สยบฟ้าเหนือราชัน

ตอนที่ 52ชัยชนะต่อเนื่อง

     ผ่านไปหลายวันศิษย์สำนักไผ่เขียวทั้ง4คนสามารถได้ชัยในรอบเวทีบาดาลนัดที่2และ3 เข้ารอบนัดที่4ไปเจอคู่ต่อสู้ในวันสุดท้ายของรอบเวทีบาดาลเพื่อตัดสินหาผู้ที่สามารถผ่านเข้ารอบเวทีพสุธา

 การประลองรอบเวทีบาดาลในนัดที่2เจียงหวู่เฉินต้องเจอกับชายหนุ่มนักบู้ไร้สำนักอีกฝ่ายแม้ไร้สำนักแต่กลับแข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ แต่เจียงหวู่เฉินก็ใช้เคล็ดวิชาประทับไผ่รุกไล่โรมรันสุดท้ายกลับเอาชนะอีกฝ่ายได้ไม่ยากเย็นนัก

   ในนัดที่3เจียงหวู่เฉินกลับเจอผู้เข้าแข่งจากสำนักขั้นตรีมันเป็นหลวงจีนหัวล้านโล้น รูปร่างอ้วนฉุนามผังหมี่ อยู่ขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นกลางถือว่าเหนือกว่ามันไป1ขั้นหลวงจีนหนุ่มรูปนี้ไม่ธรรมดาพลังโจมตีนั้นไม่เท่าไหร่แต่พลังป้องกันยากจะทะลวงไปได้

  ที่ผ่านมามันใช้วิธีตั้งรับที่แข็งแกร่งก่อนโจมตีสะท้อนจนคู่ต่อสู้ตกเวทีคว้าชัยชนะไปเจียงหวู่เฉินนั้นทุ่มเทจู่โจมแต่ก็ยากที่จะทะลวงผ่านการป้องกันของมันไปได้เด็กหนุ่มใช้กระบวนท่าฝ่ามือหักกิ่งไผ่จู่โจมใส่ไปหลายคลา แต่อีกฝ่าใช้กระบวนท่าฝ่ามือประหลาดกลับสามารถสลายพลังจู่โจมของมันไปได้

  “อามิตาพุทธประสกเจียง ถือว่ามีฝีมือเลิศล้ำเสียดายที่ยังเยาวน์ การฝึกฝนยังไม่ถึงขั้นไม่งั้นคงสามารถผ่านอาตมาไปได้ยอดอัจฉริยะหนุ่มกลับต้องมาหยุดที่รอบนี้ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก”

  หลวงจีนอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มทำสีหน้าเสียดายเสียเต็มประดาเจียงหวู่เฉินยอมรับว่ามันมีการป้องกันที่น่าพิศวงมากถึงเจียงหวู่เฉินจะอยู่ขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นต้น แต่พลังโจมตีของมันสามารถเทียบชั้นบำเพ็ญกายชั้นกลางได้เลยแต่หลวงจีนอ้วนตรงหน้ากลับสามารถต้านฝ่ามือมันได้อย่างง่ายดาย

 ถึงกระนั้นเมื่อหลวงจีนอ้วนโจมตีสวนมากลับไม่สามารถทำอะไรเด็กหนุ่มได้เหมือนกันการต่อสู้จึงเป็นไปอย่างคู่คี่สูสีสู้กันมาหลายร้อยกระบวนท่ายังไม่สามารถตัดสินผู้ชนะได้

  “ข้ายังไม่สามารถเอาชนะท่านได้แล้วท่านสามารถ?”

  “อาตมาเห็นประสกเจียงยังเยาวน์ไม่อยากหักหานอย่างดุดันเลยออมแรงไว้หลายส่วน”

  “อ้อ? งั้นหลวงพี่เชิญลงมือเต็มที่ มิต้องออมแรงข้าเจียงหวู่เฉินอยากรับทราบฝีมือที่แท้จริงของท่าน!”

