จอมยุทธ์ซุปตาร์

        “ท่านอวี้กง  อายุท่านกับพวกผมน่าห่างกันไม่มาก  ในฐานะผู้ชายด้วยกัน  ท่านมีสาวในดวงใจรึเปล่าครับ” ไท่หยางถาม

        “มีสิ” ไป่ฉียกยิ้มขึ้นเมื่อพูดถึงหัวข้อนี้  ใบหน้าของเมิ่งชิงชิงลอยมาในความคิดเขาทันที

        “ท่านพอจะบอกพวกเราได้ไหม  ว่าสาวในฝันที่ท่านอยากได้มาเป็นคู่ชีวิตจะต้องผ่านเงื่อนไขอะไรบ้าง” เต๋อเทียนถามต่อทันที

        “ปากหนัก  แสดงออกว่ารัก  แต่ปากบอกไม่แน่หรือให้รอดูไปก่อน  เวลาโกรธดูน่ารัก  บางเวลาก็ขี้อ้อน  พวกเจ้าคิดว่าที่ตำหนักเทพกิเลนแห่งนี้มีหรือ” ไป่ฉีถาม  ขณะที่เดินตามเต๋อเทียนกับไท่หยาง

        “น่าจะมีนะครับ  ท่านไม่ลองถามท่านประมุขดูล่ะครับ” ไท่หยางตอบ

        “ถึงมีพวกนั้นก็เสแสร้งแกล้งทำมากกว่า  ผู้หญิงพวกนั้นทำเพื่ออำนาจต่างหาก  ถึงได้ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อำนาจมาครอบครอง  คนรักสำหรับพวกเธอเหล่านั้นก็คือคนที่ให้ผลประโยชน์กับพวกเธอได้  ไม่ว่าจะลาภยศ  เงินทอง  ชื่อเสียง  สำคัญคือตนเองอยู่อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องทำงานใด ๆ  ขอเพียงไม่ลำบาก  พวกธอแทบจะนำตัวเองใส่พานถวายเลยล่ะ” ไป่ฉีกล่าว

        “แบบนี้นี่เอง” ไท่หยางกล่าว  ภายในใจเขานั้นยอมรับเลยว่าสิ่งที่อวี้กงพูดนั้นล้วนเป็นจริงทั้งหมด  สำหรับสตรีในตำหนักเทพกิเลน

        “ว่าแต่  ประมุขน้อยเฟิงเทียน  หลังจากนี้คงลำบากน่าดู  เพราะประมุขเวิ่นเทียนไม่ก็ผู้อาวุโสน่าจะพยายามหาคู่ครองให้แน่ ๆ” ไป่ฉีหัวเราะ หึ หึ

        “น่าจะเป็นแบบนั้นครับ  ที่จริงก่อนหน้านี้เส้าเทียนเองก็มีคู่หมั้น  แต่พอเรื่องอดีตฮูหยินใหญ่วางยาพิษประมุขน้อยเฟิงเทียน  คู่หมั้นที่เป็นหลานสาวของผู้อาวุโสคนหนึ่งจึงตัดสินใจถอนหมั้นครับ” ไท่หยางกล่าว

        “ปัดสวะให้พ้นตัวสินะ  พวกเจ้าก็จำไว้แล้วกัน  ว่าคนแบบนั้นอย่าได้เอามาเป็นคู่ชีวิตเด็ดขาด  เพราะในยามที่พวกเจ้าลำบาก  พวกนั้นพร้อมจะไปหาคนใหม่ที่ดีกว่าทันที” ไป่ฉีกล่าว

        “ทราบแล้วครับ” เต๋อเทียนกับไท่หยางตอบ

        ทั้ง 3 คนเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงตัวอาคารหลังใหญ่  มันคล้ายกับตำหนักในพระราชวังโบราณก็ว่าได้  ตัวอาคารมี 3 ชั้น  แต่กว้างขวางมาก  ขณะที่ไป่ฉีเดินมาถึงทางเข้า  ก็พบกับผู้อาวุโสคุมกฎของตำหนักเทพกิเลนกำลังยืนต้อนรับแขกอยู่

        “โอ้ ท่านอวี้กงมาแล้ว” ผู้อาวุโสคุมกฎทักขึ้น

        “ประมุขจางมาถึงรึยัง” ไป่ฉีถาม

        “มาถึงแล้วครับ” ผู้อาวุโสคุมกฎตอบ  ก่อนจะเรียกบ่าวผู้หญิงมานำทางไป่ฉีไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมเอาไว้  ส่วนเต๋อเทียนกับไท่หยางก็แยกย้ายกันไปตามโต๊ะที่ครอบครัวของตนนั่งอยู่

