ตอนที่ 181
ในวังแห่งนี้นั้นมีอากาศอยู่ภายในให้มนุษย์และเงือกสามารถหายใจได้แต่ทว่าพื้นทางเดินนั้นกลับเต็มไปด้วยน้ำเสมือนเดินอยู่ในหนองน้ำยังไงยังงั้นสตีฟมองดูไอรีนและไอวีน่าที่ค่อยๆใช้หางของเธอว่ายไปตามพื้น
“อยู่ไหนกันล่ะที่ๆพวกนั้นอยู่” สตีฟถามไอรีนหลังจากลอบเข้ามาในวังได้แล้ว
“คงถูกนำไปไว้ที่ห้องอีกห้องเพราะตามธรรมเนียมแล้วเจ้าสาวห้ามออกมาเจอผู้ใดจนกว่าจะถึงวันแต่งวันพรุ่งนี้” ไอรีนอธิบาย
“อ่าววันนี้ไม่ใช่วันแต่งเหรอ” สตีฟเริ่มงง
“ไม่ใช่วันนี้เป็นแค่วันพิธีส่งมอบ พิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้นพรุ่งนี้ที่ด้านนอก พร้อมๆกับประชาชนและแขกจากทั่วทั้งเมืองบาดาลทีมาร่วมงานเฉลิมฉลองพิธีมงคลสมรสของพวกเราและเจ้ามิคาเอล” ไอรีนตอบให้สตีฟหายสงสัย
“อืมยังไงก็หาทางไปหาเด็กสองคนนั้นให้ได้ก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากันป่านนี้เด็กพวกนั้นไม่รู้เป็นไงบ้าง” สตีฟเป็นห่วงสองแฝด
“ได้วังนี้มีทางลับมากมายที่เราและน้องสาวแอบสร้างเอาไว้เพื่อใช้หลบแอบไปเล่นข้างนอก” ไอรีนพยักหน้าก่อนจะพาสตีฟไปที่ทางลับ
กริ๊ก !! ไอรีนวางมือลงไปที่กำแพงก่อนมันจะยุบลงไป
ครืน !! สตีฟได้ยินเสียงเหมือนแผ่นหินกำลังเลื่อนออกทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าที่มุมห้องด้านหน้านั้นมีโพรงกำลังถูกเปิดออกมันอยู่ในมุมอับสายตาจึงสังเกตุเห็นได้ยาก
“รีบตามเรามาก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า” ไอรีนพูดก่อนจะว่ายมุดลงโพรงนั่นไปทันที
“รีบใส่หมวกหนูแอนนา” สตีฟบอกกับแอนนาที่เกาะหลังเขาอยู่
“ค่ะ” แอนนาพยักหน้าก่อนจะใส่หมวกดำน้ำและเปิดการทำงานของมัน
ฟุ่บๆๆๆ !! ร่างของสององค์หญิงเงือกสตีฟและแอนนาหายเข้าไปในโพรงนั่นก่อนโพรงจะปิดตัวลงอัตโนมัติหลังจากพวกเขาผ่านเข้าไป
สตีฟว่ายน้ำตามทางที่สองเงือกนำทางไปเรื่อยๆ เส้นทางที่เขากำลังมุ่งหน้าไปนี้คดเคี้ยวและมีหลายเส้นทางมากๆจนเขาอดชื่นชมสองเงือกสาวที่สร้างเส้นทางนี้ขึ้นมาไม่ได้จริงๆและในที่สุดไอรีนก็พาสตีฟมาหยุดที่ทางตันทางหนึ่ง
“น่าจะเป็นห้องนี้” ไอรีนพูดก่อนจะวางมือลงไปที่ผนังด้านข้าง