  หลวงจีนอ้วนยิ้มไม่พูดอะไร ออมแรงอันใด?มันเอาจริงแต่แรกแค่ไม่สามารถเอาชนะเด็กหนุ่มรุ่นเยาวน์ที่ขอบเขตต่ำกว่ามันได้นับว่าเสียหน้านัก คิดข่มขู่ให้อีกฝ่ายถอดใจกลับไม่เป็นผล

   หลังจากต่อสู้กันต่ออีกหลายกระบวนท่าเด็กหนุ่มก็เริ่มชินกลับกระบวนท่าฝ่ามือที่หลวงจีนอ้วนใช้เจียงหวู่เฉินใช้ฝ่ามือประทับไผ่พลิกแพลงที่คิดค้นขึ้นเองจนสามารถซัดหลวงจีนอ้วนไปหลายฝ่ามือ

   หลวงจีนอ้วนตะลึงงันซวนเซถอยไปหลายก้าวที่มุมปากมีโลหิตไหลมาสายนึง “เป็นไปได้อย่างไร ท่านสามารถทำลายเคล็ดฝ่ามือปราการธูปของข้า?”

   เจียงหวู่เฉินยิ้มเคล็ดวิชานี้ของท่านย่อมยอดเยี่ยมยากแก่การทำลายเสียดายท่านยังฝึกไม่ถึงขั้นหลังจากสู้กันซักพักก็สามารถมองเห็นจุดอ่อนสามารถแก้กระบวนท่าจู่โจมใส่ท่านได้

  “ประสกจะบอกว่าท่านสามารถค้นหาจุดอ่อนเคล็ดวิชาปราการธูป ในระหว่างการต่อสู้ในเวลาสั้นๆ?”

  “ใช่มีไรหรือ?”

    หลวงจีนอ้วนหน้าเจื่อนล้อเล่นอันใด เคล็ดวิชาปราการธูปมันเฝ้าฝึกตั้งแต่อายุ4ขวบจนตอนนี้อายุ20ปีกลับมีความสำเร็จถึงขั้นนี้ แม้ด้านพลังโจมตีของมันไม่นับเป็นอะไรแต่ในด้านการป้องกันกลับมั่นใจเป็นอย่างมาก ต่อให้เจอเข้ากับผู้บำเพ็ญกายขั้นปลายมันกลับมั่นใจว่าสามารถต้านรับได้เป็นเวลานานก่อนจะพ่ายแพ้แต่การป้องกันของมันกลับเสียท่าให้กับคนที่อยู่ขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นต้นบอกว่าสามารถหาจุดอ่อนมันได้ในเวลาไม่นาน?

  ‘ล้อกันเล่นใช่มั้ย’

  มันไม่ยินยอมพร้อมใจทุ่มพลังต่อสู้กับเจียงหวู่เฉินเจียงหวู่เฉินกลับใช้ฝ่ามือประทับไผ่ซัดไปที่ร่างกายของมันจนกายาปรานแกร่งร้าวเสียหลักตกเวทีไป แม้เจียงหวู่เฉินจะยังไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างแท้จริงเพราะหลวงจีนอ้วนนี้ได้รับบาดเจ็บไม่มากแต่ในเมื่อเป็นการประลองขอแค่ตกเวทีย่อมถูกปรับแพ้ไป

  ส่วนเสี่ยวไป๋รอบ2นั้นได้เจอกับอัจฉริยะหญิงผู้ใช้ฝ่ามือขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นต้นแม้นางจะขอบเขตไม่สูงแต่กลับแสดงถึงความสามารถไม่ธรรมดาเสี่ยวไป๋ไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาระบำกิ่งไผ่เข้าต้านคู่ต่อสู้ กลับเลือกใช้มือเปล่าแสดงเคล็ดวิชาฝ่ามือประทับไผ่ในการรับมือคู่ต่อสู้

  การต่อสู้ใช้เวลาไม่นานศิษย์หญิงคนนั้นก็ยอมรับความพ่ายแพ้เสี่ยวไป๋นั้นไม่ใช่แค่ยอดเยี่ยมเพียงวิชากระบอง แต่วิชาฝ่ามือนั้นกลับไม่ธรรมดาสามารถใช้เคล็ดวิชาฝ่ามือประทับไผ่กำชัยได้ไม่ยาก

  นัดที่3นางเจอคู่ต่อสู้เป็นชายหนุ่มร่างบึกบึนขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นกลาง ชายหนุ่มนั่นกลับไม่เห็นเด็กหญิงน้อยในสายตาสุดท้ายโดนเสี่ยวไป๋ใช้กระบองกิ่งไผ่ฟาดจนหน้าตาบูดเบี้ยวพ่ายแพ้ไป