        ลักษณะภายในของตัวอาคารคล้ายกับหอ 7 ดาราตระกูลไป่  เพียงแต่มีความกว้างขวางมากกว่า และจำนวนชั้นน้อยกว่าเท่านั้น  จากที่เห็นนั้น  ชั้น 1 ทั้งหมดถูกใช้เป็นที่จัดเลี้ยง  ส่วนชั้น 2 กับ 3 นั้นมีเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่แต่งกายบ่งบอกว่าเป็นคนคุ้มกันของตำหนักเทพกิเลนยืนประจำตำแหน่งอยู่เพื่อรักษาความปลอดภัย

        ‘มีการจัดแบ่งโซนการนั่งไว้เหมือนกับตอนงานประลองไม่มีผิด  เห็นทีคงต้องไปนั่งข้างจี๋หลินเวิ่นเทียนสินะ’ ไป่ฉีคิด

        แล้วก็เป็นไปอย่างที่ไป่ฉีคิด  ที่นั่งของเขานั้นอยู่ข้างจี๋หลินเวิ่นเทียน  แต่ถัดไปข้าง ๆ เขากลับเป็นที่นั่งของเฟิงเทียน  ซึ่งตอนนี้เจ้าศิษย์โรคจิตนี่กำลังมองเขาตาเป็นประกายชนชวนขนลุก

        ‘เจ้าศิษย์โรคจิต  หยุดจ้องข้าแบบนั้นเดี๋ยวนี้’ ไป่ฉีส่งปราณสื่อสารไปหาเฟิงเทียน

        ‘ท่านอาจารย์  อาหารพวกนี้ถ้ากินแล้วจะส่งผลต่อการทะลวงขั้นลมปราณรึเปล่า’ เฟิงเทียนถามผ่านปราณสื่อสาร

        'ยัดเข้าไปเถอะ  เดี๋ยวค่อยใช้ปราณขับออกทีหลัง  แค่มื้อ 2 มื้อ  ไม่ได้เป็นสิบปีเหมือนก่อนหน้านี้' ไป่ฉีตอบผ่านปราณ

        'งั้นผมไม่เกรงใจนะครับท่านอาจารย์  เจออาหารเม็ดทุกวันจนรู้สึกเหมือนน้องหมาเข้าไปทุกวัน' เฟิงเทียนเริ่มบ่น

        'สรุปเจ้าบ่นใช่ไหม  งั้นเราจะเก็บอาหารลมปราณกลับไปให้หมดดีหรือไม่  เจ้าจะได้กินอาหารพวกนี้' ไป่ฉีถาม

        'แหะ ๆ ผมแค่พูดเล่นเองครับ  ท่านอาจารย์ใจดี  ได้โปรดอย่าเก็บอาหารลมปราณขั้นสูงไปเลยนะครับ' เฟิงเทียนกล่าว

        “ท่านอวี้กง  ได้ยินว่าท่านไม่ชอบหญิงสาวที่ทางเราจัดให้หรือครับ” จี๋หลินเวิ่นเทียนถาม

        'เจ้าเด็กน้อยนี่  รู้ทั้งรู้ยังจะถามอีก  หากเป็นที่ต้าเซียนละก็  ข้าจะจับตีก้นเป็นการลงโทษให้หนัก ๆ เลยเชียว' ไป่ฉีก่นด่าจี๋หลินเวิ่นเทียนในใจ  ส่วนใบหน้านั้นยังคงเรียบนิ่งไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจออกมาให้เห็น

        “ประมุขจี๋หลิน  ท่านแน่ใจนะว่าส่งหญิงสาวมาหาเรา  ไม่ใช่ส่งปลาหมึกยักษ์สีแดงมาหาเรา  หนวดของพวกมันพันแข้งพันขาจนน่ารำคาญยิ่งนัก  เราเลยจับมันทำเป็นปลาหมึกแช่แข็งไปเรียบร้อยแล้ว  หากยังส่งมาอีก  เราจะจับพวกมันแล่เป็นชิ้น ๆ มาเสิร์ฟเป็นอาหารมื้อต่อไปให้ท่านดีหรือไม่” สิ้นคำพูดของไป่ฉี  จี๋หลินเวิ่นเทียนหน้าซีดลงทันที  แม้ใบหน้าของเทพกระบี่จะยังคงรอยยิ้มอยู่  หากแต่น้ำเสียงนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่พอใจเรื่องนี้อย่างมาก

        “ขอโทษด้วย  เราได้ส่งเต๋อเทียนกับไท่หยางไปคอยดูแลท่านแทนในช่วงที่ท่านอยู่ที่นี่  ท่านสะดวกรึเปล่า” จี๋หลินเวิ่นเทียนถาม

