ภายในปราสาทวาซิลาส อันเป็ราชวังของคลีซอส เอนาส วาซิลาส กษัตริย์แห่งอาณาจักรวาซิลาส หลังจากคดีร้ายแรงที่ก่อขึ้นรวมทั้งคดีก่อนๆที่เคยสังหารเทเซริสลูกชายคนสุดท้ายของคลีซอส คามิวดุสถูกนำตัวมาที่นี่เพื่อพิพากษาตอนนี้เบื้องหน้าคามิวดุสก็คือคลีซอส เอนาส วาซิลาส กษัตริย์ของอาณาจักรแห่งนี้ ทั้งสองศัตรูอาฆาตต่างมองหน้ากันและกัน
"ไม่ได้เจอกันนาน คามิวดุส" คลีซอสทักทายออกไป
คามิวดุสแสยะยิ้ม "การที่ฝ่าาผู้อบอุ่นยังจดจำใบหน้ากระหม่อมได้ทำให้หัวใจกระหม่อมตื้นตันยิ่งนัก"
คลีซอสมองคามิวดุสอย่างเ็า "ั้แ่ที่เ้าสังหารเทเซริส ข้าก็ไม่เคยลืมเลือนใบหน้าของเ้าแม้แต่คืนเดียว เพราะว่าใบหน้านี้เป็ใบหน้าที่ข้าฝันถึงทุกคืนที่จะได้สะบั้นคอมันด้วยมือตนเอง"
คามิวดุสแสยะยิ้ม ไม่ได้เกรงกลัว "การที่ได้เข้าไปในความฝันของฝ่าาผู้สูงส่ง ข้าคามิวดุสผู้ต่ำต้อยคนนี้รู้สึกเป็เกียรติ์จนไม่ปรารถนาสิ่งใดมากกว่านั้นอีกแล้ว หากศีรษะข้าจะหลุดมันก็คงหลุดโดยไม่มีสิ่งใดค้างคา"
เห็นฏอันดับ 1 ของอาณาจักรเสียมารยาทกับกษัตริย์ของตน เหล่าดยุคที่อยู่ด้านข้างก็ตวาดด้วยความไม่พอใจ"โอหัง! เ้ากำลังอยู่ต่อหน้ากษัตริย์แห่งวาซิลาส ผู้เกรียงไกรและยิ่งใหญ่ที่สุดใน 4 มหาอาณาจักร เ้ากล้าดีอย่างไรมาเล่นลิ้นกับฝ่าา! โทษของเ้าต้องถูกปะาเจ็ดชั่วโคตร!"
คามิวดุสมองดยุคเมอร์เซ่ เขาบอก "เมื่อครู่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของท่านก็เพิ่งกล่าวว่าจะกุดหัวข้า แล้วมันจะมีความหมายอะไรหากข้าจะเสียมารยาทหรือไม่ยังไงก็ต้องตาย อีกอย่างข้าไม่มีพ่อแม่ จะปะาเจ็ดหรือแปดชั่วโคตรข้าก็ไม่สนใจหรอก"
"เ้า!" ดยุคเมอร์เซ่แทบจะโกรธจนสิ้นสติ
"พอแล้ว!" ด้วยความทนไม่ไหว คลีซอสจึงะโออกมา ทุกคนในห้องหยุดคุยกัน
คลีซอสเผยดวงตาเย็นเยียบหันไปหาคามิวดุส "คามิวดุส จากอาชญากรรมที่เ้าก่อเลวร้ายมากพอจนสามารถตัดสินปะาแก่เ้าได้ แต่นอกจากเ้าจะไม่สำนึกผิดแล้วยังล้อเลียนข้าอีก ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเห็นใจเ้า"
"เห็นใจ? ต่อให้ข้าบอกว่าเสียใจที่สังหารเทเซริสน้อยของเ้าไป เ้าก็ไม่ได้คิดจะอภัยให้ข้าอยู่แล้วมิใช่หรือ? เหตุใดจะต้องแสดงละครว่าเป็กษัตริย์อบอุ่นผู้มีเมตตาด้วยในเมื่อคนที่ชั่วร้ายที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ก็คือเ้า?"
