บันทึกตำนานราชันย์สยบฟ้า (แปลจบแล้ว)

            วันนี้หมิงอวี่แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาแข็งแกร่งมากหานเฟิงไม่มีความคิดที่จะสู้ต่อไปแล้ว

           หานเฟิงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหมิงอวี่นั้นมีความสามารถที่แข็งแกร่งมากจริงๆแต่ว่าครั้งต่อไปหากเขาพาผู้กล้ามาช่วยกันฆ่าหมิงอวี่ต่อให้หมิงอวี่แข็งแกร่งมากแค่ไหน อย่างไรก็ต้องตายอยู่ดี!

            เพราะแบบนี้ หานเฟิงจึงตัดสินใจเลือกที่จะถอย แต่ก็ยังไม่ลืมบัวหิมะน้ำแข็งที่เย้ายวนใจสองดอกนั้น

           “เจ้าคิดว่า ข้าจะให้โอกาสเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

           ระหว่างที่หานเฟิงกำลังคิดว่าเขานั้นโชคดี หมิงอวี่ก็ประชิดตัวเข้ามาอย่างกับวิญญาณตามติดเพราะวินาทีที่หานเฟิงเปลี่ยนทิศทางมาหาบัวหิมะน้ำแข็งหมิงอวี่ก็เห็นทิศทางที่หานเฟิงจะไปผ่านดวงตาหยั่งรู้และซัดฝ่ามือไปด้านหลังของหานเฟิงทันที

           เมื่อสัมผัสถึงภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามาจากด้านหลังหมัดที่เต็มไปด้วยกำลังของหานเฟิงก็ซัดพุ่งไปชนกับฝ่ามือของหมิงอวี่เขาอาศัยแรงปะทะย้อนกลับไปทางเดิม หมิงอวี่กลับพลิกฝ่ามือไปจับหมัดของเขาเอาไว้แล้วกระชากกลับมา

           ในวินาทีต่อมา หมิงอวี่ก็จัดการด้วยนิ้วสองนิ้วหานเฟิงเห็นแค่ภาพติดตายังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไรเลยดรรชนีไร้เสียงที่นำพาความตายมาให้ก็แทงทะลุคอของหานเฟิงแล้ว!

            “เอือก ... เจ้า ... เอือก!”

            คอของหานเฟิงถูกแทงทะลุเป็นรู เขาเหมือนคิดอยากจะพูดอะไรอีกแต่ก็พูดไม่ออกในคอของเขามันมีกลิ่นคาวเลือด แล้วเลือดจำนวนมากไหลก็ออกจากมุมปาก เขารู้สึกได้ว่าพลังชีวิตกำลังหมดลงไปอย่างรวดเร็ว!

           พริบตาเดียว อารมณ์ของหานเฟิงก็ดำดิ่งลงสู้ก้นบึ้งในทันทีความกลัวแผ่กระจายออกไปทั่วร่าง

           วันนี้อารมณ์ของเขาขึ้นลงอย่างรวดเร็วมาก ดีใจมากจนน้ำตาแทบไหลและสุดท้ายก็จบลงด้วยความสุขถึงขีดสุด จนนำไปสู่ความทุกข์ยากที่สลดใจ

            ความไม่เต็มใจ ความไม่สบายใจความอัปยศอดสูที่ลึกลงไปถึงกระดูกมันพุ่งไปที่หัวของหานเฟิง แต่ว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว ทำได้แค่มองไปที่ชายหนุ่มที่ปลิดชีวิตของเขาและสุดท้ายเขาก็กระอักเลือดแล้วล้มลงกับพื้น

           หมิงอวี่ก้มหน้าไปมองศพของหานเฟิง ไม่ได้มีความเห็นใจเลยแม้แต่น้อยหากไม่เป็นเพราะการบีบบังคับครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็คงไม่มีสภาพแบบนี้ทุกอย่างนี้มันเป็นกรรมที่หานเฟิงควรได้รับ

           “ฮู้ว ... ”

           เขาถอนหายใจออกมา หมิงอวี่รวบรวมจิตแล้วนำน้ำกลับไปในบ่อศักดิ์สิทธิ์สัมผัสแห่งวิญญาณช่วยคลี่คลายทุกอย่างแล้ว

           “เอ๊ะ?”

           เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำสีดำที่อยู่ในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในจุดเซินถิงเฮยจีกลับอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ “เจ้าฝึกบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้แล้วหรือ?”