ครืด !! แผ่นหินเปิดออกอีกครั้งก่อนไอรีนจะโผล่พรวดขึ้นไปตามด้วยไอวีน่าที่ตามไปติดๆ
สตีฟเองก็ไม่รอช้าก่อนจะรีบโผล่อขึ้นไปบ้างเมื่อโผล่ขึ้นมาสตีฟก็ได้ยินเสียงโวยวายของไอรี่และไอวี่ทันที
“พวกเธอเป็นใครน่ะ !!x2” ทั้งสองคนอุทานออกมาอย่างตกใจหลังจากจู่ๆก็มีคนโผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ
ตอนนั้นเองทั้งสองคนก็สังเกตุเห็นสตีฟที่ตามขึ้นมา
“คุณลุง !!!x2” ทั้งสองคนอุทานออกมาก่อนจะพุ่งเข้ามาหาสตีฟทันที
“ฮือคุณลุงช่วยหนูด้วย เอาพวกหนูออกไปจากนี่ที” ไอวี่ร้องไห้ออกมาทันที
“อ้าวไอวี่ไม่ใช่เธอจะอยู่รอแต่งงานก่อนเหรอ” ไอรี่แกล้งพูดแหย่ฝาแฝดเธอ ไอรี่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาเธอดีใจมากที่เห็นสตีฟ
“ไอรี่นั่นแหละที่อยากแต่งฉันแค่พูดเล่นใครจะอยากอยู่ที่นี่กันเล่าอาหารไม่อร่อยเลยสักนิดวันๆกินแต่สาหร่ายเหม็นเขียวนั่น” ไอวี่พูด
“แต่ก็มีปะการังให้กินนี่นา” ไอรี่บอก
“กินบ้าอะไรกันเล่ากัดเข้าไปได้ฟันหักแน่’ ไอวี่พูด
“เอาล่ะๆเลิกเถียงกันได้แล้ว” สตีฟรีบปรามทั้งสองคนเพราะถ้ายังไม่เลิกมีหวังคืนนี้ก็เถียงกันไม่จบ
“ว่าแต่คุณลุงมาอยู่นี่ได้ไงคะ แล้วนั่นแอนนานี่นา คิดถึงจังเลย” ไอวี่พูดพลางเห็นแอนนาที่เกาะหลังสตีฟอยู่
“หนูก็คิดถึงพวกพี่เหมือนกันค่ะ” แอนนาตอบก่อนจะค่อยๆปีนลงจากหลังสตีฟ
“เหอะๆมาอยู่ได้ไงงั้นเหรอ ทางนี้ต่างหากที่ต้องเป็นคนถามคิดบ้าอะไรกันอยู่ฮะถึงตามลงทะเลมา !!” สตีฟถลึงตาใส่พวกเธอพลางแจกมะเหงกไปคนละโป๊ก
โป๊ก !! โป๊ก !!
“อูย !! เจ็บนะคุณลุงเขกมาได้” ไอวี่ยกมือขึ้นลูบหัวป้อยๆ
“ว่าแต่ทางนั้นใครเหรอคะ” ไอรี่พึ่งจะนึกได้ว่าไม่ได้มีพวกเธอที่อยู่ในห้องนี้
“ก็เจ้าหญิงเงือกตัวจริงยังไงเล่า !!” สตีฟตอบ
“เจ้าหญิงเงือก !!x2” ทั้งสองคนอุทานออกมาพลางสำรวจหน้าคร่าตาขององค์หญิงเงือกทั้งสอง
“หน้าเหมือนพวกเราเลย !!” ไอวี่พูด
“เสียมารยาทเป็นพวกเจ้าต่างหากที่หน้าเหมือนพวกเรา !!” ไอวีน่าบอกพลางกอดอกสำรวจหน้าตาของสองแฝดที่ถูกจับมาเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเธอเช่นกัน
“จะเข้าใจผิดก็ไม่แปลกพวกเจ้าหน้าเหมือนพวกเราจริงๆ แถมยังมีครีบสีเดียวกับพวกเราด้วย” ไอรีนพยักหน้าพลางสังเกตทั้งสองคน
“นี่มันชุดว่ายน้ำต่างหากเล่า ว่าแต่คุณลุงมาแล้วก็ถอดออกเลยดีกว่า” ไอวี่พูดก่อนจะรีบถอดชุดออกเพราะเธอใส่มาหลายวันแล้วมันอึดอัดมาก
“เฮ่ๆ เดี๋ยวก่อนสิมาถอดอะไรตอนนี้ !!” สตีฟรีบห้ามทันทีเมื่อเห็นสองแฝดถอดชุดออกตรงหน้าเขา
“อายอะไรกันเล่าคุณลุงหรือว่าคุณลุงเป็นพวกหมี !!” ไอวี่ถาม
“ใช่ที่ไหนกันเล่าพวกเธอโตแล้วนะอายุก็สิบห้าแล้วควรจะมีความอายไว้บ้างรู้มั้ย” สตีฟถึงกับส่ายหน้าก่อนจะเอากระเป๋าของสองแฝดออกมา
“เอ้านี่กระเป๋าของพวกเธอ” สตีฟยื่นกระเป๋าให้ทั้งคู่
“อ๊ะกระเป๋าหนู !!” ไอวี่และไอรี่ร้องออกมาอย่างดีใจหลังจากเห็นกระเป๋าของพวกเธอ เธอรีบล้วงมือเข้าไปหยิบของออกมาทันทีแต่แทนที่เธอจะหยิบเสื้อผ้าออกมาใส่เธอดันหยิบขนมออกมาเสียนี่
เฮ้อ...ให้ตายเถอะดีนะที่เด็กพวกนี้ยังไม่โตเลยมีร่างกายไม่เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปสงสัยต้องให้ซาช่าอบรมสั่งสอนเรื่องพวกนี้บ้างแล้ว สตีฟยกมือขึ้นกุมขมับ
แคว่ก !! แคว่ก !! ไอรี่และไอวี่ฉีกซองขนมออกอย่างรีบร้อนก่อนจะรีบกินมันอย่างเอร็ดอร่อยเพราะสองวันมานี้พวกเธอแทบไม่ได้กินอะไรเลย จะมีก็แต่สาหร่ายเหม็นเขียวที่พวกเธอฝืนกระเดือกกลืนมันลงไปเพื่อประทังชีวิต
สตีฟต้องรอเด็กพวกนี้กินขนมจนอิ่มอยู่เกือบสิบห้านาที
“เอิ๊ก !!!” ไอวี่เรอออกมาอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์เลยสักนิด
“อี๋นี่เจ้าช่วยอย่าทำแบบนั้นได้หรือไม่ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเองยังไงยังงั้น” ไอวีน่าพูด แน่นอนไอวี่ไม่สนใจตอนนี้เธออยากจะออกจากที่นี่แล้ว
“เอาล่ะคุณลุงหนูพร้อมแล้ว พาพวกหนูออกไปที” ไอวี่บอกกับสตีฟ
“ออกไปได้ที่ไหนกันเล่าหมวกของพวกเธอเป็นสภาพนี้ไปแล้วถามหน่อยเถอะจะขึ้นไปเหนือน้ำยังไงที่นี่น่ะอยู่ใต้ทะเลลึกเกือบห้ากิโลเลยนะ” สตีฟพูดพลางหยิบหมวกดำน้ำพังๆออกมาให้ทั้งคู่ดู
“คุณลุงไม่มีสำรองเหรอคะ” ไอรี่ถาม
“มีที่ไหนล่ะคุณชีน่าให้มาใบเดียว” สตีฟส่ายหน้า
“เอ๋ !!x2” ทั้งสองร้องออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของสตีฟ
“แล้วแบบนี้คุณลุงจะพาพวกเราออกไปยังไงล่ะคะ อ๊ะจริงสิคุณลุงมีเรือดำน้ำใช่มั้ยเอาเรือดำน้ำมาใช้สิ” ไอวี่ถาม
