ผู้ร่วงหล่น

อโรนและสมาชิกกลุ่มวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดได้เจอกับแสงสว่างปลายทาง

“เร็วเข้า ชั้น 2 อยู่ข้างหน้าเราแล้ว”

บรรยากาศชั้นที่ 2 พื้นทางเดินเป็นโคลน กำแพงรอบด้านเป็นโคลนทั้งหมด ทางเดินกว้างแค่ 2 เมตร สูง 3 เมตรเท่านั้น

เท่ากับว่าตอนเดินแค่คนเดียวเท่านั้น มิดโฮและผู้หญิงในสมาชิกรู้สึกขยะแขยงโคลนและรู้สึกไม่สบายใจที่เจอพื้นที่เต็มไปด้วยสิ่งสกปรก

อโรนใช้สัมผัสวิญญาณและพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตในบริเวณ 30 เมตรและไม่พบอะไรนอกจากโคลน

“ระวังด้วย อาจจะมีอะไรอยู่ในโคลนก็เป็นได้”

สมาชิกทุกคนกำอาวุธในมือพร้อมที่จะโจมตีทุกเพื่อถ้ามีสิ่งใดผิดปกติ พวกเขารู้สึกว่าถ้าแยกย้ายกันอาจจะทำให้ตายได้ ดูช้างเป็นตัวอย่างมันคือบอสชั้นแรก แล้วชั้นที่เหลือจะโหดขนาดไหน

ทันใดนั้นมีเสียงสมาชิกคนหนึ่งร้องขึ้น

“โอ้------------ ทุกคนดูเร็ว”

สมาชิกคนที่ร้องเปิดแขนในดู เผยให้เห็นแผลรอยกัดขนาดใหญ่ ทันใดนั้นบาดแผลเริ่มสมานตัวอย่างเงียบ ๆ ทำให้ทุกคนตกใจมาก

อโรนรีบใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบร่างกาย ภายในร่างกายของอโรนมีพลังงานธาตุดินที่มาจากภายนอกนั้นคือโคลนภายในชั้น 2 พลังงานธาตุดินรักษาบาดแผลในตัวอย่างช้า ๆ

แต่อโรนไม่ได้รับบาดเจ็บและพึ่งที่จะรักษาตัวด้วย ยารักษาระดับสูง 1 ลิตร ทำไมพลังงานธาตุดินยังเข้ามาในร่างกายของอโรนไม่หยุด อโรนไม่คิดอะไรมากเพราะคิดว่าพลังงานธาตุดินไม่เป็นอันตราย

สมาชิกคนอื่นที่ได้รับบาดเจ็บ บาดแผลเริ่มสมานเหมือนกัน

“ดูนี้ บาดแผลที่ท้องของฉันเริ่มที่จะสมานตัว”

“โอ้ ขาฉันเริ่มจะหายเจ็บแล้ว”

“อะไรที่รักษาพวกเรา พลังชีวิตภายในดันเจี้ยนหรืออย่างอื่น”

สมาชิกคนอื่นส่ายหัวพร้อมกัน มันเป็นคำถามที่พวกเขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถ้าเป็นเพราะพลังชีวิตทำไมชั้นที่หนึ่งถึงไม่รักษาแบบนี้

อโรนสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“เดนที่นายแบกอยู่ไม่ได้ถูกรักษา”

สมาชิกคนที่แบกเดนอยู่ตกใจและมองดูเดน บาดแผลของเดนเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ถูกรักษา อาการของเดนสาหัสมาก พลังชีวิตของเดนเริ่มที่จะหายไปทุกวินาที ร่างกายเริ่มแห้งเพราะเสียเลือดมากเกินไป

อโรนรีบบอกให้สมาชิกคนที่แบกเดนว่า

“รีบโยนเดนลงโคลนเร็ว”

สมาชิกคนนั้นลังเล ถ้าโยนเดนไปอาจจะทำให้เดนตายได้

“แต่..หัวหน้า”

“เร็วเข้า”

สมาชิกคนนั้นไม่มีทางเลือกจึงโยนเดนลงกับพื้นโคลน ทันใดที่เดนสัมผัสกับโคลน บาดแผลภายในร่างกายเริ่มสมานตัว พลังชีวิตคงที่ อวัยวะภายในเริ่มรักษาตัวเอง