        “หากไม่ใช่พวกนิยมตัดแขนเสื้อ  เราสะดวกแน่นอน  อีกอย่างระหว่างที่พวกเขาดูแลเรา  เราจะช่วยชี้แนะให้  ด้วยเห็นว่าประมุขจี๋หลินน่าจะเอ็นดูชายหนุ่ม 2 คนนี้เป็นพิเศษ หรือท่านคิดจะแต่ง 2 คนนี้เป็นเมียหรือ” ไป่ฉีกล่าว

        “แคก ๆ ๆ ไม่ใช่ครับ  ผมแค่ต้องการให้พวกเขาได้ตอบแทนท่านเรื่องที่ท่านรักษาอาการบาดเจ็บให้ต่างหาก” จี๋หลินเวิ่นเทียนสำลักน้ำชาที่จิบไปเมื่อครู่  ก่อนจะถอนหายใจออกมา  โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ได้รำคาญชายหนุ่ม 2 คนที่เขาส่งไป  แต่การที่บอกว่า หากไม่ใช่พวกตัดแขนเสื้อก็ไม่ปฏิเสธ  นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายเป็นชายแท้หรือ  มันจะดูขัดแย้งรึเปล่า  ผู้หญิงไม่เอา  ผู้ชายก็ไม่เอา  เห็นทีต้องถามจากเต๋อเทียนและไท่หยางซะแล้ว

        “ประมุขจี๋หลิน  เราชอบคนที่ท่านส่งมาดูแลเรามาก  ไม่ทราบว่าพวกเขาพักผ่อนจนพร้อมออกรบ  เอ้ย  จนหายเหนื่อยหรือยัง  เราชอบการดูแลของพวกเขามาก  มันทำให้เราได้ออกกำลังกายหนัก ๆ หลังจากที่ไม่ได้ออกมานาน” จางหนี่หวังกล่าว

        “เกรงว่าคงต้องพักสัก 2-3 วันครับ  แต่ประมุขจางไม่ต้องห่วง  ผมจะส่งอีก 3 คนไปดูแลท่านเอง  ยังไงก็ใช้งานเพลา ๆ หน่อยนะครับ” จี๋หลินเวิ่นเทียนยิ้มแหยง ๆ  เขารู้ว่าที่จางหนี่หวังพูดนั้นเพื่อประชดเขา  ตอนนี้ชายหนุ่ม 3 คนที่ส่งไปล่อลวงประมุขจางยังนอนสลบไม่ได้สติอยู่เลย  ดังนั้นเขาจึงได้สั่งผู้อาวุโสให้จัดหาชายหนุ่มไปดูแลประมุขจางต่อ  แต่ดูเหมือนข่าวที่ประมุขจางกรอกยาปลุกกำหนัดให้กับชายหนุ่ม 3 คนที่ถูกส่งไปเพื่อล่อลวงก่อนหน้านี้จะแพร่ไปทั่ว  จนมีแต่คนปฏิเสธทั้งนั้น  สุดท้ายจี๋หลินเวิ่นเทียนจึงสั่งให้ผู้อาวุโสคัดมาโดยการจับสลาก

        จี๋หลินเวิ่นเทียนยังจำได้ดีถึงสีหน้าของคนที่ได้สลากสีแดง  ซึ่งเป็นคนที่ได้จะต้องไปอยู่ปรนนิบัติประมุขจาง  หน้าของชายหนุ่มผู้โชคดีจากสลากสีแดง  ต่างซีดลงอย่างเห็นได้ชัด  ตรงข้ามกับสลากสีแดงในมือที่พวกเขาจับได้  พวกเขาร้องโอดครวญเพื่อขอบ่ายเบี่ยง  แต่จี๋หลินเวิ่นเทียนก็ยื่นข้อเสนอเป็นโอสถลมปราณให้เป็นการชดเชย  หากยอมดูแลประมุขจาง  พวกเขาจึงตอบตกลง

        “งั้นเหรอ  เอาเถอะ  แต่ถ้าเราเห็นหน้าแล้วไม่พอใจ  เราจะส่งกลับทันที  ในสภาพจี๋หลินกงกง  ท่านเข้าใจใช่ไหม” จางหนี่หวังยกยิ้มขึ้น  ทำนิ้วชี้กับนิ้วกลางเหมือนกับกรรไกรตัดฉับ และน้ำเสียงนั้นส่งแรงกดดันมาให้จี๋หลินเวิ่นเทียนไม่น้อยทีเดียว

