ฉันนี่แหละ...คือท่านผู้นั้น That Great Lady is Me.

        บทที่ 41 จับสปาย

        เมื่อได้คนมีฝีมือมาช่วยงานเพิ่ม โครงการก็เดินหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว พวกเราเร่งทำงานกัน
หามรุ่งหามค่ำเพื่อออกแบบโนอาห์สมาร์ทโฮมให้ตรงตามสเป็คที่วางไว้และจะนำไปสร้างเป็นแบบจำลองขนาดเล็กเพื่อทดสอบการใช้งานดูในเบื้องต้นก่อน

        ฉันได้รับคำตอบรับจากกรมทรัพยากรน้ำและกรมโยธาธิการเรื่องที่ขอให้หน่วยงานของพพวกเขารับช่วงต่อโครงการนี้จากฉันแมื่อเสร็จสิ้นการทดสอบนี้แล้วมาเป็นที่เรียบร้อย โครงการดี ๆ ที่ช่วยเป็นหน้าเป็นตาให้พวกเขาได้แบบนี้ฉันรู้อยู่แล้วว่ายังไงพวกเขาก็ต้องตอบรับแน่นอน ทางกรมทั้งสองยังจะส่งคนมาช่วยฉันเพิ่มอีกด้วยแต่ฉันเบรกพวกเขาไว้ก่อน ตอนนี้คนที่ต้องใช้มันสมองทำงานฉันมีเพียงพออยู่แล้ว ถ้าต่อไปต้องการคนที่ใช้กำลังทำงานมาช่วยถึงตอนนั้นค่อยให้พวกเขาช่วยอีกที

        หลังทานมื้อกลางวันเสร็จขณะที่ฉันกำลังเดินไปห้องน้ำ กระแสจิตที่ฉันมักส่งออกไปสัมผัสรอบด้านเป็นประจำตรวจพบว่ามีใครบางคนกำลังทำบางอย่างอยู่ในห้องทำงาน เธอเป็นหุ่น AI แม่บ้านสาว ถ้าสิ่งที่เธอทำเป็นการทำความสะอาดก็คงไม่แปลกอะไร แต่เธอกำลังใช้สลิงอัตโนมัติดึงตัวเองขึ้นไปบนเพดานห้อง นี่เธอกำลังจะทำอะไร!?

        ฉันหยุดชะงักเท้ามองไปยังห้องทำงานทางด้านขวาที่อยู่ห่างออกไปหลายก้าว ประตูห้องถูกปิดอยู่ ฉันเปลี่ยนเป้าหมายจากเดินไปห้องน้ำเป็นเดินเลี้ยวขวาแทน เดินให้เบาให้ที่สุดไม่ให้เกิดเสียงจนทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อน

        ในห้องแม่บ้าน AI ที่มือข้างหนึ่งโหนสลิงไว้ มืออีกข้างกำลังเอื้อมขึ้นไปบนเพดาน ที่นิ้วมือเธอมีแผ่นฟิล์มบาง ๆ เล็ก ๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นติดอยู่ เธอกำลังติดแผ่นฟิล์มนั้นไว้บนเพดานห้องตรงตำแหน่งเหนือโต๊ะที่พวกเราใช้ประชุมหารืองานกันเป็นประจำ ฉันเลื่อนประตูเปิดเข้าไปในจังหวะที่อีกฝ่ายเพิ่งแปะฟิล์มเสร็จพอดี

         “นี่เธอกำลังทำอะไร!” ฉันส่งเสียงถามออกไปทันที ตาจ้องเขม็งไปยังแม่บ้าน AI ที่กำลังลดระดับสายสลิงกลับลงมาบนพื้น

        แม่บ้าน AI ดูนิ่งมาก ไม่มีอาการแตกตื่นตกใจเหมือนคนที่แอบทำความผิดแล้วมีคนจับได้เลยแม้แต่น้อย แน่ล่ะสิ…ก็เธอเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาแล้วนี่ จะแสดงอาการมีพิรุธแบบที่ทำให้ถูกจับได้เหมือนมนุษย์ได้ยังไง

        “ฉันเห็นจิ้งจกอยู่บนเพดานห้องค่ะ ตั้งใจขึ้นไปจับมัน แต่มันวิ่งหายไปไหนแล้วไม่รู้ค่ะ”