อโรนและสมาชิกคนอื่นเห็นดังนั้นจึงได้ขอสรุปทันทีว่า

“โคลน เป็นโคลนที่รักษาพวกเรา”

“นี้มันโคลน อะไรกัน”

“ไม่ใช้แค่รักษาเท่านั้น ลองสัมผัสโคลนดู พลังธาตุดินภายในโคลนมหาศาลมาก ถ้าคนที่ฝึกฝนธาตุดินสามารถย่นระยะการฝึกได้ถึง10-20ปีทีเดียว”

สมาชิกที่ร่างกายกำยำพูดขึ้น เพราะเขาฝึกฝนธาตุดินทำให้วิชาการฝึกของเขาก้าวหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้สึกว่าถ้าเขาอยู่ภายในโคลนสัก 40-50 ปี อาจจะทำให้เขาฝึกฝนถึงระดับจอมนักรบขั้นสูงได้

สมาชิกร่างกายกำยำเริ่มหัวเราะและดูดซับพลังธาตุดินจากโคลนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้สมาชิกคนอื่นรู้สึกอิจฉา พวกเขาทุกคนติดอยู่ระดับจอมนักรบหรือจอมเวทขั้นกลางมาหลายร้อยปี

การจะเลื่อนระดับเป็นชั้นสูงนั้นยากมาก ๆ ต้องมีทรัพยากรที่มหาศาลและความรู้เกี่ยวกับการฝึกฝนของตนเองเพื่อเสริมสร้างวิญญาณอุปกรณ์หรือพลังภายในร่างกาย

ภายใน 25 คนมีคนเดียวที่ฝึกฝนธาตุดินทำให้เขาดูดซับพลังธาตุดินภายในโคลนอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ต้องแบ่งใคร

อโรนเห็นอารมณ์ของทุกคนที่รู้สึกอิจฉาจึงรีบบอกขึ้นว่า

“พวกเรามาตามหาแก่นแท้วิญญาณธาตุดิน รีบเดินทางกันไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอันตรายอะไรอีก”

สมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินไม่คัดค้านเพราะว่า มันแค่ชั้น 2 ยังมีประโยชน์ขนาดนี้แล้วถ้าชั้น 50 60หรือ 100 ไม่ทำให้ตนเองเลื่อนระดับกลายเป็นตำนานหรือ

แค่คิดก็ตื่นเต้น ทำไมถึงหยุดแค่ชั้น 2 ในเมื่องชั้น ๆ อื่นมีอะไรให้น่าตื่นเต้นมากกว่านี้

“รีบเดินทางตามที่หัวหน้าสั่งเร็ว ฮ่า ๆ”

สมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินเดินไปดูดซับพลังธาตุดินในโคลนไป อโรนมองสมาชิกคนนั้นและมีจิตสังหารในดวงตาอ่อน ๆ ก่อนจะหายไป

อโรนคิดว่าจะฆ่าสมาชิกคนที่ฝึกฝนธาตุดินทิ้งเพราะว่าทุกคนภายในกลุ่มมีระดับจอมนักรบหรือจอมเวทขั้นกลางทั้งหมด ถ้ามีจอมนักรบหรือจอมเวทขั้นสูงจะทำให้คนที่เป็นหัวหน้าจะไม่ใช่อโรนอีกต่อไป

แต่ความคิดนั้นต้องหยุดไปเพราะว่า ถ้ามีอันตรายเกินที่พวกเขาจะรับมือ สมาชิกคนที่ฝึกฝนธาตุดินอาจจะช่วยเขาได้

สมาชิกทุกคนไม่ยอมแพ้ เพื่อที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้มากที่สุดจึงเอาตัวจุ่มลงไปทั้งหมด มีแค่อโรนและพวกผู้หญิงเท่านั้นไม่ได้ทำแบบนั้น อโรนมียารักษาอีกมากในแหวนทำไมเขาต้องเสียเวลาทำแบบนั้นและอีกอย่างตาหน้าผู้หญิง อโรนไม่ทำอะไรที่เสียเกียรติแน่นอน ส่วนพวกผู้หญิงไม่อยากจะทำให้เนื้อตัวสกปรก แค่ขาโดนโคลนก็รู้สึกแย่มาก

หลังจากเดินมาสักพักได้พบกับ

“หัวหน้า ดูเร็วมีป้ายที่เขียนอะไรก็ไม่รู้”