           หมิงอวี่พยักหน้า

           “ขอพี่สาวดูหน่อยสิว่ามันมีหน้าตาอย่างไร”เฮยจีเดินไปตรงหน้าของหมิงอวี่ แล้วแตะไปที่กลางหน้าผากของเขาเบาๆหมิงอวี่เองก็ไม่ได้ขัดขืน เพราะเขารู้ว่าเฮยจีไม่มีเจตนาร้าย

           ไม่นานเฮยจีก็พบว่า ในหัวของหมิงอวี่นั้นมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์สีดำเฮยจีรู้จักบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างดี ต่อให้เป็นนางก็ไม่เคยเห็นน้ำสีดำมาก่อนเลยอีกอย่าง ตามหลักทั่วไปของบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้วก็ต้องมีขนาดกว้างสามเมตรลึกสิบเมตร

           แต่ว่าบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ของหมิงอวี่มีเส้นผ่าศูนย์กลางแค่หนึ่งเมตรและมีความลึกแค่สามเมตร

           มันเหมือนเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ฉบับย่อ ส่วนน้ำสีดำในบ่อก็น่าจะเป็นเพราะขนาดที่หดเล็กลงของบ่อ

           ถึงแม้ว่าจะพอประเมินได้อยู่ในใจ แต่เฮยจีก็ไม่ได้แสดงมันออกมานางยิ้มแล้วพูดว่า “อือ ไม่เลว เมื่อมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าก็สามารถเป็นนักร่างอักขระได้แล้ว”

           ถึงแม้เฮยจีจะให้กำลังใจเขาอย่างเต็มที่แต่หมิงอวี่ก็ฟังออกว่ามันมีความฝืนๆ อยู่เล็กน้อย คิดว่าสิ่งที่เฮยจีรู้เกี่ยวกับบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์น่าจะไม่ต่างจากเขาแต่ไม่เป็นไร พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ขอแค่พยายามก็ประสบความสำเร็จได้เช่นกัน

           “ข้าจะพยายาม”

           หมิงอวี่ยิ้มแล้วตอบรับ จากนั้นก็รวบรวมพลังจิตให้กระบี่เฟิงโหวที่อยู่บนพื้นกลับมาที่มือของเขาอีกครั้งเขากรีดฝ่ามือขวาของตัวเองอย่างไม่ลังเลใจ เลือดสีแดงทยอยไหลออกมามากมาย

           “เจ้า ...”

           เฮยจีถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของนางแดงขึ้นมาพอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในกระโจม ภูตสาวใจกล้าอย่างนางก็รู้สึกเขินขึ้นมา

           นางกัดฟันแล้วพูดว่า “ก็ได้ พี่สาวรู้ดีว่าเจ้าทำเพื่อช่วยข้าครั้งสุดท้ายแล้วนะ ไม่มีครั้งต่อไปอีก!”

           จากนั้นก็หลับตา แล้วโผเข้าอ้อมกอดของหมิงอวี่

           “เจ้าฝันไปเถอะ พอรู้สึกเจ็บปวดมือของเจ้าก็ข่วนทั่วตัวข้าไปหมดข้าไม่ให้เจ้ากอดหรอก”

           หมิงอวี่ใช้มือซ้ายเคาะไปที่หัวของเฮยจี แล้วหยอกไปว่า“เข้าสู่ระดับกระชากวิญญาณแล้ว ข้าสามารถควบคุมลมปราณได้ดีขึ้น แล้วก็ควบคุมปริมาณเลือดและพลังงานได้ด้วย”

           พูดจบก็เอาฝ่ามือเลือดแตะไปที่หยกโบราณเลือดที่มีความร้อนและมีพลังมหาศาลในร่างกายเปลี่ยนเป็นพลังงานสีดำบริสุทธิ์ จากนั้นก็แตะไปที่บริเวณหัวใจของเฮยจี

           “บ้าที่สุด หมิงอวี่ เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร!”

            เดิมนางอยากจะพูดเตือนหมิงอวี่ว่าอย่าคิดอะไรเกินเลยแต่กลับถูกหมิงอวี่เตือนก่อน เฮยจีจึงเริ่มเขินและมองไปที่หมิงอวี่ด้วยสายตาคับแค้นใจนางเบะปากแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

           ไม่นานนัก การถ่ายเลือดและพลังงานก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามเฮยจีได้รับพลังงานอย่างเต็มที่ หมิงอวี่มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หกระดับกระชากวิญญาณแล้วคุณภาพเลือดและพลังงานเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งดวงวิญญาณของเฮยจีได้รับการรักษาแล้ว