“มีก็บ้าแล้วใครจะไปมีเรือดำน้ำ” สตีฟพูด
“ถ้าอย่างนั้นแล้วคุณลุงไม่ได้มาช่วยพวกเราเหรอคะ” ไอรี่ถามสตีฟพลางตาแดงเรื่อจะร้องไห้อยู่รอมร่อเธอไม่อยากติดอยู่เมืองใต้บาดาลนี่และเธอก็ไม่อยากแต่งงานด้วย
“ก็มาช่วยนั่นแหละ แต่มาช่วยให้เธอไม่ต้องแต่งงานกับเจ้าปลาดุกนั่นส่วนวิธีขึ้นไปด้านบนยังไม่ได้คิด” สตีฟพูด
“ปลาดุก ???” ทั้งสองคนทำหน้างง
“ก็เจ้ามิคาเอลนั่นยังไงล่ะ” ไอวีน่าพูดหลังจากเห็นมนุษย์ทั้งสองที่หน้าเหมือนเธอและพี่สาวยังกับแกะกำลังยืนงง
“องค์ชายมิคาเอลน่ะเหรอเผ่าปลาดุก !!!” ไอวี่ตกใจเป็นอย่างมากเพราะชื่อมิคาเอลในจินตนาการของเธอนั้นจะต้องเป็นเจ้าชายรูปงาม
“ใช่แล้วเจ้าคิดว่ามันเป็นเผ่าอะไร !!” ไอวีน่าพยักหน้า
“ก็เป็นเผ่าเทพอะไรทำนองนั้นอ่ะ” ไอวี่บอก
“ข้าจะให้เจ้าดูว่าทำไมข้าและท่านพี่ถึงหนีการแต่งงาน” ไอวี่น่าพูดก่อนจะสร้างน้ำขึ้นมาเป็นรูปจำลองของหน้าตามิคาเอล
“อี๋หน้าอย่างแย่ นี่หนูจะฝันร้ายหรือเปล่าคะคุณลุง” ไอวี่หันมาถามสตีฟ
“เอ่อ...”
“เมื่อครู่พวกเธอบอกว่าพวกเธอหนีการแต่งงาน ???” ไอรี่ถามเพราะได้ฟังไม่ถนัด
“ใช่พวกเราหนีออกไปด้านนอกจนพลาดท่าถูกปลาตัวหนึ่งเขมือบลงท้องไปดีที่ได้เจ้ามนุษย์ผู้นี้ช่วยเอาไว้” ไอรี่พูดพลางหันมามองสตีฟ
“ที่แท้พวกเธอก็เป็นคนทำให้เราถูกเข้าใจผิดและถูกจับมาที่นี่เองเหรอเนี่ย !!” ไอรี่เข้าใจในที่สุดว่าทำไมเธอถึงถูกจับมาที่นี่
“เป็นเพราะพวกเจ้าต่างหากล่ะที่มาหน้าเหมือนพวกเราไม่ใช่ความผิดฉันและท่านพี่ !!” ไอวีน่าไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดของพวกเธอ
“อะไรกันมาพูดอย่างนี้ได้ไง เรื่องของเรื่องเป็นเพราะพวกเธอหนีการแต่งงานต่างหากเราถึงซวยแบบนี้” ไอวี่เองก็ไม่ยอม
จากนั้นไอวี่และไอวีน่าก็เริ่มทะเลาะกัน ส่วนไอรี่และไอรีนก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
“เอาล่ะๆพอได้แล้วพวกเธอไม่มีใครผิดหรอกน่า” สตีฟเห็นว่าถ้าทะเลาะกันต่อไปอย่างนี้ไม่ดีแน่จึงรีบห้าม
“ใช่แล้วพวกเราไม่ผิดx2” ไอวี่และไอวีน่าพูดขึ้นมาพร้อมกัน
“ถ้าอย่างนั้นใครผิดคะ” แอนนาถามเสียงใส
“เจ้ามิคาเอลผิด !!!x2”
จบ...