"โอหัง!!" เมอร์เซ่ตวาด
แต่คามิวดุสไม่ฟังและแทบจะพูดตัดหน้าในทันที "ทั้งกษัตริย์อย่างเ้า และดยุคชั่ว เมอร์ควิสชั่วอย่างพวกเ้า พวกเ้าทุกคนในท้องพระโรงนี้ มีใครปฏิเสธว่าคิดจะทอดทิ้งประชาชนให้ตกตายภายใต้น้ำมือของ 'คาฟาลิ' เพื่อให้ตนรอด? ตลอดมาที่ทำทีว่าเป็สู้แต่ที่จริงก็แค่ตั้งใจสังเวยคนของตัวเองให้พวกใต้พิภพเป็ของบรรณาการรับรองความปลอดภัยของพวกเ้าไม่ใช่หรือ? กษัตริย์แห่งวาซิลาสที่กล่าวว่าเป็ผู้ใจบุญและเปี่ยมความรักกลับไม่เคยออกนอกเขตหลวงไปดูชีวิตความเป็อยู่ประชาชนที่เมืองชั้นนอก หลบซ่อนอยู่แต่ภายในปราสาท ส่วนพวกดยุคชั่วที่เลียแข้งเลียขาและรู้เห็นเื่พันธะสัญญาด้วยก็ละทิ้งทั้งคนและดินแดนตนเองมาที่เขตหลวง ขณะที่ดยุคคนอื่นต่อสู้เพื่อปกป้องอาณาจักรตนเอง คิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นหรือว่าพวกเ้าทำข้อตกลงอันใดกับใต้พิภพไว้?"
"พอได้แล้ว!" คลีซอสคำราม
คามิวดุสมองคลีซอสและดยุคพวกนี้อย่างผิดหวัง "หากเ้าซื่อสัตย์กับคนของตัวเอง หากซื่อสัตย์กับประชาชนของตนเอง มันก็คงจะไม่มีกองปฏิวัติขึ้นมา พวกเราทุกคนก็คือคนที่พวกเ้าทอดทิ้ง หากพวกเ้าไม่หักหลังเรา มันก็คงไม่มีความขัดแย้งเช่นนี้เกิดขึ้นแต่แรก"
คลีซอสมองคามิวดุสอย่างเ็า "พวกเราไม่ได้ทำสิ่งชั่วร้ายอันใดอย่างที่เ้ากล่าวหา สิ่งที่เ้ากล่าวหานอกจากจะไม่มีมูลแล้วยังเป็การกล่าวหาที่ร้ายแรง อีกหนึ่งชั่วโมงข้าจะสำเร็จโทษเ้าด้วยตัวเอง ต่อหน้าประชาชนวาซิลาสทุกคน ให้พวกเขาได้เห็นบทลงโทษของคนที่เป็ภัยต่อชาติ"
เมอร์เซ่และเหล่าดยุคที่ได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจและยิ้มเย็นเยียบ ความลับเื่พันธะสัญญาระหว่างพวกเขากับพวกใต้พิภพเป็ความลับสุดยอด ไม่ควรที่จะมีใครรู้มาก พวกกองปฏิวัติอาจจะรู้หมดแล้วแต่ตราบใดที่หัวหน้าตัวจริงของพวกมันอย่างคามิวดุสตายไป กองปฏิวัติก็ไร้ค่า เมื่อกองปฏิวัติหายไปอาณาจักรแห่งนี้ก็ตกอยู่ใต้การควบคุมพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
คามิวดุสมองคนเ่าั้ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ถึงพวกมันไม่พูดออกมาเสียงดังให้ได้ยินเขาก็รู้ว่าในหัวชั่วๆของพวกมันกำลังคิดอะไร คามิวดุสถอนหายใจออกมา การที่เขามาที่นี่ก็เพราะอยากจะเรียกสติกษัตริย์และพวกขุนนางให้กลับมาเป็ครั้งสุดท้าย เพราะแบบนั้นเขาเลยยอมให้อิชการ์จับตัวมา แต่ดูเหมือนความกลัวและความเห็นแก่ตัวของคนพวกนี้จะหยั่งรากลึกจนถอนไม่ขึ้นอีกต่อไปแล้ว ต่อให้คามิวดุสจะเกลี้ยกล่อมยังไงพวกนี้ก็ไม่มีทางเปลี่ยน เมื่อเป็แบบนั้นเขาก็ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ให้นานกว่านี้
"คงได้เวลากลับแล้ว" คามิวดุสว่าแบบนั้นและเตรียมจะเรียกกองกำลังปฏิวัติ 10,000 คนที่แฝงตัวเป็สปายด้านนอกให้บุกเข้ามา
แต่ทันใดนั้นเอง
"ข้าพเ้าขอค้านคำพิพากษา!" เสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่คุ้นหูคามิวดุสก็ดังขึ้นหน้าประตูท้องพระโรง จากนั้นผู้เดินเข้ามาก็คือชายหนุ่มที่คามิวดุสรู้จักดีที่สุด
คามิวดุสอึ้ง "อา...อาโนอิทอส?"