อโรนหันไปทางเสียงและพบกับป้ายที่เขียนด้วยภาษาเทพ เขียนว่า [บ่อรักษา สวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์]

อโรนอ่านให้ทุกคนได้ฟัง ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าโคลนมีพลังรักษาแต่ไม่รู้เลยว่าชั้นที่ 2 ทั้งหมดเป็นโคลนเท่ากับว่าชั้นนี้ผ่านง่าย ๆ เลยสิ สมาชิกทุกคนโล่งอกและเก็บอาวุธของตนเองลงไปภายในแหวนมิติ

อโรนเห็นท่าทางประมาทของทุกคนจึงพูดขึ้นว่า

“อย่าประมาท มีคำลงท้ายว่าสวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์”

“หัวหน้าคิดมาก มันไม่มีอะไรมากมอนสเตอร์สักตัวยังไม่มี”

“ใช่ หัวหน้าผ่อนคลายหน่อย เครียดมากมันไม่ได้อะไรขึ้นมา”

“ใช่ ๆ”

เห็นว่าทุกคนไม่เชื่อฟังตน จึงไม่พูดอะไรต่อและเฝ้าระวังต่อไปถึงแม้ว่าตั้งแต่เดินทางมาไม่ได้เจอมอนสเตอร์สักตัวเดียว

หลังจากที่เห็นว่ามีอันตรายทุกคนจึงเดินทางกันต่อไป ราวกับเดินออกกำลังกายยามเช้า

หลังจากผ่านไป 3 ชั่วโมง สมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินได้พูดขึ้น

“ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายหนักขึ้น พวกนายเป็นกันหรือเปล่า”

“หนักหรือ ไม่”

“นายดูดซับพลังธาตุดินเยอะจึงหนักหรือเปล่า”

“ใช่ ๆ ฮ่า ๆ”

สมาชิกทุกคนไม่คิดอะไรมากจึงเดินทางต่อไป หลังจากผ่านไปอีก 1 วัน สมาชิกทุกคนที่จุ่มโคลนทั้งตัวรู้สึกว่าร่างกายของตนเองหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่พวกเขาไม่ได้คิดอะไรมาก

จนผ่านไป 3 วัน

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

“ช่วยด้วย”

เกิดอะไรขึ้น สมาชิกทุกคนหันพร้อมกันพบกับคนที่ร้องคือสมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดิน ตอนนี้ร่างกายของสมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินกลายเป็นดินทั้งตัวเหลือแค่ส่วนหัวเท่านั้นที่ยังปกติอยู่

หลังผ่านไม่กี่วินาที หัวของเขาก็กลายเป็นดินเช่นกันและแตกสลายในที่สุด จอมเวทใช้สัมผัสวิญญาณของตนเพื่อดูถึงสาเหตุการตาย

จอมเวททั้ง 5 คนในทีมกระโดดพร้อมกับและลอยตัวเหนือผิวโคลน อโรนรู้สึกแปลกใจจึงถาม

“เกิดอะไรขึ้น”

มิดโฮตอบกลับ

“หัวหน้ารีบลอยตัวเร็วเข้าต้องไม่สัมผัสโคลน เพราะว่าธาตุดินที่มหาศาลภายในโคลนได้เข้าสู่ร่างกายอย่างไม่หยุด ทำให้ร่างกายขับไล่ธาตุดินหรือย่อยไม่ทันจึงกลายเป็นดินแทน”

“อะไรกัน”

อโรนและสมาชิกที่เหลือเริ่มลอย อโรนเห็นว่าเดนยังลอยอยู่บนพื้นโคลน

“เอาเดนขึ้นมาด้วย”

สมาชิกคนหนึ่งหยิบเดนขึ้นจากโคลน และจ้องมองโคลนอย่างหวาดกลัวเพราะเขายังจำถึงการตายของสมาชิกที่ฝึกฝนธาตุดินได้ ดูดซับพลังธาตุดินจากโคลนก่อนจะกลับกลายเป็นโคลนหรือ

พวกเขาไม่เอาด้วยหรอก แต่ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่งเริ่มเข้ามา คือร่างกายของพวกเขาเริ่มที่จะหนักขึ้นเรื่อยจนไม่สามารถลอยตัวได้

“ช่วยด้วย”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………