ได้ที่จะหันศีรษะและพูดกับหวังโป:"ทำไมคุณถึงมาที่นี่ใครช่วยคุณ?"
"ฉันไม่สำคัญเท่าเธอไม่มีใครช่วยฉัน"
“แล้วคุณล่ะ ... ”
"แน่นอนมันหมด" วังป๋อกล่าวแน่นอน
“คุณคิดว่าฉันจะเชื่อไหม” โอคอนเนลไม่เชื่อมันคือคุกไม่ใช่บ้านเด็กกำพร้า
"ฉันเชื่อ."
ทันใดนั้นเสียงก็ดังขึ้นข้างๆโอคอนเนลและโอคอนเนลก็หันหน้าไปมองไม่ใช่คนอื่นแต่เป็ผู้คุมเรือนจำไคโร
ชายร่างเตี้ยอ้วนมองไปที่หวังโปด้วยใบหน้าเคร่งเครียด“นายทหารคนสนิทของฉันบอกฉันเมื่อคืนนี้ว่ามีชายคนหนึ่งหนีออกจากคุกของฉันฉันคิดว่าเขาจะออกจากไคโรแต่ฉันไม่คาดหวังว่าเขาจะกลับมา กล้าที่จะปรากฏตัวต่อหน้าฉันคุณกล้าหาญ "
หวังโปมองไปที่พัศดีที่เสียชีวิตเพราะความโลภโดยไม่มีความกลัวในใจใบหน้าของเขาสงบและแสงแดดที่ต่อเนื่องทำให้เขามีความมั่นใจอย่างมาก
"แล้วคุณ้าจับฉันกลับหรือไม่?
“ถ้าจำเป็” ผู้คุมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันแนะนำว่าอย่าทำแบบนี้ผู้คุมของคุณเพราะมันทำให้ฉันโกรธ
"
"คุณกำลังคุกคามฉันหรือไม่"ผู้คุมหน้าน่าเกลียดในคุกของเขาไม่มีนักโทษคนไหนกล้าพูดกับเขาแบบนั้น
"ใช่ฉันกำลังขู่คุณ" วังป๋อพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ ฉันเชื่อว่าคุณน่าจะรู้ว่าฉันออกจากคุกได้อย่างไร”
ใบหน้าของผู้คุมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและแน่นอนว่าเขารู้
นายทหารคนสนิทของเขาบอกเขาว่านักโทษที่หลบหนีสามารถหลบหนีได้หลังจากทำลายโซ่เหล็ก
เขาคิดว่ามันเป็เื่ไร้สาระและตำหนิผู้ช่วยของเขาอย่างรุนแรง
ถ้าเขาไม่ยุ่งกับการไปฮามุนนับตา และ้าผู้ช่วยคนหนึ่งเพื่อรักษาเสถียรภาพของคำสั่งจำคุกเขาก็ไม่ลังเลที่จะลดระดับตำแหน่งของเขา
ผู้ชายแบบนี้ที่กล้าหลอกเขาแบบนี้ไม่มีทางทนได้อย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เื่เพ้อฝัน?
สักพักผู้คุมคุกก็เหงื่อแตก
โอคอนเนลถามอย่างไม่ชัดเจนว่า"พวกคุณเล่นอะไรกัน"
ผู้คุมคิดสองครั้งไม่ว่าเื่นี้จะจริงหรือเท็จเขาจะไม่ไล่ตามตอนนี้ทุกอย่างส่วนใหญ่เป็สมบัติและเมื่อเขากลับมาจากเมืองแห่งความตายเขาจะดูแลนักโทษที่กล้าหาญคนนี้
"ฉันสามารถปฏิบัติต่อสิ่งนี้ได้ราวกับว่าฉันไม่เห็นมันจะสายไปแล้วเราควรออกเดินทาง"
โอคอนเนลเห็นการแสดงออกของผู้คุมแล้วหัวใจของเขาก็สะดุ้งเขาหันไปหาวังป๋อและพูดว่า"คุณอยากไปที่ผีแบบนั้นกับพวกเราจริงๆ"
"ใช่."
“แล้วเธอล่ะสาวสวยคนนี้ไปกับฉันด้วยเหรอ?” โอคอนเนลสังเกตเห็นลาร่า
ลาร่ายิ้มเล็กน้อย"นี่คือสิ่งที่นักผจญภัยทุกคนใฝ่ฝันและฉันก็ไม่มีข้อยกเว้น"
โอคอนเนลถอนหายใจและพูดว่า"เชื่อฉันเถอะแหม่มไม่ใช่สถานที่ที่มีเสน่ห์"
ลอร่าตอบว่า:"ในความคิดของฉันสถานที่นั้นมีเสน่ห์จริงๆ"
“ไปด้วยกันเถอะ แต่คุณจะต้องจ่ายค่าเดินทางเอง” โอคอนเนลถอยหลังและสัญญากับคนสองคน
"ไม่สามารถทำได้" หวังโปปฏิเสธในหนึ่งลมหายใจ
“ทำไม?” โอคอนเนลถาม
"เพราะเราไม่มีเงิน" วังบ่อกล่าวแน่นอน
โอคอนเนล:...
536