ทั้งคลีซอสและเหล่าดยุคก็ต่างอึ้งที่เห็นอาโนอิทอสเข้ามา
เมอร์เซ่หันมองอาโนอิทอส "จะ เ้าชาย...ขณะนี้กำลังอยู่ระหว่างพิพากษา ท่านไม่ควรเข้ามาที่นี่พลการนะพะย่ะค่ะ"
อาโนอิทอสไม่สนใจเมอร์เซ่แต่เดินไปข้างๆคามิวดุสแล้วปลดพันธนาการให้อีกฝ่าย
ทุกคนอึ้ง
อาโนอิทอสมองคลีซอสและพวกดยุคก่อนจะบอก "ข้าพเ้าไม่ยอมให้ปะาชายคนนี้ เขาเป็พลเมืองของข้าพเ้า"
คลีซอสเผยดวงตาคมกริบมองอาโนอิทอส "พลเมือง? อาโนอิทอส เ้าลืมไปแล้วหรือว่าชายคนนี้เป็ใคร เขาคือหัวหน้าแห่งกองปฏิวัติผู้เป็ฏต่อแผ่นดินนะ"
"ถ้าหากเป็เช่นนั้นเขาก็ยิ่งเป็พลเมืองของข้าพเ้าอย่างไม่ต้องสงสัย"
คลีซอสตะลึง "อะ..อะไรนะ?"
อาโนอิทอสบอก "ข้าพเ้าได้ยินจากท่านที่ปรึกษาว่าเมื่อก่อนข้าพเ้ามีที่ปรึกษาอีกคนที่เป็ทั้งที่ปรึกษาและสหายอยู่ในชามิวลอสชื่อคามิวดุส แต่หลังจากทะเลาะกันเมื่อ 5 ปีก่อนเขาก็หนีหายไป ในเมื่ออดีตเคยเป็ชาวเมืองชามิวลอสมาก่อน งั้นเขาก็เป็คนภายใต้ความดูแลของข้าพเ้า ข้าจะจัดการคนของข้าเอง ท่านพ่อไม่จำเป็ต้องเข้ามายุ่งหรอก"
ใบหน้าของคลีซอสดำมืด ปกติแล้วอาโนอิทอสจะเชื่อฟังคำสั่งเขาเสมอไม่กล้าขัดขืนเพราะอยากได้ความยอมรับจากเขา เขารู้สึกแปลกๆที่เห็นอาโนอิทอสเหมือนไม่ใช่คนเดิม "อาโนอิทอส...นี่เ้าเปลี่ยนไปรึเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับเ้า"
ตอนที่คลีซอสถามไป เมอร์เซ่ที่ยืนข้างๆก็กระซิบที่หูเบาๆและเล่าถึงอุบัติเหตุเื่ฟ้าผ่าให้คลีซอสฟัง ทำให้คลีซอสได้เข้าใจในที่สุดว่าอาโนอิทอสความจำเสื่อม
คลีซอสมองอาโนอิทอส "อาโนอิทอส ในเมื่อเ้าป่วยและอาจจะกำลังสับสน เ้าอาจจะยังไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรดังนั้นข้าจะบอกเ้าว่าชายคนนี้เป็ตัวอันตราย เขาเป็ภัยต่ออาณาจักรและพวกเราทุกคน! เขาควรจะต้องถูกปะา!"