        “...” ฉันถึงกับอึ้งพูดต่อไม่ออกกับคำตอบหน้านิ่งของแม่บ้านสาว AI ตรงหน้า ช่างคิดออกมาแม่คุณ! เธอคิดจริง ๆ เหรอเนี่ยว่าคำตอบนี้จะทำให้ฉันเชื่อเธอได้

        “ฉันว่าไม่น่าใช่นะ คงต้องขอกันตัวเธอไปตรวจสอบสักหน่อย…”

        พูดยังไม่ทันจบดี อีกฝ่ายก็ทำท่าจะหนีแล้ว เป็นการยืนยันคำตอบว่าเธอมีพิรุธ! ฉันรีบพุ่งเข้าไปจับตัวเธอเอาไว้ เธอแสดงให้ฉันเห็นทันทีว่าเธอมีทักษะการต่อสู้ นี่ไงล่ะ! หุ่นยนต์แม่บ้านปกติที่ไหนจะช่ำชองการต่อสู้แบบนี้ ถึงเวลาแสดงทักษะที่ฉันเรียนกับไคลล์มาเหมือนกัน

        ฉันกับ AI สาวผลัดกันรุกผลัดกันรับ อีกฝ่ายพยายามหาจังหวะที่จะหนีไปให้ได้ แต่ฉันไม่ยอมให้เธอหนีไปได้หรอก ฉันรู้ว่าอีกฝ่ายมีโปรแกรมวิเคราะห์จุดอ่อนของฉันได้จากการโจมตีหลายครั้งที่ฉันเกือบเพลี่ยงพล้ำ การต่อสู้หลายกระบวนท่าทำให้อีกฝ่ายเก็บข้อมูลไปวิเคราะห์ได้มากขึ้น จนในที่สุดฉันก็โดนเข้าจนได้! โดนฝ่ามืออีกฝ่ายประทับเข้าเต็มหน้าอกจุกแน่นจนแทบกระอักเกือบหงายหลังล้ม จังหวะนี้เองทำให้ AI แม่บ้านสาวหนีออกไปจากห้องได้สำเร็จ ฉันยกมือจับหน้าอกด้วยความเจ็บแล้วรีบวิ่งตามไปทันที ใครจะยอมให้หนีไปง่าย ๆ กันล่ะ!

        “จับตัวเธอไว้!” ฉันตะโกนบอกคนในบ้านที่เริ่มทยอยออกมาจากห้องอาหารแล้วเห็น AI สาวกำลังวิ่งไปยังประตูหน้าบ้าน บางคนยืนอึ้งตกใจ บางคนทำหน้างงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังมีบางคนที่ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วช่วยฉันจับตัวคนร้าย แต่ประเด็นคือ…พวกเขาถนัดใช้สมองแต่ไม่ถนัดใช้กำลัง! ผลลัพธ์ที่ได้คงไม่ต้องบอก โดนอีกฝ่ายผลักทีเดียวก็กระเด็นกันหมดแล้ว

        “แม่งเอ๊ย!” ฉันหลุดผรุสวาทออกมา ยังไม่ทันได้ข้อมูลอะไรซักอย่างแล้วถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้ฉันคงได้โมโหตัวเองตายแน่ 

        เพราะอีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์ฉันจึงไม่สามารถใข้พลังจิตล้วงความลับอะไรมาได้เลย แม้แต่ตอนนี้ลองใช้พลังจิตแบบที่เคยทำกับพญาเหยี่ยวปากแดงและงูของยัยแซนด้าก็ไม่สามารถทำได้

        แม่บ้าน AI วิ่งหนีออกจากประตูบ้านไปได้ในที่สุด ฉันตามไปถึงตัวอีกฝ่ายในตอนที่เธอขึ้นนั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซต์เหาะหรือที่เรียกกันว่า ‘ฟาสต์ไบค์’ และกำลังจะขับออกไป ฉันพุ่งเข้าไปกระชากตัวเธอลงมา แต่เธอยึดเกาะกับฟาสต์ไบค์ไว้เหนียวแน่นมากแล้วยังง้างเท้าจะเตะใส่ท้องฉันอีก ฉันเผลอหลบโดยอัตโนมัติทำให้ผ่อนแรงที่ดึงตัวเธอไว้ อีกฝ่ายจึงถือโอกาสพุ่งรถออกไปในทันทีจนดึงฉันไปข้างหน้าเกือบล้มหน้าคะมำ

        ในขณะที่ฉันคิดว่าอีกฝ่ายคงหนีไปได้แน่นอนแล้ว ก็มีรถสีขาวจากที่ไหนไม่รู้วิ่งชนฟาสต์ไบค์ของแม่บ้านสาว AI เข้าอย่างจังจนตัวเธอลอยกระเด็นตกกระแทกพื้น ฟาสต์ไบค์ก็กระเด็นพังยับไปอีกทาง มีพระเอกปริศนาขี่รถขาวมาช่วยฉันแล้ว!

        แม่บ้าน AI ลุกจากพื้นด้วยท่าทางทุลักทุเลนิดหน่อย แรงกระแทกแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้มากนักหรอก เธอคิดจะวิ่งหนีเข้าป่าไปอีกทาง ขณะที่ฉันกำลังจะพุ่งตามไป ใครบางคนก็วิ่งพุ่งตัดหน้าฉันไปก่อนอย่างรวดเร็วแล้วเข้าปะทะกับแม่บ้านสาว

        หนึ่งคนหนึ่ง AI ต่อสู้กันเป็นพัลวัน แต่แค่ไม่กี่กระบวนท่าผลรู้แพ้รู้ชนะก็ปรากฏอย่างรวดเร็ว แม่บ้าน AI โดนพระเอกขี่รถขาวเล่นงานเสียอยู่หมัด เขาจัดการน็อคคู่ต่อสู้จนแน่นิ่งคาที่แล้วแบกอีกฝ่ายกลับมาราวกับแบกปุยนุ่น พระเอกขี่รถขาวที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นไคลล์ เดอแวนเดลนี่เอง

        “มาถึงก็เปิดตัวซะอลังการงานสร้างเลยนะคะ” ฉันเอ่ยทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะไอโขลกออกมาจนต้องยกมือทุบหน้าอกเพราะอาการจุกแน่น

        ไคลล์โยนแม่บ้านสาวทิ้งไว้ด้านข้างราวกับทิ้งขยะกองหนึ่งก่อนจะเดินมาเบื้องหน้าฉัน “ขอโทษนะ” เขากล่าวพร้อมกับยกมือทาบหน้าอกฉันหน้านิ่งแล้วช่วยถ่ายเทพลังมาเยียวยาอาการบาดเจ็บที่หน้าอกของฉันให้บรรเทาลง มันไม่ได้หายเจ็บสนิทแต่ก็ช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว

        “เธอต้องรีบไปหาหมอนะ” ไคลล์กล่าวหลังจากดึงมือออกไป “ฉันแค่ช่วยบรรเทาความรู้สึกเจ็บในเบื้องต้นได้เท่านั้น แต่อาการบาดเจ็บยังคงอยู่”

        “ฉันขอเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นก่อน ไม่นานหรอกค่ะ” ฉันบอกไคลล์

        “ฉันจะเคลียร์ให้แทนเธอเอง เธอบอกฉันมาว่าต้องทำอะไร ส่วนเธอรีบไปหาหมอซะ” เขาพูดแกมสั่งฉันเสียงเข้ม “เรื่องสุขภาพไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ปล่อยทิ้งไว้แม้จะแค่ไม่นานแต่มันอาจจะกลายเป็นปัญหาเรื้อรังในวันหน้าได้” ไคลล์มีสีหน้าจริงจังมากจนรู้สึกว่าถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาบอกก็คงต้องเสียเวลายืนต่อปากต่อคำกับเขาอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ แน่

        “โอเคค่ะ ฉันจะไปหาหมอ” ฉันยอมแพ้ในที่สุด ชี้ไปที่หุ่นแม่บ้านที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น “ฉันคิดว่าแม่บ้านเอไอคนนี้เป็นสปาย เธอติดฟิล์มบางอย่างบนเพดานห้องทำงาน มันมีขนาดเล็กนิดเดียวแทบมองไม่เห็น มันน่าจะเป็นกล้องสอดแนม คุณช่วยฉันดูหน่อยค่ะ”

        “ได้ ฉันจัดการต่อเอง เธอรีบไปเถอะ” ฉันพยักหน้าให้เขา

        คนในบ้านทยอยกันออกมาดูเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันบอกเรื่องราวให้พวกเขาทราบคร่าว ๆ พร้อมกับแนะนำไคลล์ให้ทุกคนรู้จักก่อนจะขอปลีกตัวไปหาหมอ ตอนที่เดินผ่านหน้าไคลล์ฉันยิ้มให้เขาแล้วกล่าวจากใจจริงว่า 

        “ฉันฝากด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

        “วางใจเถอะ รับรองว่าทุกอย่างต้องเรียบร้อย”