กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ร่างกายเปียกโชกเหงื่อไหลออกมาเหมือนฝนตกใส่ตัวของราชาทั้ง2 สายตาของพวกมันกำลังสิ้นหวังโดนเฉพาะราชาของทวีป7บุปผา จอมราชันย์คนที่5ที่มันเคยใช้อวดเบ่งไปทั่วได้หมดสภาพไปแล้วกองกำลังที่นำมาตายโดยที่มันไม่รู้ตัว คนคุ้มกันทั้งหมดตายตอนนี้เหลือมันตัวคนเดียว
''ปล่อยข้าไปหากเจ้าทำอะไรข้าข้าจะส่งสัญญาณให้โจมตีเมือง''ผิดกับราชาของทวีปพยัคเทวะที่มีทางออกมันคิดว่ากองกำลังของมันยังคงอยู่รอดปลอดภัยและในนี้เองก็ยังมีคนคุ้มกันของมันอยู่เกือบ100คน
''เอาสิ ข้าจะรอดู''กริมยกยิ้มขึ้น มันจะไปมีได้ยังไงเพราะกริมกวาดล้างทิ้งไปแล้ว ตูม! ตูม! ตูม!เมื่อท้าทายมีหรือราชาของทวีปพยัคเทวะจะอยู่นิ่งมันยิงสัญญาณออกไป3ครั้ง แต่...กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะถ้าหากมันยิงสัญญาณไปแล้วปกติกองกำลังของมันจะต้องยิงสัญญาณกลับมาเพื่อบอกว่ารับทราบแต่นี่มันเงียบสงบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
''เจ้าทำอะไรกับกองกำลังของข้า''ราชาของทวีปพยัคเทวะเริ่มลนลานความเป็นไปได้มีอย่างเดียวแล้วกองกำลังของมันน่าจะถูกจัดการไปเหมือนกัน
''โอ้ แน่นอนข้ากวาดล้างไปแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอดีมันมี2กองกำลังที่แอบรออยู่รอบๆข้าก็เลยจัดการเข้าให้แต่ทั้ง2กองกำลังก็ถือว่าพยายามมากถึงขนาดสร้างบาเรียปกปิดการมีอยู่อย่างดี แต่ก็เท่านั้นแหละ''กริมพอใจมากเพราะกริมได้ของของคนในกองกำลังพวกนั้นมาทั้งหมดซึ่งมันเยอะพอสมควร
''เจ้า...ไม่มีทางเจ้าจะจัดการทั้ง2กองกำลังโดยที่เจ้าไม่มีบาดแผลได้ยังไง...''ถึงกับหุบปากเกือบไม่ทันเมื่อมันนึกย้อนกลับไปดีๆมันพบว่าอีกฝ่ายมีความสามารถพอที่จะทำแบบนั้นได้
''ดะ...เดี๋ยวก่อน พะ...พวกเรามาทำข้อตกลงกันหากเจ้ายอมปล่อยข้าไปข้าจะติดตามรับใช้เจ้า''ราชาของทวีปพยัคเทวะที่หยิ่งผยองในตอนแรกตอนนี้กลับกลายเป็นสิ้นลาย ทางเลือกของมันแทบไม่มีอยู่ต่อหน้ากริมที่แข็งแกร่งกับจำนวนคนคุ้มกันที่น้อยนิดมีแต่ต้องยอมเท่านั้นขอแค่ตอนนี้รักษาชีวิตรอดไปได้เรื่องในอนาคตค่อยหาทางออกอีกที
''ได้สิ ข้าก็คิดอยู่เหมือนกันหากฆ่าเจ้าไปความวุ่นวายในทวีปพยัคเทวะของเจ้าคงได้เกิดขึ้นแน่นอนและข้าจะส่งคนไปควบคุมเอาตอนหลังก็คงกินเวลานานกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เพราะฉะนั้น...''ขณะที่กริมเงียบลงดวงตาของราชาทวีปพยัคเทวะกลับมีความหวังเต็มเปี่ยมแต่มันดีใจได้ไม่นานเพราะมันเห็นกริมดึงคาตานะเล่มสีดำออกมาอย่างช้าๆนั่นทำให้มันเหงื่อแตกอีกครั้ง
''เพราะฉะนั้นเจ้าจะต้องกลายเป็นทาสที่ไร้ความรู้สึกนึกคิดและคอยทำตามคำสั่งของข้าอย่างดี''ฟั่บ!กริมฟันคาตานะเล่มสีดำลงไปแล้ว ฉับพลันดวงตาของราชาทวีปพยัคเทวะได้หม่นแสงลงตอนนี้มันเหมือนกับร่างที่ไร้วิญญาณ ไม่มีชีวิตชีวา ไม่มีความรู้สึก ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเพราะกริมเพิ่งจะมานึกได้ถึงความสามารถของคาตานะเล่มสีดำได้ในตอนนี้ไม่งั้นคงสบายไปนานแล้วแต่การใช้ก็ยังมีข้อจำกัดหลายๆอย่างเช่นความหนักแน่นของจิตใจของอีกฝ่ายหากจิตใจหนักแน่นพอดาบจะไม่มีผล
''ไปยืนรอข้างๆ''
''ขอรับนายท่าน''หลังจากราชาของทวีปพยัคเทวะกลายเป็นหุ่นเชิดไปแล้วคนติดตามของมันได้ขมวดคิ้วสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้พวกมันตกใจมากแต่ก็ได้ไม่นานเพราะกริมได้ลงมือฆ่าพวกมันทั้งหมดในพริบตา
''เหลือแค่เจ้า''มันเองก็ไม่ต่างกัน ราชาของทวีป7บุปผากลายเป็นหุ่นเชิดของกริม