ในประโยคนี้คลีซอสคิดว่าอาโนอิทอสจะถอย แต่ทว่า ตรงกันข้ามอาโนอิทอสยืนอยู่กับที่ ไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย อาโนอิทอสกลับพูด "เท่าที่ข้าเห็นและได้ยินเื่ราวของเขาจากท่านที่ปรึกษา ชายคนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็ภัยต่ออาณาจักรแม้แต่อย่างเดียวเลยนะขอรับ"
คลีซอสใบหน้าดำมืด "น้องเ้าถูกชายคนนี้ฆ่าตายนะ!" คลีซอสตวาดออกมา อดทนกับความดื้อรั้นอาโนอิทอสไม่ได้
แต่อาโนอิทอสตอบแทนทันที "ตายก็คือตาย แต่น้องข้าตายคนเดียวไม่ได้ทำให้อาณาจักรล่มสลายสักหน่อย"
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นทั้งคลีซอส เมอร์เซ่ หรือแม้แต่พวกขุนนางคนอื่นๆก็ต่างมีใบหน้าเอ๋อกันไปหมด
อาโนอิทอสบอก "ข้าพเ้าถูกส่งตัวมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเผ่ามนุษย์ให้รอดพ้นจากความสูญพันธุ์ ในระหว่างภารกิจอาจจะมีตายกันบ้าง แต่ตราบใดที่พวกท่านไม่ตายยกหมู่ ข้าพเ้าก็ไม่ขัดข้องอันใด ข้าพเ้าถือภารกิจการช่วยเหลือมนุษยชาติเป็สำคัญและให้ความสำคัญกับทุกคนที่มีประโยชน์ในการทำให้ภารกิจนี้บรรลุ ชายคนนี้นั้นช่วยเหลือข้าพเ้าและมีประโยชน์กับข้าพเ้ามากที่สุดั้แ่ที่ข้าพเ้ามาที่นี่ ยิ่งเทียบกับพวกท่านที่ขายชาติ เขานั้นมีประโยชน์ยิ่งกว่าหลายเท่านัก"
"เ้าชาย! ระวังคำพูดหน่อยนะพะย่ะค่ะ! นี่ท่านอยู่ต่อหน้ากษัตริย์และดยุคมือขวาทั้ง 7 นะพะย่ะค่ะ!" เมอร์เซ่ทนไม่ไหวแล้วะโออกไป
"ไม่ว่าพวกท่านจะเป็ดยุคมือขวาทั้ง 7 หรือ 8 มันก็ไม่สำคัญหรอก ตราบใดที่ประชาชนที่พวกท่านขายไปมีเป็ล้านแค่ชีวิตพวกท่าน 8 คนนั้นไม่สำคัญหรอก ข้าพเ้าได้ยินบทสนทนาระหว่างอดีตท่านที่ปรึกษาของข้าพเ้าและพวกท่านแล้ว ข้าพเ้ามองเห็นคำโกหกมากมายจากปากพวกท่าน ข้าพเ้าไม่้าจะอยู่คุยกับคนขายชาติเช่นพวกท่านนานกว่านี้ ข้าพเ้าจะขอตัวพาอดีตที่ปรึกษาของข้าพเ้ากลับแล้ว"
อาโนอิทอสว่าแบบนั้นแล้วเตรียมจะพาคามิวดุสกลับ แต่อัศวินนับร้อยพันก็มาขวางหน้าเขาไว้ก่อน
อาโนอิทอสหันกลับไปมองยังกษัตริย์ คลีซอสกำลังมองเขาอย่างเ็า เ็าจนราวกับอีกฝ่ายแทบจะทนแสดงเป็าาที่ใจดีต่อไม่ได้แล้วลุกขึ้นมาแทงอาโนอิทอส คลีซอสมองอาโนอิทอสแบบนั้นแล้วถาม "อาโนอิทอส หากเ้ากล่าวเช่นนั้น งั้นก็หมายความว่าเ้ากำลังบอกว่าอยากจะช่วยรองหัวหน้าฏ หมายความว่าเ้ากำลังบอกว่าตนเองเป็พวกเดียวกันกับฏอย่างนั้นใช่หรือไม่?"
