popu land อาณาจักรเทพนักสร้าง

คารินไทน์ หัวเสียอย่างมากที่โดนหลอก แม้เงินที่เขาได้จะไม่ใช่เงินเก๊ ก็ตามแต่มันก็เป็๲เงินที่เลิกใช้แล้ว เขาเดินต่อไปเรื่อยๆจนถึงย่านการค้าอาวุธ เขามองดูอาวุธต่างๆ ที่แขวนขายอยู่ อย่างกับเด็กน้อยแรกเกิดที่มองดูนมแม่ อย่างหิวกระหาย

' ว้าว สุดยอดไป เลยนะ มีอาวุธขายเยอะแยะเลย เราจะได้ไม่ต้องใช้ ดาบเทพ คาริน ของเจ้าเทพธิดาแห่งสงครามอีกต่อไป แล้ว ' คารินไทน์คิด เพราะเขาอยากจะโยน ดาบเทพ คาริน ที่มีเขาใช้ได้เพียงคนเดียว ทิ้งไปซะให้ไกลๆ เพราะไม่อยากนึกถึงอดีต ที่ถูก เทพธิดา ฟาเรนเซีย ถีบลงมาจากสวรรค์
" คุณลูกค้าสนใจ ดาบเล่มไหนครับ " มีโอ เจ้าของร้านดาบอยู่ๆก็เสนอหน้าขึ้นมา
" เอาดาบเล่มนี้ก็แล้วกัน " คารินไทน์ชี้ไปที่ ดาบเล่มหนึ่ง สลักรูปมังกรกับสิงโตไขว้กันไว้ มันมีชื่อว่า คาเดล
" คุณลูกค้านี่ตาถึงจริงๆนะครับ " มีโอกล่าว ก่อนจะเรียกครูฝึกทหารคนหนึ่งในร้านมาให้ คารินไทน์ทดลองอาวุธ
กึง!!!
เสียงดาบคาเดล ปะทะกับโล่ของครูฝึกอย่างดังกังวาล เรียกเสียงเฮ จากบรรดาคนเดินทางเป็นอย่างมาก คารินไทน์กวัดแกว่งมันได้อย่างชำนาญ ทว่า...
เปรี๊ยะ!!! อยู่ๆมือของ คารินไทน์ ก็ถูกไฟฟ้าช็อต จนดาบในมือกระเด็นออก เขาตกใจอยู่หลายวินาที ก่อนจะมองดูมือที่ไหม้เกรียม
" คุณลูกค้า ไม่น่า มาใช้อาวุธของร้านเราเลยนะ ถ้ามีพรของเทพธิดาแห่งสงคราม ฟาเรนเซีย อยู่ " ครูฝึกกล่าว
" อะไรนะ พรของเทพธิดาแห่ง สงคราม ฟาเรนเซีย "
" ใช่แล้ว มันเป็นพรที่ให้กับ ฮีโร่ ที่สามารถปราบจอมราชาปีศาจได้ คนที่ได้รับพรนี้มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เมื่อได้รับพร จะทำให้สามารถใช้อาวุธได้อย่างชำนาญทุกชนิด แต่ว่าจะใช้ได้เพียง อาวุธที่เทพเป็นคนสร้างเท่านั้น " ครูฝึกกล่าวอย่างอิจฉา แต่ก็ไม่รุ้เหมือนกันว่า จะไปหาอาวุธที่เทพสร้างได้จากไหน
" หมายความว่า อาวุธที่มนุษย์สร้างทุกชนิด ข้าใช้ไม่ได้หยั่งงั้นรึ " คารินไทน์ พูดอย่างไม่เชื่อสายตา ที่เขาได้รับพรที่ราวกับคำสาปของ ฟาเรนเซีย มาแบบงงๆ
"ใช่แล้ว อาวุธที่มนุษย์สร้างแม้จะดีแค่ไหน ท่านก็ไม่สามารถใช้ได้ " ครูฝึกกล่าว ก่อนจะกล่าวสืบต่อ
" ท่านต้องหาอาวุธที่เทพ เป็นคนสร้างเท่านั้น "
' งั้นหมายความว่า ตรูต้องสร้างอาวุธขึ้นมาเองสินะ ก็ตรูเป็นเทพนี่นา' คารินไทน์คิด ก่อนจะรีบตรงกลับบ้าน
ยามเย็น แสงแดดแก่ๆ สาดส่องลงมา คารินไทน์ ยังคงอยู่ในห้องสมุดที่อยู่ในไร่ของเขา เพื่อศึกษา วิธีทำอาวุธ หนึ่งในนั้น คือปืนเวทย์มนต์ นาม ชลาเก้น มันต้องสร้างจากแร่ ธาริส ที่มีอยู่แต่ในดันเจี้ยนเท่านั้น
" กินข้าวได้แล้วจ้า " นานามิ ภรรยาของเขา ที่เก็บเผือกในไร่เสร็จ แล้วตะโกนมาให้ คารินไทน์ได้ยิน แต่ คารินไทน์ ทำเป็นเพิกเฉย เสียงนั้น เพราะเขากำลังศึกษา อาวุธปืน จนลืมหิว ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีวงแหวนเวทย์เคลื่อนย้าย ลอยตัวอยู่ที่พื้น จน คารินไทน์ สังเกตได้
ตุบ!!!
เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่ออกจากวงเวทย์ หล่นลงมาจากอากาศ กระแทกพื้นก้นจ้ำเบ้า เธอ มีหูเหมือนกระต่าย มีชื่อว่า รูบีน่า
" เผ่ามนุษย์กระต่ายมาทำอะไรในห้องสมุดของผมกัน " คารินไทน์กล่าวอย่างตกตะลึงในความงามของ รูบีน่า
" ท่านผู้กล้า ต้องใช่ท่านผุ้กล้าแน่ๆ ที่จะมาช่วยเผ่า มาฮันน่า ของเรา " รูบีน่า กล่าวอย่างน่าสงสาร พร้อมกับเล่าเรื่อง ของชนเผ่าของเธอ
ชาวเผ่า มาฮันน่า เป็นชนเผ่าที่อาศัยอยู่บนเกาะ ทางตะวันออกของอาณาจักรโปปุรอน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนาน นานจนแทบจำไม่ได้ ยังมีอาณาจักรหนึ่ง ชื่อ อาณาจักร มาฮันน่า มันเป็นเกาะเล็กๆไม่ใหญ่นัก ห่างไปทางทิศตะวันออกของอาณาจักรโปปุรอน
ผู้คนในอาณาจักรนี้ ต่างมีชีวิตกันอย่างสงบสุข ท่ามกลางธรรมชาติ มาหลายร้อยปีแล้ว เพียงแค่เก็บผลไม้ป่ากิน เก็บของป่าขายก็พอเลี้ยงชีพได้แล้ว ชีวิตช่างแสนสุขสนุกสนาน แม้ว่าจะไม่มีรถม้าหรือบ้าน ก็ตาม
ทว่า.....วันหนึ่ง ในเดือน ธันวาคม ปีxxxx
ได้มีชายแปลกหน้าคนหนึ่ง มาจากอาณาจักรโปปุรอน เขาเป็นนักสำรวจแร่ ผุ้ที่มีประสบการอย่างช่ำชอง เขาได้มาถึง อาณาจักร มาฮันน่า และพบว่า ประชาชนของเกาะนี้อยู่บนเกาะสมบัติ เกาะทั้งเกาะเป็นแร่ ฟอสฟอรัส หายาก เรียกว่าภูเขาฟอสฟอรัสเลยก็ว่าได้
เขาได้ประกาศเรื่องนี้ให้คนทั้งเกาะรู้ ผู้คนต่างดีใจและสรรเสริญเขาว่าเป็นผู้มาชี้ทางจากสวรรค์ นับแต่นั้น ประชาชนในเกาะนี้ก็มุ่งมั่นขุดเอาแร่จากเกาะฟอสฟอรัสที่เป็นบ้านเกิดของตน เพื่อนำมาขาย
ในระยะแรก ผู้คนรวยมาก รวมถึงรัฐบาลด้วย จนรัฐบาลละเว้นการเก็บภาษี และให้ สวัสดิการแก่ประชาชน หากว่าประชาชนจะส่งลูกหลานไปเรียน ณ ต่างประเทศ รัฐจะเป็นผู้ออกให้ รวมถึงจ่ายเงินให้ประชาชนไปใช้เล่นๆกันครอบครัวละหลายล้านเหรียญทอง ผู้คนต่างมีบ้านและรถม้า บ้านละสองคัน ทำให้ประชากรของอาณาจักรมาฮันน่า มีแต่ความฟุ้งเฟ้อ มีคนทำงานแค่ 3เปอเซ็นจากประชากรทั้งหมด เพราะทุกคนรวย แถมรัฐบาลจ่ายเงินอุดหนุนให้ทุกเดือน แค่เกิดมาก็ได้เดือนละพัน จนอายุ 15 แถมเรียนฟรีตลอดชีพอีกตะหาก
แต่แล้ว นรกก็เริ่มถามหาเมื่อเวลาผ่านไป10ปีแร่ฟอสฟอรัสซึ่งเป็นหัวใจหลักเศรษฐกิจของชาติ เริ่มจะหมด ชาวมาฮันน่าต่างลงความเห็นให้รื้อ รัฐสภาทิ้ง แล้วขุดเอาแร่ฟอสฟอรัสก้อนมหึมาก้อนสุดท้ายที่อยู่ใต้ รัฐสภามาขาย มันมีมูลค่าหลายหมื่นล้านเหรียญทอง
