“แล้วสรุป’ พี่’ จะเอายังไง” วาดันทร์พูดประชดประชัน
“เ้าต้องอยู่ในฐานะจันทร์กะพ้อไปก่อน อย่าให้ใครรู้ว่าเ้าเป็ใครเพราะมิฉะนั้นภัยอาจจะถึงตัวเ้าเอง เข้าใจข้าหรือไม่เ้าจันทร์”
“แล้ว’ เ้าจันทร์’ ของพี่ท่านเป็คนยังไงกันละเ้าคะ” วาดจันทร์ยังคงแกล้งกระแนะกระแหนจนคนตัวโตกว่าเริ่มรู้สึกหมั่นไส้
“เ้าจันทร์ของพี่เป็หญิงเก่ง เก่งทั้งงานบ้านงานเรือน วิชาการรบทุกแขนงและกลยุทธ์ ตำราพิชัยา เ้าจันทร์นั้นล้วนแตกแขนทั้งสิ้น มีเหล่าอำมาตไม่น้อย ที่ริษยาเ้าจันทร์อยู่มากโข เพราะติดที่นางเป็กญิงจึงมิมีใครใคร่อยากยอมรับในตัวนาง สมเเด็จพระพุทธเ้าหลวงทรงโปรดให้เ้าจันทร์เข้าไปมีส่วนร่วมในการวางแผนกลยุทธ์ทุกครั้ง และทรงเมตตาเ้าจันทร์มากเป็พิเศษเพราะนางเก่งในทุกสรรพวิชาการรบและเเม้แต่วิชาเวทย์มนต์คาถาเองนางก็มีฝีมือไม่ เป็รองใคร”
“แน่ใจนะว่าเ้าจันทร์เป็ผู้หญิงจริงๆ แต่ละอย่างที่นางเป็นั้น….”
“เชื่อข้าเถิด”
“แต่ข้าไม่ได้เก่งขนาดนั้น.แล้วจะตบตาใครได้นานเท่าใดก็ไม่รู้” วาดจันทร์เริ่มไม่แน่ใจ
“แต่วิชาดาบของเ้านั้นก็พอตัวอยู่ ข้าเห็นนะในตอนนั้น เ้าไปร่ำเรียนมาจากที่ใดทำไมถึงมีเพลงดาบที่คล้ายของสำนักข้ายิ่งนัก ในยุคสมัยนั้นยังมการสู้รบกับพวกข้าศึกอยู่อีกรึ!!”
“ไม่ๆ ไม่มีแล้ว ในสมัยของข้าไม่มีการสู้รบกับใครอีกแล้ว ในสมัยของข้านั้น การเรียนการกินอยู่ดีมากขึ้น แต่ทว่าจิตใจของคนกลับตกต่ำลง การลักขโมยมีมากขึ้น วิชาพวกนี้ฉันได้มาจากการเรียนที่สำนักดาบพระยาตาก”
“พระยาตาก ใครกัน ดาบสายไหนรึ” อินทร์เริ่มไม่เข้าใจ
“พระยาตากคือพระมหากษัตริย์พระองค์เดียวของราชอาณาจักรธนบุรี”
“กรุงธนบุรีข้าไม่เคยได้ยิน!!”
“กรุงศรีอยุธยาเสียกรุงครั้งสุดท้ายในสมัยพระเ้าเอกทัศน์ แล้วสมเด็จพระเ้าตากสินจึงได้กอบกู้เอกราชขึ้นมาอีกครั้ง”
“เสียกรุง!! เราเสียกรุงอีกงั้นรึ เมื่อใดกัน!!”
วาดจันทร์รู้สึกคิดผิดมหันต์ที่เล่าเื่นี้ออกไป เพราะดูท่าทีเเล้วเื่ยาวเเน่ๆ
“เอาเป็ว่าในที่สุดแล้วเราก็กอบกู้เอกราชได้อีกครั้งนั้นแหละ จนคนรุ่นหลังเเบบพวกข้าถึงได้สานต่อและสืบสานศิลปศาสตร์การต่อสู้เยี่ยงอย่างบรรพชนรุ่นหลังเช่นพวกท่าน”
“สำนักดาบของเ้าเป็สายใดกัน”
“พุทไธศวรรย์”
“!!”
จากสีหน้าของอินทร์ให้เธอเดาคงเป็สำนักเดียวกันกับเขาแน่ๆ แต่ก่อนที่เ้าตัวจะมีคำถามต่อไปวาดจันทร์ก็รีบตัดบทเสียก่อน
“เลิกถาม ข้าจะนอน ส่วน ‘คุณพี่’ เชิญนอนที่พื้นนะเ้าคะ ถ้าหากคิดอะไรพิเรนท์ ข้าแทงไส้ไหลแน่นอน”
พูดไม่เปล่าเธอโดดขึ้นเตียงแล้วห่มผ้าเสียเสร็จสรรพ วาดจันทร์โยนหมอนให้อินทร์พร้อมกับดึงมีดที่เหน็บอยู่ข้างตัวออกมาขู่เขาเสียดื้อๆ คนตัวโตกว่าก็ถึงกับยอมแพ้แต่ถึงแม้นนางจะไม่บอกเขาก็ตั้งใจว่าจะนอนที่พื้นอยู่แล้ว เพราะยังไงซะ ต่อให้เธอคือเ้าจันทร์กะพ้อกลับชาติมาเกิดเเต่นางก็ขำเขาไม่ได้ เพราะเช่นนั้นการให้เกียรตินางคือสิ่งที่สุภาพบุรุษควรทำแก่สุภาพสตรี อินทรเดินตรงไปที่หีบใหญ่ข้างตู้ไม้ เขาหยิบผ้าแพรสีน้ำเงินและสีชมพูอ่อนออกมา ผืนสีชมพูอ่อนนั้นเขาให้วาดจันทร์ นางรับอย่างระเเวดระวังจนอินทร์อดขำไม่ได้
นางยังคงดูไม่ประสีประสาเช่นเดิม
อินทร์เพียงคิดพร้อมกับลอบองคนตัวเล็กว่าที่บัดนี้กลับเข้าสู่ห้วงนิททราไปเสียแล้ว
ปากก็ว่าระเเวงแต่กลับหลับก่อนใครเพื่อน ไม่ได้ระวังตัวเสียจริง
ร่างสูงลุกขึ้นไปมองเธอที่ข้างเตียง ดูเหมือนว่าวาดจันทร์จะหลับสนิทจริงๆ นางอาจจะเหนื่อยมาก มาจากที่ไกลแสนไกล มือหนาเอิ้มปจับผ้าแพพรสีชมพูอ่อนก่อนเลื่อนขึ้นให้ห่มปิดถึงอกด้ยความแ่เบา ทุกกิริยานั้นแฝงไปด้วยความเอ็นดูและรักใคร่
นางกลับมา..กลับมาเพื่อมาหาเขา..และครานี้..มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก
เขาจะไม่มีวันยอมเสียนางไปอีกเป็ครั้งที่สอง
ไม่มีวัน!!
848