เมื่อคลีซอสพูดแบบนั้น คามิวดุสก็แสดงความกังวลและพยายามส่งสัญญาณให้อาโนอิทอสปล่อยเขาไป
แต่อาโนอิทอสบอก "ข้าพเ้าไม่ได้เป็พวกเดียวกับฏหรือกองปฏิวัติ แต่คนเ่าั้ต่างหากเป็พวกเดียวกับข้าพเ้า ในเมื่อพวกเขาทุกคนเป็ประชาชนที่พวกท่าน 7 หรือ 8 มือขวาทอดทิ้ง เช่นนั้นพวกเขาก็เป็พลเมืองของข้าพเ้า ข้าพเ้าปกป้องพลเมืองของข้าพเ้า"
ในประโยคนี้ ดวงตาของคามิวดุสเบิกขึ้น ส่วนหัวใจเขาสั่นสะท้าน
สปายจากกองปฏิวัติจำนวนหนึ่งที่อยู่ในห้องนี้ได้ยินประโยคนั้นจากอาโนอิทอสหัวใจก็เต้นรัวด้วยความอบอุ่นและน้ำตาก็ไหลออกมาด้วยถ้อยคำจากผู้นำที่ตนเองปรารถนามาตลอด
พวกเขาเ่าั้กำหมัดแน่นขณะดวงตาแดงก่ำ
ตรงกันข้ามกับคามิวดุสและกองปฏิวัติ คลีซอสและพวกขุนนางมีใบหน้าที่ดำมืด
คลีซอสมองอาโนอิทอสอย่างเ็า "อาโนอิทอส เช่นนั้นหมายความว่าเ้าจะประกาศเป็ปรปักษ์กับเราทั้งอาณาจักรวาซิลาสใช่หรือไม่?"
อาโนอิทอสบอก "พวกท่านทอดทิ้งประชาชน หมายความว่าอาณาจักรวาซิลาสที่ท่านพูดถึงไม่ได้รวมผู้คนกว่า 500 ล้านในนั้นด้วย หากเป็เช่นนั้นข้าพเ้าเลือกอยู่ฝั่ง 500 ล้าน"
เมื่อคำตอบนี้ลั่นออกมา ใบหน้าของคลีซอสก็ยิ่งดำมืดเข้าไปอีก และท้ายที่สุดด้วยความทนไม่ไหวอีกต่อไป คลีซอสก็หันไปหาอัศวินนับพันพวกนั้นแล้วสั่ง "ปะาพวกมันสองคน"
เมื่อคำสั่งนั้นดังขึ้น คามิวดุสก็กำลังจะให้สัญญาณลูกน้องตนเองเข้ามา แต่ว่า
อาโนอิทอสะโ "ทหารราบ! ประจัญบาน!"
เหล่าทหารฝึกหัดกว่าสามสิบนาย นำทัพโดยลิโก ถือปืนกลเข้ามาในนี้ พวกอัศวินหนึ่งพันที่กำลังดาหน้าเข้ามาต่างหยุดเมื่อเห็นทหารสามสิบนายเ่าั้มาพร้อมกับอาวุธแปลกประหลาด
คลีซอสและเหล่าขุนนางที่ได้ยินคำเล่าลือของกองทหารสามสิบนายและอาวุธมัจจุราชของอาโนอิทอส เมื่อเห็นเศษเหล็กสีดำแปลกๆเ่าั้ดวงตาพวกเขาก็เผยความหวาดกลัว
"นะ...นั่นมัน" ดวงตาคลีซอสสั่นเครือ
อาโนอิทอสบอก "นั่นก็คืออาวุธที่ข้าพเ้าใช้กำจัดกองทัพของเผ่าใต้พิภพที่บุกอาฟีโนจนราบคาบ พลังทำลายล้างของมันสามารถสังหาร 'คาฟาลิ' ให้ตายในเสี้ยววินาทีเดียว หากท่านพ่อไม่้าจะให้มีการสูญเสียโดยไม่จำเป็ก็เปิดทางให้ข้าพเ้าเสีย"
ดวงตาคลีซอสสั่นไหว จากนั้นใบหน้าก็ยิ่งดำมืด เขากัดฟัน
เมอร์เซ่และพวกขุนนางเองก็กัดฟัน รองหัวหน้ากองปฏิวัติอยู่ตรงหน้าแต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้ พวกเขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด
"ของพรรค์นั้นจะไปเอาชนะพวกใต้พิภพในเสี้ยววินาทีได้อย่างไรกัน!? พวกมันก็แค่หลอกตา ทหาร! สังหารเ้าพวกคนทรยศนั่นให้สิ้นซากเสีย!" 1 ใน 7 ดยุคขดโกงคนหนึ่งะโออกมาแล้วสั่งให้ทหารตนเองเข้าไปโจมตี
แต่ว่าต่อมาลิโกก็จัดการเหนี่ยวไกโชว์ เสียงปืนดังขึ้นและร่างของดยุคคนนั้นที่สั่งการก็ล้มลง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น
เหล่าทหารหนึ่งพันและพวกขุนนางรวมทั้งคลีซอสพลันเผยความกลัวออกมา ต่างมองศพของขุนนางที่ยังมีชีวิตแข็งแรงดีจนถึงเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ด้วยความอึ้ง จากนั้นพวกเขาหันมองอาวุธมัจจุราชในมือทหาร 31 นายนั้นด้วยความอึ้งยิ่งกว่า อาวุธนั่นเป็ของจริง!