''เอาหละต่อจากนี้ไป...ผู้ชนะงานประมูลทั้ง2ทวีปพวกเจ้าต้องทำสัญญาเลือดว่าจะไม่นำเรื่องนี้ไปบอกต่อ''กริมต้องการเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับก่อนเพราะการขยายอำนาจที่รวดเร็วอาจจะโดดเพ่งเล็งได้ง่ายๆและถึงกริมจะมีพลังพอที่จะต่อต้านได้ก็ตามแต่อย่าลืมว่ากริมไม่สามารถแยกร่างไปสู้หลายๆที่พร้อมกันได้
''พวกข้ายอมรับ''ราชาและคนของทั้ง2ทวีปตกลงและ1ในนั้นคือทวีปของราชาที่กริมเจอในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์
การทำสัญญาเลือดเกิดขึ้นราชาและคนทั้งหมดของทั้ง2ทวีปทำสัญญาเลือดจนครบทุกคนจากนั้นกริมจึงมอบหมายให้หมายเลข1ดูแลเรื่องราคาและการขนส่งต่างๆรวมถึงข้อตกลงเพิ่มเติมทั้งหมด
''ท่านจอมราชันย์ข้าอยากไปเที่ยวเมืองของท่าน''ราชาที่กริมเจอในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์เดินเข้ามาแล้วพูดขึ้นจุดประสงค์หลักในการมาครั้งคือการเยี่ยมดูเมืองตามที่กริมเคยชักชวนเอาไว้
''ไม่มีปัญหา แต่รอข้าจัดการเรื่องบางอย่างจบก่อน''กริมเดินเข้าไปหาทีฟาจากนั้นจึงเรียกเสือขาวเข้ามา
''เสือขาวตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าดูแลปกป้องจักรวรรดิแห่งนี้ไปก่อนและนั่นคือคนที่เจ้าต้องปกป้องโดยเฉพาะส่วนพี่น้องของเจ้าหลังจากนี้ไม่กี่วันข้าจะไปช่วยเอง แล้วก็...ช่วยดูแลเจ้าไก่นี่ด้วยสอนเท่าที่สอนได้ข้าเชื่อว่าเจ้าที่เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหมือนกันย่อมมีอะไรบอกเล่ามันมากมาย''
''ตามที่นายท่านต้องการขอรับ''
''ดูแลตัวเองด้วยนะหลานปู่หากมีอะไรก็ติดต่อมาหาปู่ ส่วนพวกเจ้าทั้ง2คนกลับไปที่ทวีปของตัวเองทำอย่างที่เคยไปก่อนเมื่อถึงเวลาข้าจะส่งคนของข้าไปหาเอง''กริมเข้าไปลูบหัวทีฟาอีกครั้งก่อนจะกลับเมืองโดยครั้งนี้กริมนำลูกเหล็กออกมาให้ราชาที่เจอในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์และคนของมันเป็นกรณีพิเศษ
''ยอดมาก เมืองของท่านจอมราชันย์มีความเป็นอยู่ที่ดีเกินคาด เผ่าพันธุ์หลากหลายนับไม่ถ้วนอยู่รวมกันแต่ข้าแปลกใจทำไมถึงไม่มีการทะเลาะกันบ้างมันไม่น่าเป็นไปได้เลย''ราชาที่มาเยี่ยมเมืองสงสัยมากแต่นั่นทำให้กริมยิ้มบางๆ
''เดี๋ยวข้าจะพาไปดู ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรแล้วมาจากทวีปไหน แล้วการเป็นอยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง''
''ข้าชื่อเฟรย์ มาจากทวีปหิมะ ส่วนการเป็นอยู่นั้น...ลำบากมากๆเพราะถึงข้าจะเป็นราชาของทวีปก็ตามแต่ความจริงกลับไม่ใช่เพราะข้าถูกคุกคามโดยเผ่าจิ้งจอกเก้าหาง...''
''ท่านพี่''ตอนนั้นเองโรซาเรียกระตุกแขนของกริมเพราะนั่นคือที่ที่โรซาเรียหนีออกมา
''ไม่นานข้าจะไปเยี่ยมทวีปของเจ้า ตอนนี้ตามข้ามาเถอะเจ้าได้เห็นว่าเพราะอะไรจึงไม่มีการทะเลาะ''กริมพาเฟรย์เดินไปที่หน้าเมืองจากนั้นจึงพาไปดูประตูที่หน้าทางเข้าพร้อมอธิบายแบบคร่าวๆแต่ในระหว่างนั้น ตูม! ตูม! ตูม! เสียงระเบิดในท้องฟ้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและใกล้เข้ามาเรื่อยๆจากนั้นได้มีเสียงตะโกนที่ทรงพลังดังขึ้นมา
''ลูกพ่อเจ้าอยู่ไหนออกมาหาพ่อเดี๋ยวนี้ ส่วนไอ้คนที่มันรังแกลูกพ่อจะฆ่ามัน''เป็นเสียงที่เอาแต่ใจกริมรู้ได้ในทันทีว่าคนๆนั้นมาตามหาใครเพราะคนที่ชายคนนั้นตามหาได้ปรากฎตัวออกมาแล้ว

และข้างๆตัวนางก็มีเพื่อนรักของกริมยืนจับมือหญิงสาวคนนั้นอยู่มันคือโรเบิร์ต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่128:หุ่นเชิดที่ไร้ความรู้สึก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่128:หุ่นเชิดที่ไร้ความรู้สึก

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้