  เสียงโห่ร้องยินดีของบรรดาแฟนคลับของนางดังก้องไปทั่วเวทีที่ด้านหน้าสุดกลับมีชายหนุ่มรุ่นเยาวน์หน้าตาหล่อเหลาสวมชุดสีส้มที่หลังสะพายตะกร้าร้องตะโกนโห่ร้องเหมือนเป็นแกนนำ ที่มือมันชูป้ายเขียนคำ‘เทพธิดาน้อยเสี่ยวไป๋เป็นหนึ่งในแผ่นดิน’

 ส่วนซูเฟินนั้นไม่รู้เพราะอะไรแต่หลังจากถังฉินหยามารดามันพาตัวมันหายไป2วันกลับมามันกลับเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นกลางได้ทำให้การต่อสู้ของมันราบลื่น เอาชนะคู่ต่อสู้ของมันได้อย่างท่วมท้น ทั้งรอบสองและรอบสามมันเจอคู่ต่อสู้เป็นผู้บำเพ็ญกายขั้นกลางแต่มันกลับเอาชนะอีกฝ่ายได้ไม่ยากนัก

  ซูตันหยินยิ่งไร้ปัญหาด้วยพลังขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นปลายของนางในเวทีระดับบาดาลย่อมมีน้อยคนที่จะต้านทานได้นางสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างหมดจดงดงาม แต่กลับไม่ได้ทุบตีคู่แข่งจนหมดสภาพเช่นซูเฟิง

........

   เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่ตัวแทนจากสำนักไผ่เขียวสามารถผ่านเข้ามานัดที่4ในรอบเวทีบาดาลได้ครบทุกคนเป็นผลงานที่ทำให้มีเหล่าคนสำคัญต่างๆ ต่างจับตาดูสำนักไผ่เขียวมากยิ่งขึ้นโดยเฉพาะเสี่ยวไป๋ที่แสดงเคล็ดวิชาในตำนานออกมาสามารถเรียกความสนใจจากผู้คน

 ในการประลองวันสุดท้ายของรอบเวทีบาดาลมีรุ่นเยาวน์ที่ผ่านการคัดเลือกสุดหินจากเกือบ2พันคนตอนนี้เหลืออยู่224โดยจะมีผู้เข้าแข่ง112คนที่จะได้เข้ารอบเวทีพสุธาเป็นความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมสำหรับสำนักชั้นจัตวาและตรีมากแล้ว

 ซูตันหยินและเสี่ยวไป๋สามารถคว้าชัยชนะในนัดที่4สามารถผ่านเข้ารอบเวทีพสุธาได้อย่างไม่ยากลำบากมาก ด้วยขอบเขตบำเพ็ญกายขั้นปลายของศิษย์พี่หญิงย่อมสามารถผ่านไปได้ไม่ยาก

  ส่วนเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้อ่อนแอ ขอเพียงนางไม่ไปพบเจอผู้บำเพ็ญกายขั้นปลายด้วยความยอดเยี่ยมของเคล็ดวิชาระบำกิ่งไผ่ของนางสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ทุกผู้คน เด็กหญิงดีใจยิ่งหันมายิ้มงามให้พี่ชาย โดยนางพยายามไม่สนใจชายหนุ่มชุดส้มที่ถือป้ายเชียร์และกลุ่มแฟนคลับอันน่ารำคาญนั่น...

  คู่ต่อไปในเวทีที่7นี้จะถึงรอบของเจียงหวู่เฉิน ในนัดสุดท้ายของรอบแรกนี้ขอแค่มันชนะก็จะผ่านเข้ารอบตามเสี่ยวไป๋และศิษย์พี่ไปเจียงหวู่เฉินขึ้นเวทีด้วยความสง่างามมีสาวหลายคนส่งสายตาให้มันบ้างด้วยความที่มันรูปงามเป็นอย่างมากย่อมเป็นที่ดึงดูดของสาวงามทั่วไป

  คู่ต่อสู้คนสุดท้ายของมันเป็นชายหนุ่มหน้าตาคุ้นเคย มันใส่ชุดสีม่วง คิ้วคมหน้าตาหล่อเหลาหมดจดถึงแม้จะไม่สามารถเทียบกับหวู่เฉินได้มันไม่ใช่ใครอื่นกลับเป็น ศิษย์สำนักตระกูลถัง ถังห่าวนั่นเอง...