คลีซอสรู้สึกโลภขึ้นมา เขาอยากได้อาวุธนั่น เขาจึงเปลี่ยนสายตาใหม่มองอาโนอิทอสแล้วพูดกับอาโนอิทอสด้วยเสียงที่อ่อนโยนเหมือนพ่อคุยกับลูกเป็ครั้งแรก "อาโนอิทอส พ่อจะอภัยทุกอย่างที่เ้าทำและทุกอย่างที่เ้ากล่าวเมื่อครู่รวมทั้งจะปล่อยให้เ้ารักษาชีวิตกองปฏิวัติไปได้ หากเ้ายกอาวุธนั้นให้พ่อ พ่อรับปากว่าจะปกป้องประชาชนเราทุกคน"
อาโนอิทอสมองคลีซอสอย่างเ็า ไม่สนใจคำพูดอีกฝ่ายแล้วหันหลังกลับ เดินจากไปพร้อมกับคามิวดุส "ในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่ข้าพเ้าเคยพบว่าโกหก ท่านเป็คนโกหกได้แย่ที่สุดเลยขอรับท่านพ่อ"
อาโนอิทอสว่าแบบนั้น จากนั้นก็ปิดประตู ทิ้งให้คลีซอสและพวกขุนนางมีใบหน้าที่ดำมืด
*****
ออกมาจากปราสาท
คามิวดุสมองอาโนอิทอสด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ "หากเ้ามอบอาวุธนั่นให้เขา เขาก็คงจะยอมรับเ้าเป็ลูกชายไปแล้วนั่นเป็สิ่งที่เ้าปรารถนามาตลอดไม่ใช่หรือ? เ้าปฏิเสธเขาไปเช่นนี้นั้นดีแล้วหรือ?"
อาโนอิทอสยิ้ม "ไม่ว่าจะให้หรือไม่ให้ เขาก็ไม่มอบสิ่งใดให้ข้าพเ้านอกจากความเสแสร้งหรอก ชายผู้นั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากคำโกหก อีกอย่างข้าพเ้าไม่ใช่คนเก่าอีกแล้ว ข้าพเ้าไม่อยากได้ความยอมรับจากเขาแต่อยากปกป้องประชาชน"
คามิวดุสมองอาโนอิทอสอย่างจริงจัง "ในห้องนั่น สิ่งที่เ้าพูดมาเมื่อครู่ทั้งหมด เ้าพูดมันจริงๆอย่างนั้นหรือ? ที่บอกว่าจะอยู่ข้างพวกเราประชาชนถึงแม้จะต้องต่อสู้กับอาณาจักรตัวเองก็ตาม"
อาโนอิทอสบอก "ตราบใดที่กองปฏิวัติอยู่ฝ่ายประชาชน ข้าก็อยู่ฝ่ายพวกท่าน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาของคามิวดุสก็เปลี่ยนไป มันสว่างขึ้นราวกับได้คำตอบที่ตัวเองรอจากอีกฝ่ายมาตลอด 5 ปีเขาคุกเข่าลงแล้วบอก "ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็เป็คนของท่าน"
ลิโกตะลึงที่เห็นคามิวดุสคุกเข่าให้อาโนอิทอส
"ท่านรองหัวหน้า ดูนั่น!" แต่ความตะลึงยังไม่จบลงเพียงเท่านั้นเมื่อทหารฝึกหัดคนหนึ่งชี้ไปยังกลุ่มประชาชนที่อยู่หน้าลานที่เดินกลมกลืนไปมากับคนอื่น คนเ่าั้ก็คุกเข่าลงเช่นกัน
ทั้งชาวบ้าน ชาวเมือง ช่างทำขนมปัง ช่างขัดรองเท้า ชาวนา หรือแม้แต่ขอทาน ทุกคนรวมทั้งสปายที่แฝงตัวในท้องพระโรงเมื่อครู่เช่นกัน ทุกคนกว่า 10,000 คนคุกเข่าลง
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่อาโนอิทอสพูดต่อหน้ากษัตริย์ จิตใจของชาวบ้านเหล่านี้มันได้ถูกกลืนกินไปโดยอาโนอิทอสเป็ที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาเฝ้ารอผู้นำที่อยากยืนหยัดเพื่อพวกเขามาตลอด สิ่งที่อาโนอิทอสพูดคือสิ่งที่พวกเขาอยากได้ยินที่สุด
"ฝ่าา...พวกเราเองก็ขอเป็ประชาชนของท่านด้วยได้หรือไหมพะย่ะค่ะ?" ตอนนี้เอง ไม่ใช่แค่กองปฏิวัติเท่านั้นแต่ชาวเมืองอีกจำนวนกว่า 1 หมื่นก็มาคุกเข่าต่อหน้าอาโนอิทอสเช่นกัน 250 คนด้านหน้าอาโนอิทอสคุ้นหน้าเป็อย่างดีเพราะพวกเขาคือชาวเมืองอาฟีโนที่อาโนอิทอสช่วยในวันนั้น
คนเ่าั้ หลังจากที่ถูกอามอโฟสทอดทิ้งและได้อาโนอิทอสช่วยไว้ พวกเขาก็ได้เอาเื่ราวต่างๆไปเล่าให้คนอื่นๆในเมืองฟัง เมื่อคนอื่นๆได้ยินก็ต่างอยากจะมาอยู่กับอาโนอิทอสเมื่ออามอฟอสเอาแต่ทำเื่เลวร้ายกับพวกเขาเสมอพวกเขาไม่เคยเห็นผู้นำที่ไม่ทิ้งประชาชนตัวเอง
"พวกเราขอเป็ประชาชนของฝ่าาด้วยเถิดขอรับ" ชาวเมืองทั้งหลายต่างะโออกไป
อาโนอิทอสยิ้มอบอุ่น สักพักเขายิงฟันแล้วชูนิ้วตัว V
ห่างไกลออกไป ท่ามกลางฝูงชนเ่าั้ หญิงสาวลูกดยุคคนหนึ่งมองอาโนอิทอสไกลออกมา ดวงตาของเธอสั่นไหวขณะมองภาพนี้ ใจเธอมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด แววตาที่เธอมักจะมองเขาอย่างเ็าตลอดตอนนี้มันเปลี่ยนไปหลังเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา
ไม่ใช่แค่เลวี่เท่านั้น แต่เด็กสาวข้ารับใช้คนหนึ่งที่เป็ห่วงและแอบตามเขามา เมื่อเห็นเ้าชายของตนเองได้ใจประชาชนมากมายมันก็ทำให้ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความภูมิใจ หัวใจของพาเน่สั่นเวลาที่เห็นอาโนอิทอสได้รับความรักจากคนมาหมายขนาดนี้ อาโนอิทอสในตอนนี้ไม่เหมือนกับเ้าชายอาโนอิทอสที่เ็าแบบเมื่อก่อนเลยสักนิด พาเน่รู้สึกใจเต้นเร็วเวลามองอาโนอิทอสในตอนนี้
ทั้งพาเน่และเลวี่ต่างรู้สึกชอบอาโนอิทอสที่เป็แบบนี้