3 วันหลังจากการลงมติเป็นเอกฉันท์ให้ ขุดแร่ฟอสฟอรัสขนาดยักษ์ใต้รัฐสภาเพื่อเอาไปขาย ชาวมาฮันน่าทั้งหลายต่างดีใจที่จะได้เงินมาใช้ ด้วยความสุขอีกครั้ง แต่แล้วเรื่องร้ายแรงที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อขุดก้อนแร่ฟอสฟอรัสนั้นออกมา
เปรี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงพื้นเดินแตกเป็นเสี่ยงๆ ยังไม่ทันถึง3นาที ก่อน มาม่าจะร้อน เกาะทั้งเกาะของชาวมาฮันน่าก็แตกสลาย จมลงสู่ก้นบึ้งของท้องทะเล และประเทศที่ชื่อ มาฮันน่า ก็ได้หายไปจากแผนที่ เพราะชาวมาฮันน่าไม่เคยรุ้เลยว่าการที่พวกเขาขุดแร่ออกไปขายได้ทำให้เกาะทั้งเกาะพรุนเป็นรู กลวงเป็นรวงผึ้ง แต่ที่ยังอยู่ได้ เพราะยังมีก้อนฟอสฟอรัสขนาดใหญ่นี้ยึดเอาไว้ เมื่อนำมันออกมาเกาะทั้งเกาะ ก็ล่มสลาย
ชาวมาฮันน่าที่รอดชีวิต เริ่มอพยพ สู่หุบเขา กาลัน ใกล้กับ อาณาจักรโปปุรอน แต่ที่นั่น ยังมีอีกสี่ชนเผ่าอาศัยอยู่ก่อน คือ ชนเผ่า ซาฟา ชนเผ่า มีนา ชนเผ่า ปาก้า และ ชนเผ่า มรกตฟ้า ทั้งสี่เผ่าคอยรังแก เผ่ามาฮันน่า เรื่อยมา จนเผ่ามาฮันน่า ต้องจ่ายภาษีเป็น น้ำผึ้ง และช็อคโกแลต ให้กับทั้งสี่เผ่า จนทั้งสี่เผ่า ให้ เผ่ามาฮันน่า สามารถตั้ง อาณาจักรอยู่ได้ เพราะ ชาวเผ่ามาฮันน่า มีประชากรเพียง สองร้อยคนที่เหลือรอดเท่านั้น
ทว่า... ความสุขไม่ยั้งยืน เมื่อ โอเกอร์ เดม่อน ถือกำเนิด ณ ถ้ำในหุบเขากาลัน ทำให้พวกก็อบลินส่วนใหญ่ วิวัฒนาการ เป็นฮ็อบก็อบลิน และเริ่ม อาละวาด เกรงว่าในไม่ช้ามันจะบุกโจมตีหมู่บ้านของ ชาวมาฮันน่า เพื่อจับสาวๆของเรา รูบีน่าซึ่งเป็นเจ้าหญิง จึงได้ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายเพื่อ มาอัญเชิญผู้กล้าด้วยตนเอง ให้ไปปราบ ก็อบมิน โอเกอร์เดม่อน ที่มีความร้ายกาจขนาด อสูรระดับเพชร
รูบีน่า ร้องไห้จนน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือด ด้วยความรีบร้อน เธอจึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าดีอะไร เพียงใส่เสื้อผ้า บางๆ วาบหวิว และใส่กระโปรงสั้น จนแทบเห็นกางเกงในสีชมพูลายดอกกุหลาบที่อยู่ใต้กระโปรง ด้วยคิดว่ามันเป็นชุดสุภาพที่สุดที่จะเข้าพบผู้กล้าได้
" ขอคิดดูก่อนนะ " คารินไทน์กล่าวเบาๆ พร้อมกับอ่านหนังสือต่อ โดยไม่สนใจ รูบีน่า องค์หญิง เผ่าหูกระต่ายจนรูบีน่ายื่นข้อเสนอ
" ข้าจะยอมเป้นภรรยาของท่าน หากท่านยอมไปช่วยเผ่ามาฮันน่า ของเรา "
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป