ปลาวาฬซ่อนรัก

" อื้ออ..วาฬ " แสงที่แยงเข้าตาทำให้ฉันที่นั่งอยู่เบาะด้านข้างคนขับตื่น จะว่าไปอย่าเรียกว่านั่งเลย เอนเบาะนอนเลยต่างหาก

" เดี๋ยววาฬแวะซื้อของก่อนแป็บนึงจะลงด้วยกันมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยถามในขณะที่ฉันเองก็ยังสะลึมสะลืออยู่

" ลงๆ จะไปห้องน้ำด้วย "

" อึ้ม..มะเดี๋ยววาฬช่วยดันเบาะขึ้นให้ " พูดจบเขาก็โน้มตัวเข้ามาหาแล้วใช้มือดันเบาะช่วยฉัน เสร็จแล้วมือหนาก็จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ

" ขอบคุณค่ะสุดหล่อ "

" เปลี่ยนเป็นเรียกผัวขาไม่ได้เหรอ " เขาว่าพลางยกยิ้ม คงดีใจที่ได้แกล้งฉันให้อาย แต่เอาจริงก็เขินอย่างว่าแหละ

" เดี๋ยวติดปากไปเรียกต่อหน้าคุณพ่อจะทำไงล่ะ "

" ก็ไม่เห็นจะเป็นไร นี่ท่านปล่อยให้เรามาเที่ยวสองต่อสองแบบนี้ ท่านคงยอมแล้วแหละ "

" บ้า..ถึงอย่างนั้นก็เถอะใครจะกล้าเรียก เขินแย่ " ฉันว่าพลางเบือนหน้าหนีเขา

" เขินอะไร ไหนลองเรียกดูซิ ...ผัวขาาา "

" บ้า...ไม่พูดด้วยแล้ว ไปดีกว่า " พูดจบฉันก็เปิดประตูรถแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

สงสัยใช่มั้ยล่ะ...ว่าเราสองคนอยู่ที่ไหน ?

ไม่อยากจะบอก..แบบเป็นเขินๆหน่ะ ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่ปั้มที่ไหนสักแห่ง ฉันไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เราเดินทางมาถึงไหนกันแล้วเพราะพอนั่งมาในรถได้ไม่นานฉันก็เผลอหลับ เบาะที่นั่งมาอยู่ปรับเอนลงตอนไหนยังไม่รู้เลย

จุดหมายปลายทางของเราคือบ้านพักริมทะเลยังไงล่ะ หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของพวกเราอีก หวางเฉินเดินทางกลับมาเก๊าและได้พาลูกสาวของเขากลับไปด้วย

ส่วนครอบครัวของคุณตาปลาวาฬที่ฮ่องกงก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวลใจอีก ปลาวาฬจึงออกความคิดที่จะพาฉันมารำลึกความหลัง ความหลังเรื่องที่เรารักกันที่นี่หน่ะเหรอ...ฉันว่าใช่นะ

" จะตามมาทำไม นี่ห้องน้ำผู้หญิง " ฉันหันไปว่าคนหน้ามึนที่เดินตามเข้ายืนอยู่หน้าห้องน้ำด้วย

" ก็มันไม่มีคน เข้าห้องน้ำในปั้มคนเดียวอันตราย...วาฬเป็นห่วง " เขาพูดจบฉันก็หันไปมองรอบๆก็จริงอย่างที่เขาว่า ไม่มีใครเลยสักคน หากฉันเข้ามาคนเดียวแล้วเกิดมีใครเดินตามเข้ามาก็คงไม่มีใครเห็น

" อึ้ม..งั้นวาฬรออยู่ตรงนี้แหละ เผื่อคนอื่นเข้ามาทีหลังจะได้ไม่น่าเกลียด " ฉันบอกเขาให้ยืนรออยู่แค่ตรงอ่างล้างมือด้านหน้าซึ่งเขาเองก็พยักหน้ารับรู้

หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยปลาวาฬก็ขอไปเข้าห้องน้ำฝั่งผู้ชายบ้าง เขาไม่อยากให้ฉันยืนรออยู่หน้าห้องน้ำชายคนเดียวจึงบอกให้ไปรอที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ด้านข้างก่อน นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วนะ...นาฬิกาข้อมือก็ไม่ได้ใส่มา โทรศัพท์ก็อยู่ในรถ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ฉันจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อรอใครอีกคนที่เข้าห้องน้ำอยู่

" แกๆ...เมื่อกี้ตอนลงจากรถชั้นเห็นผู้ชายคนหนึ่ง..หล่อมากกกก " ขณะที่กำลังเดินวนเลือกซื้อของอยู่ก็มีผู้หญิงวิ่งมาจากหน้าร้านเข้ามาหาเพื่อนของเธอที่เลือกซื้อของอยู่ข้างฉัน