           และมันยังเพิ่มระดับจิตวิญญาณของเฮยจีอีกด้วยดูเหมือนว่าระหว่างเฮยจี หยกโบราณ แล้วก็หมิงอวี่นั้นมีความเชื่อมโยงกันผ่านเลือด

           เมื่อหมิงอวี่มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หกระดับกระชากวิญญาณแล้วพลังความสามารถของเฮยจีในร่างมนุษย์แปลงก็จะอยู่ในระดับเดียวกันเพียงแต่พลังของนางไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับหมิงอวี่

           “มาเถอะ กลับไปพักในหยกโบราณเถอะ” หมิงอวี่กางมือทั้งสองข้างออกเพื่อให้เฮยจีกลับไปพักในหยกโบราณที่อยู่บริเวณหน้าอกของเขา

           แต่ว่าเฮยจีกลับเดินหน้าเข้าไปกอดหมิงอวี่เอาไว้จริงๆ

           “หมิงอวี่ ขอบใจเจ้ามากนะ”

           เฮยจีเอาหัวมุดไปที่หัวไหล่ของหมิงอวี่แล้วค่อยๆ หลับตาลงถึงแม้จะเป็นคำง่ายๆ ไม่กี่คำ แต่ว่าหมิงอวี่ก็รับรู้ถึงความจริงใจและจริงจังของนาง

           หมิงอวี่ยิ้มและกอดเอวของเฮยจีเอาไว้ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ดังนั้นเขาจึงแค่แสดงออกจากภายนอกเป็นการให้คำตอบง่ายๆ กับหญิงสาวที่บอบบางด้วยการกระทำ

           ทั้งสองคนโอบกอดกัน และสัมผัสถึงความใจเต้นของกันและกันบนยอดเขาเซิงหานโดยไม่พูดอะไรเลย

           ไม่รู้ว่าทำไม ผ่านการฝึกฝนอย่างยากลำบากมาหนึ่งเดือนกว่าหัวใจของทั้งสองคน เหมือนเป็นคนเดียวกัน

           กอดกันอยู่นาน ทั้งสองคนถึงแยกออกจากกัน เฮยจียิ้มหวานให้กับหมิงอวี่แล้วพูดว่า“ถ้าอย่างนั้นข้ากลับไปก่อนนะ”

           “กลับไปเถอะ”

           “อือ”

           เห็นเฮยจีกลายเป็นแสงสีดำแล้วกลับไปยังหยกโบราณ หมิงอวี่ก็สบายใจไม่รู้ว่าทำไม พอคิดว่าเฮยจีอยู่ที่หน้าอกของเขาแล้วเขาก็รู้สึกดีมากเลย

           หมิงอวี่ผ่อนคลายลงครู่หนึ่ง จากนั้นถึงได้ออกจากความรู้สึกแบบนั้นเขารู้ว่ายังมีสิ่งที่สำคัญที่ต้องทำกำลังรอเขาอยู่

           ตอนนี้ทุกอย่างดูปกติ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันคือความเงียบก่อนคลื่นลมจะมางานประลองของราชสำนัก การไล่สังหารของหอว่านจงความคิดถึงที่หยางเสวี่ยหรงมีให้กับเขา ... ทุกอย่างล้วนแต่แบกอยู่บนบ่าของหมิงอวี่มันทำให้เขารู้สึกหนักอึ้ง

           ความสามารถเท่านั้น ถึงจะเปลี่ยนแปลงวิถีได้!

            ตั้งแต่ออกจากวังหลวงมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปแล้วสามสิบห้าวันยังเหลือเวลาอีกยี่สิบห้าวันก็จะถึงวันประลองของราชสำนักมีเวลาให้เขาฝึกฝนน้อยลงมากแล้ว

           หมิงอวี่เดินมาที่ข้างศพของหานเฟิงแล้วค้นหาในตัว ในที่สุดก็เจอถุงเก็บของสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือเขาไม่ได้ลังเลใจอะไร ยื่นมือเข้าไปสำรวจในถุงทันที

           ......

           บนยอดเขาเซิงหาน หลังผ่านไปครึ่งเดือน

           วันนี้บนยอดเขาไม่หนาวเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งหมอกสีน้ำเงินที่หนาวมากๆนั้น ก็หายไปจนหมด เพราะบัวหิมะน้ำแข็งอีกสองดอกหมิงอวี่ได้เก็บเข้าถุงเก็บของของเขาแล้ว

           ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ หมิงอวี่อาบแสงแดดอยู่ร่างกายของเขายืดตรงและสูงโปร่ง

           เขาหลับตาลงและตวัดกระบี่มือเดียวปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านมาบนใบหน้าของเขา ทันใดนั้นเองกระบี่เฟิงโหวในมือของเขาก็สั่นอย่างรุนแรงเสียงคำรามที่แหลมคมแผดเสียงออกมาราวกับคลื่นเสียง มันระเบิดออกมาบนยอดเขาเซิงหาน!

