หมอดูสาวพลิกชะตา

 ข้านั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นเหมยเก่าแก่ มือทั้งสองประคองตำราประจำตระกูลไว้แนบอก สายหมอกบาง ๆ เลื่อนลอยบดบังแสงจันทร์เป็นระยะ เงาไม้ไหวโยกคล้ายเงามืดในใจข้าเอง

  「ข้าจุดไฟได้ ข้าอยากลองทำมันอีกครั้ง」 [ >///< ]

  เสียงใบไผ่เสียดสีกันราวบทเพลงของรัตติกาล ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสมาธิ

  ข้าก้มมองเทียนเล่มน้อยตรงหน้า ความเหนื่อยล้ายังหลงเหลือจากเมื่อคืนที่ข้าพยายามจุดไฟตามตำรานับครั้งไม่ถ้วน จนสุดท้ายต้องพึ่งเสียงจามอันบ้าบิ่นของตนเอง ไฟจึงติดขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

  「หรือว่าความลับของวิชานี้คือ...ต้องจาม?」 [ O_o ]

  ข้าคลี่ยิ้มบางเบาอย่างภูมิใจในความสำเร็จอันแปลกประหลาดนั้น [ ^^ ]

  คืนนี้ ข้าตั้งใจจะลองอีกครั้ง ข้าหยิบไม้ขีดขึ้นมา จุดไฟครั้งที่หนึ่ง...เปลวไฟดับวูบไปกับสายลม ครั้งที่สอง...เสียงแชะดังขึ้นแต่ไม่มีแสงใดปรากฏ ครั้งที่สาม...ไม้ขีดหักคามือ ข้าถอนหายใจยาว [ -- ]

  「นี่ข้าจะต้องจามอีกหรือ? หรือว่าสวรรค์กำลังล้อข้าเล่นกันแน่」 [ -0- ]

  ข้ากวาดสายตามองรอบตัว ก่อนจะหยิบหญ้าแห้งเส้นหนึ่งขึ้นมาแหย่จมูก หวังจะปลุกเสียงจามให้ช่วยเหลืออีกครา

  ยังไม่ทันที่ข้าจะได้จาม เสียงครางต่ำ ๆ แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านหลัง ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังก้องราวลมพายุในหุบเขา ข้าหันขวับไปมอง เงาดำรูปร่างประหลาดหลายสายลอยว่อนอยู่เหนือพื้นดิน ดวงตาสีแดงวาววับจ้องมองข้าราวกับเหยื่ออันโอชะ

  「นี่มัน... ปีศาจพยาบาท! ทำไมถึงโผล่มาในสวนหลังคฤหาสน์ได้? หรือว่าข้าทำอะไรผิดพลาดระหว่างฝึกวิชา?」 [ >A< ]

  หัวใจข้าเต้นแรงจนแทบทะลุอก มือที่ถือเทียนสั่นระริกจนเปลวไฟแทบดับ [ >O< ]

  เงาดำเหล่านั้นลอยต่ำเหนือพื้นดิน รูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายม่านหมอกดำที่ไร้ขอบเขต สายลมเย็นเฉียบพัดวูบหนึ่ง กลิ่นอายแห่งความอาฆาตแผ่ซ่านไปทั่วราวกับความหนาวเหน็บที่แทรกซึมถึงกระดูก เงาร่างเหล่านั้นไร้ใบหน้า ไร้เสียงหัวเราะหรือคร่ำครวญ มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบที่แผ่ขยายออกมาอย่างไม่ปรานี ราวกับเป็นเงาของผู้ที่ถูกลืมเลือนในห้วงรัตติกาล

  「หรือว่านี่คือวิญญาณที่ถูกพันธนาการด้วยแรงอาฆาต หรือบางที...อาจเป็นเงาของผู้ที่ถูกผู้มีอาคมกล้าปลุกขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือแห่งความมืด」 [ Q_Q ]

  พวกมันลอยวนเป็นฝูงเหนือหัวข้า เงาดำซ้อนทับกันจนบรรยากาศรอบด้านมืดทึบยิ่งกว่าเดิม

  ปีศาจพยาบาทตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาใกล้

"ว้าย! อย่าเข้ามานะ!" [ >///<~ ]

  ข้ากระชับตำราในมือแน่น ปัดป่ายไปมาอย่างทุลักทุเล

  ทันใดนั้น ข้าตวัดตำราใส่ปีศาจพยาบาท

"ตุ๊บ!"

  แสงวาบจาง ๆ ส่องขึ้น ปีศาจสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ข้าชะงักงัน มองตำราในมืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา [ O_o ]

  「อะไรกัน... ตำรานี่ใช้ได้จริงหรือ? ข้านึกว่าบางหน้าจะเป็นเรื่องขำขันของบรรพบุรุษเสียอีก!」 [ ^^’ ]

  ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปีศาจพยาบาทอีกตัวก็พุ่งเข้ามา

  ข้าตกใจจนเผลอปัดตำราใส่อีกครั้ง

        "ตุ๊บ!"

  แสงวาบขึ้นอีกหน ปีศาจสลายหายไปเหมือนเดิม ข้าตาโตด้วยความตื่นเต้นปนงุนงง [ OwO ]

  「นี่ข้ากำลังใช้ตำราประจำตระกูลปราบปีศาจอยู่จริง ๆ หรือ? หรือว่าข้าฝันไปกันแน่?」 [ >w< ]

  ข้ากระชับตำราแน่นขึ้นกว่าเดิม คราวนี้ปัดป้องไปมาอย่างเปิ่น ๆ แต่เต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น ตัวที่หนึ่ง ตัวที่สอง...ปีศาจพยาบาทสลายหายไปทีละตัวราวกับกลัวตำรานี้ยิ่งกว่ากลัวมนต์คาถาใด ๆ [ ^O^ ]

        "ถ้าเจ้ากล้าเข้ามาอีก ข้าจะ... ข้าจะ... ข้าจะเอาตำรานี่ฟาดเจ้าให้แบนเป็นแผ่นกระดาษเลย!" [ >///< ]

  เสียงข้าสั่นเครือแต่ก็แฝงความฮึดสู้

  ปีศาจพยาบาทยังคงวนเวียนอยู่เหนือหัวข้า ราวกับฝูงผึ้งแตกรังที่ไม่มีวันสงบ ข้ารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ระหว่างความกลัวกับความกล้า [ Q_Q ]