" จริงเหรอ หล่อสู้พี่มิคเดือนคณะของชั้นได้รึเปล่า "

" พี่มิคอ่ะชิดซ้ายไปเลยล่ะ "

" ขนาดนั้นเชียว "

" อึ้ม...หล่อไม่หล่อแกก็ไปดูเอา ตอนนี้เพื่อนที่กำลังลงจากรถขอถ่ายรูปด้วยเต็มเลย แกอยากไปถ่ายด้วยมั้ย หล่อจริงๆนะแก "

" ไม่เอาอ่ะ.. ไม่ชอบคนเยอะ " หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆชั้นตอบเพื่อนของเธอ แม้ไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังแต่เพราะไม่มีใครในร้านเลยจึงทำให้ฉันได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน

" แกไม่ไปแต่ชั้นอยากไป แกซื้อของรอแป็บนึงนะ เดี๋ยวชั้นมา " ว่าแล้วเพื่อนสาวของเธอก็วิ่งออกไปทางหน้าร้าน ส่วนฉันเองก็ชะเง้อมองคนรัก นี่เข้าห้องน้ำนานกว่าชั้นอีกนะ...

" รึว่าจะท้องเสีย " ฉันพูดเบาๆขณะที่มือก็ถือตะกร้าอยู่ ฉันเลือกซื้อของทั้งของกิน ของใช้ จนจะเต็มตะกร้าอยู่แล้วปลาวาฬก็ยังไม่ตามเข้ามาซะที นี่ก็เกือบจะ 20 นาทีได้แล้วมั้ย... ฉันวางตะกร้าที่ยังไม่ได้จ่ายเงินไว้บนเคาน์เตอร์ด้านข้างของร้านแล้วออกไปดูคนรักว่าทำไมเขายังไม่มาสักที

" โอ้ววววว...." ฉันอุทานกับภาพที่ได้เห็น จะหัวเราะรึจะสงสารดี

คนที่กำลังถูกจ้องมองส่งสายตาวิงวอนขอความช่วยเหลือจากฉัน แต่ถ้าฉันเดินเข้าไปตอนนี้ก็ดูจะเป็นการดับฝันของสาวๆที่ยืนห้อมล้อมเขาอยู่เสียเปล่าๆ...ให้เวลาอีกนิดแล้วกัน ฉันยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแล้วยืนดูปลาวาฬกับสาวๆของเขา เมื่อเห็นว่าฉันไม่ช่วยอะไรเขาก็ดูจะทำหน้าบึ้งแต่กระนั้นก็ยังฝืนยิ้มถ่ายรูปกับสาวๆต่อ

" ต้องไปแล้วนะครับ " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

" ไปแล้วเหรอ...ขอถ่ายอีกรูปนึงนะคะ "

" เอ่อ... ไม่น่าจะได้แล้วครับ เมียรอนานแล้ว " ห๊ะ...เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ

" เธอครับ ...ขอโทษทีรอนานมั้ยครับ " เสียงที่ได้ยินพร้อมกับร่างสูงของเขาก็วิ่งเข้ามาหาฉัน สายตานับสิบคู่ต่างจ้องมาหาฉันและเขาอย่างไม่วางตา

" โห..มีแฟนแล้วอ่ะ เสียดาย "

" แต่แฟนเค้าก็สวยนะแก เหมาะกันมาก "

" โอ้ย..มัวแต่ถ่ายรูป เค้าชื่ออะไร เมื่อกี้มีใครถามมั้ย "

" ฮอตอ่ะพี่ปลาวาฬ " ฉันแกล้งเอ่ยแซวคนรักที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่

" จำไว้เลย ไม่ช่วยกัน " เขาว่าพลางทำทีหน้าบึ้ง

" โอ๋เอ๋ อย่างงอนนะ ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวไม่หล่อหรอก " ฉันยกมือสองข้างขึ้นไปบีบแก้มของเขาแล้วจับส่ายไปมา

" ยัยบ๊อง.. ป่ะไปซื้อของกันดีกว่า " หน้าที่บึ้งอยู่ก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

ใช่ครับ...ลดาเธอรู้ดีว่าเวลาผมโกรธหรือโมโหเธอจะมีวิธีจัดการกับผมอย่างไร เธอรู้ว่าจะพูดหรือทำยังไงให้ผมหายโกรธ อย่างตอนนี้ก็เหมือนกันผมกำลังโกรธเธอ...แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธมากหรอกครับ แค่เคืองนิดหน่อยเท่านั้นเอง

หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย ผมก็กลับมาที่รถอีกครั้งเพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางทิ้งไว้บนเบาะรถและกำลังจะเดินไปหาลดาที่รออยู่ในร้านสะดวกซื้อ ขณะที่มือผลักประตูให้ปิดสนิทก็มีรถตู้คันใหญ่วิ่งเข้ามาจอดด้านข้างรถของผม ผมที่กำลังจะเดินออกไปจึงหยุดยืนนิ่งๆ รอให้รถคันนั้นจอดนิ่งสนิทเสียก่อน ประตูรถถูกเปิดออกทันทีพร้อมกับกลุ่มสาวๆหลายคนลงมาจากรถ

" เฮ้ยยย...หล่ออ่ะแก "

" จริงๆ "

" เอ่อ..คุณคะขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ "

" .... " ผมหันไปหาพร้อมกับชี้นิ้วมือเข้าหาตัวเองเป็นเชิงถามว่าพูดกับผมรึเปล่า

" ใช่ค่ะ... ขอถ่ายรูปด้วยสักรูปนะคะ "

" ได้ครับ " ผมเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธเพราะไม่อยากทำให้ใครต้องผิดหวัง เวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัยก็จะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเสมอๆ ทั้งรุ่นน้อง รุ่นพี่ เวลาเจอก็มักจะเข้ามาขอถ่ายรูปด้วยบ่อยๆ นี่จึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผมไปเสียแล้ว

" ใจดีจังเลยค่ะ มาเร็วพวกเรามาถ่ายรูปกัน " จบคำพูดของเธอสาวๆที่กำลังลงมาจากรถและที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างมายืนล้อมหน้าล้อมหลังผมไว้เพื่อจะรอถ่ายรูปด้วย

" นี่เต็มตะกร้าเลย วาฬจะเอาอะไรเพิ่มมั้ย ? " เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อเราสองคนเดินเข้ามาภายในร้าน เธอเดินนำหน้าผมมาหยิบตะกร้าที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ด้านข้าง จะว่าไปผมคงเสียเวลากับการถ่ายรูปไปมาก คนตัวเล็กคงรอผมอยู่นานถึงได้เลือกของซะเต็มตะกร้าแบบนี้ ปกติเวลาพาไปซื้ออะไรก็ไม่อยากจะซื้อ บอกว่าไม่จำเป็นบ้าง ไม่อยากได้บ้าง กลัวอ้วนบ้าง

" เอาซิ...จะขาดอันนี้ได้ไง อุตส่าห์จะพามารำลึกความหลัง " ว่าแล้วผมก็เดินไปยังประตูกระจกบานใหญ่เปิดออกและหยิบของที่แช่อยู่ในนั้นมาหลายสิบกระป๋อง

" เอาไปทำไมเยอะแยะ "

" ก็จะได้ไม่แย่งกันเหมือนวันนั้นไง " ใบหน้าหวานเบือนหน้าหลบสายตาของผมทันที เห็นแบบนี้แล้วก็อยากจะให้ถึงบ้านพักเร็วๆจริงๆ

หลังจากที่เราสองคนขับรถออกจากปั๊มมาได้ประมาณชั่วโมงหนึ่ง รถยนต์คันหรูสีขาวของผมก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านพักริมทะเลที่พวกเราเคยมาพักด้วยกัน และที่นี่ก็เป็นที่แรกที่ทำให้ผมไม่อาจลืมเธอได้

แกร๊ก.... ผมเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อหยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาเปิด

" จะไม่เข้าบ้านก่อนเหรอ " เสียงหวานเอ่ยถามขณะที่ผมยื่นเบียร์กระป๋องในมือให้เธอ

" ก็อยากรำลึกความหลัง " พูดจบผมก็หยิบของตัวเองขึ้นมาเปิดแล้วยกขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดกระป๋อง

" ไม่รอ " คนข้างๆต่อว่าเล็กน้อยพลางก็ยกกระป๋องเบียร์ของตัวเองขึ้นกระดกตามผม แต่แทนที่น้ำสีอัมพันจะเข้าไปในปากของเธอมันกลับไหลราดลงมาตามลำคอระหง หากมีเครื่องจับตรวจหัวใจตอนนี้มันคงดังถี่รัวเพราะจับอัตราการเต้นของหัวใจไว้ไม่ทัน ผมแทบจะลืมหายใจไปเลยทีเดียวกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้า

" ดาาา " เสียงผมแหบพร่า

" ก็อยากรำลึกความหลังไม่ใช่เหรอ " ใบหน้าหวานเอ่ยขึ้น มือเล็กๆของเธอก็กำลังปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆ ริมฝีปากบางยกยิ้ม

" มากกก " ผมไม่ปฏิเสธเธอเลยแม้แต่น้อย ร้ายจริงๆ..อย่างนี้ผมจะไปไหนได้ มือหนาของผมปลดเข็มขัดของตัวเองออก หลังจากนั้นผมก็จัดการกางเกงที่ใส่อยู่ออกให้พ้นทางไป

" รีบเหรอ ? "

" ไม่ไหวแล้วครับคนสวย " ผมแทบอยากจะจับเธอมาขย้ำซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

จบคำพูดของผมคนที่นั่งอยู่เบาะด้านข้างก็ทำเอาผมกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่อีกครั้ง ร่างบางตรงหน้าปลดตะขอกางเกงขาสั้นของตัวเองแล้วดึงออกจนหลุดพ้นปลายเท้า ช่วงล่างของเธอเปลือยเปล่าแต่ส่วนบนก็ยังเหลืออยู่ครบ

" แบบนี้พอจะเหมือนเดิมมั้ย " ใบหน้าของผมยกยิ้มเมื่อเธอย้ายตัวจากเบาะด้านข้างมานั่งลงบนตักของผมที่อยู่ฝั่งคนขับ

แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของผม เราสองรำลึกถึงความหลังกันอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อพายุพัดผ่านไฟปรารถนาดับมอด พลังงานในร่างกายก็ลดลงตามลำดับ

" หิวมั้ย ? " ผมหันไปถามร่างบางที่เริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

" นิดหน่อย "

" งั้นป่ะ เข้าไปในบ้านกัน ป้าช้อยเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว "

" ห๊ะ...ปะ ป้าช้อยอยู่เหรอ แล้วนี่ ? " คนตัวเล็กทำสีหน้าตกใจทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมบอก

" ไม่เป็นไร...ป้าช้อยมาเตรียมอาหารไว้ให้แล้วก็กลับไปแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอก "

" ฮู้...ค่อยยังชั่ว " ใบหน้าหวานเป่าลมออกด้วยความโล่งใจ

หลังจากยกกระเป๋าเสื้อผ้าและของต่างๆเข้ามาเก็บไว้ที่ห้องนอนของผม เราสองคนก็ออกจากห้องมากินข้าวที่ป้าช้อยทำไว้ให้ ลดารับอาสาเป็นคนอุ่นกับข้าวระหว่างที่รอผมจึงยกโต๊ะออกไปด้านนอก บรรยากาศยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าโปร่งมีดาวระยิบนะยับเต็มไปหมดแบบนี้ ผมจะพลาดได้ยังไง

" โห...สวยอ่ะวาฬ "

" เป็นไง ชอบมั้ย " ผมเอ่ยถามเธอสั้นๆ

" ขอบคุณค่ะ...ชอบมากกกกก " เธอตอบพร้อมกับลากเสียงยาว ผมรู้ ... รู้ว่าเธอชอบบรรยากาศแบบนี้ ครั้งก่อนที่มาที่นี่ เธอบอกว่าหากได้มากันสองคนจะจัดโต๊ะดินเนอร์กลางลานสนามหญ้าหน้าบ้าน ลมเย็นๆคงจะโรแมนติกน่าดู

เธอชอบอะไร...ผมก็อยากจะทำให้ ชีวิตของคนเรานั้นสั้น วันนี้มีโอกาสใช้ชีวิตกับคนที่ตัวเองรัก ผมก็อยากทำทุกวินาทีให้มีค่าที่สุด ไม่อยากมานั่งเสียใจทีหลังว่ายังไม่ได้ทำอย่างนี้เลย ไม่ได้ทำแบบนี้เลย

เวลาเหมือนสายน้ำ ... ไหลไปแล้ว ไม่มีวันย้อนกลับมาได้...คุณเองก็เช่นกัน มาทำวันนี้ให้ดีไปพร้อมกับผมนะครับ

^^^^^^^^^^^^^^^∆∆∆∆∆^^^^^^^^^^^^^^^^

จบแล้วนะคะสำหรับปลาวาฬซ่อนรัก ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาสนับสนุน มาอ่าน มาให้กำลังใจ คอมเม้นท์ที่ส่งมาให้เป็นแรงใจที่ทำให้อยากจะเขียนงานต่อ หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

วันที่ 14 กุมภานี้ มีโปรโมชั่นลดราคาอีบุ๊คที่เว็บธัญวลัยนะคะ ท่านใดสนใจเนื้อหาจัดเต็มเชิญได้เลยจ้าาาา