            “หือ! ... ”

            แรงระเบิดแผ่ขยายออกไปในชั่วพริบตา และดังกึกก้องเป็นเวลานาน

           ผู้คนที่กำลังปีนขึ้นไปบนยอดเขาเซิงหานเพื่อชิงเอาบัวหิมะน้ำแข็งตกใจกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากบนยอดเขาอย่างมากมันมีเสียงดัง “ตู้ม” ตามมาด้วยเสียงก้อนหินก้อนใหญ่ที่กลิ้งลงมา

           “มีคนลงมืออยู่บนยอดเขาหรือ?”       

           ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างมาก เสียงระเบิดเมื่อครู่มันเป็นวิชาที่แข็งแกร่งและน่ากลัวมากแล้วก้อนหินก็หล่นลงมาจากภูเขาอีกลูกหนึ่ง เหมือนกับเกิดจากทักษะการต่อสู้เลย

           คงมีแต่ทักษะการต่อสู้หลิงระดับสูงเท่านั้นถึงจะมีอานุภาพแบบนี้ได้!

            พริบตาเดียว ทุกคนก็เริ่มตัวสั่นแล้วหยุดเดิน ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าเลยแม้แต่ก้าวเดียว

           “กระบวนท่านี้ ในที่สุดก็ฝึกสำเร็จแล้ว”

           บนยอดเขาเซิงหาน หมิงอวี่มองดูกลุ่มเมฆขนาดใหญ่ที่เคลื่อนตัวอยู่ตรงหน้าเขามองเห็นรอยกระบี่ขนาดใหญ่ที่น่ากลัวอยู่บนภูเขาใต้ก้อนเมฆ เขาเก็บกระบี่เฟิงโหวกลับมาด้วยความพอใจ

           เขายืนอยู่บนยอดเขาเซิงหาน มองขึ้นไปเห็นดวงอาทิตย์สีแดงในระยะไกลจากนั้นก็มองลงไปที่ทะเลหมอกที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีทอง

           เมื่อมองผ่านทะเลหมอกที่อยู่เบื้องหน้า ก็จะเห็นภูเขาเล็กๆ หลายลูกรวมตัวกันทอดยาวกลายเป็นเทือกเขาแผ่ขยายไปสุดลูกหูลูกตามันคือแรงดึงที่ไร้ที่สิ้นสุดของธรรมชาติ!

           ความรู้สึกที่เหมือนได้สยบธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ผุดขึ้นมาในใจของหมิงอวี่

           ในขณะเดียวกัน ความอัปยศอดสูที่ถูกเก็บเอาไว้ในใจมาเนิ่นนานความคิดถึงแม่ของเขา การพิสูจน์ตัวเองของทุกคนความคาดหวังที่จะเปลี่ยนแปลงตำหนักลั่วฮวามันทำให้อารมณ์ของหมิงอวี่ขึ้นถึงจุดสูงสุด!

            “ครืดครืด ... ”

           ทันใดนั้นเอง หมิงอวี่ก็สังเกตเห็นว่ามีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนพื้นผิวน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าของเขาและแตกออกอย่างต่อเนื่อง ภายในไม่กี่อึดใจรอยแตกร้าวเหล่านี้ก็แผ่ขยายออกไปยังยอดเขาเซิงหานทั้งหมด

           หมิงอวี่ถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่พอเขาเก็บบัวหิมะน้ำแข็งสองดอกแล้วอุณหภูมิก็ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น น้ำแข็งที่แข็งแกร่งบนยอดเขาเซิงหานจึงเริ่มอ่อนตัวก้อนน้ำแข็งที่สะสมอยู่บนยอดเขามานานหลายปีก็เริ่มละลาย ภูเขาหิมะกำลังถล่ม!

            เมื่อครู่เขามัวแต่ฝึกกระบี่จนลืมไปว่าอุณหภูมิบนยอดเขามันสูงขึ้นแล้ว ตอนนี้เขาคิดจะกระโดดหนีก็ไม่ทันแล้ว!

            แต่ว่าหมิงอวี่ไม่ได้คิดจะหนี และก็ไม่อยากหนีด้วย

           เขาใช้แรงดีดตัวกางแขนแล้วทะยานจากความสูงหนึ่งหมื่นฟุตลงไปที่ทะเลหมอกแล้วโอบกอดโลกอันกว้างใหญ่นี้เอาไว้!