        'โว๊ย  คิดผิดจริง ๆ ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย  2 คนนี้น่ากลัวโคตร  ภาวนาให้ทั้ง 5 คนที่เราส่งไปกลับมาอย่างครบ 32 ประการทีเถอะ  ถ้าพวกเขารอดกลับมาได้เราจะอัดฉีดรางวัลเป็นโอสถมากเท่าที่จะมากได้เลย' จี๋หลินเวิ่นเทียนโอดครวญในใจ

        “ขอประทานโทษครับ  ท่านประมุข  แขกทั้งหมดมากันครบแล้ว” เสียงของผู้อาวุโสคุมกฎดังขึ้น  ทำให้จี๋หลินเวิ่นเทียนหลุดจากความคิดของตน

        “ขอบใจท่านมาก  เดี๋ยวเราจัดการต่อเอง  ไปนั่งที่ของท่านเถอะ” จี๋หลินเวิ่นเทียนกล่าวกับผู้อาวุโสคุมกฎ  ก่อนที่ตนเองจะลุกขึ้น

        เพียงแค่จี๋หลินเวิ่นเทียนลุกขึ้น  ผู้ร่วมงานต่างเงียบเสียงกันหมด  ด้วยรู้ว่าน่าจะถึงเวลาที่ประมุขจี๋หลินจะกล่าวเปิดงานเลี้ยงอาหารมื้อเย็นแล้ว

        “ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานประลองภายในของตำหนักเทพกิเลนของเรา  หลังจากการแข่งขันเพื่อเฟ้นหาผู้ชนะเสร็จสิ้นลง  บุญคุณความแค้นในการประลองนั้นขอให้เก็บไว้แก้มือกันในปีหน้า  ตอนนี้เราผู้เป็นประมุขแห่งตำหนักเทพกิเลน  ขอเปิดงานเลี้ยงมื้อค่ำวันแรก  เชิญทุกท่านสนุกกับมื้อค่ำนี่ให้เต็มที่” จี๋หลินเวิ่นเทียนกล่าวเปิดงานเลี้ยงอาหารจบลง  เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังขึ้น  จากนั้นอาหารก็ถูกนำเข้ามา

        การพูดคุยหยอกล้อกันมีให้เห็นในงานเลี้ยง  แม้กระทั่งการเล่นเกมการเมืองกันภายในตำหนักเทพเองก็เช่นกัน  ไป่ฉีมองบรรยากาศโดยรอบแล้วทำให้นึกถึงตอนที่ตนอยู่ต้าเซียน  หลังขึ้นรับตำแหน่งเจ้ายุทธภพแล้ว  งานเลี้ยงเช่นนี้มีจัดออกบ่อย  เขาเห็นจนเบื่อแล้ว  คงมีแต่อาหารเท่านั้นที่ทำให้เขาพอจะประหลาดใจบ้าง  ด้วยเป็นอาหารที่เขาไม่เคยกินมาก่อนนั่นเอง

        นางรำเริ่มเข้ามาทำการแสดงตรงกลางที่เว้นว่างเอาไว้  ไป่ฉีมองด้วยสายตาเรียบเฉย  ต่างจากจางหนี่หวังที่ดูจะคุยกับจี๋หลินเวิ่นเทียนอย่างสนุกสนาน

        “ท่านอวี้กง  ทำหน้าแบบนั้นไม่สนุกเลยเหรอ” จางหนี่หวังที่เห็นสีหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าเทพกระบี่ทำหน้านิ่งก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวเบื่องานเลี้ยงสุด ๆ  แต่ที่ยังไม่ลุกออกจากงานเลี้ยงเพราะต้องการรักษาหน้าของจี๋หลินเวิ่นเทียนเอาไว้

        “การรำยังไม่ถึงขั้นต่างหาก” ไป่ฉีกล่าวจบ  ก็ร่ายยาวถึงข้อบกพร่องของนางรำที่กำลังทำการแสดง  ทำเอาจางหนี่หวังถึงกับยิ้มแหยง ๆ ด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายนอกจากเรื่องทักษะยุทธ์แล้ว  ยังเก่งในเรื่องของนาฏศิลป์อีกด้วย

        “ถ้าท่านอวี้กงเบื่อแล้ว  เรามาเริ่มในส่วนของการแสดงความสามารถกันดีหรือไม่” จี๋หลินเวิ่นเทียนถาม  มีหรือเขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิดเพราะความเบื่อหน่าย

        “การแสดงความสามารถงั้นหรือ” ไป่ฉีหันมาถาม

        “ใช่แล้ว  หากมีแต่การร่ายรำของหญิงสาวให้ดู  มันคงจะน่าเบื่อ  ดังนั้นจึงมีการเปิดโอกาสให้คนที่กล้าแสดงออกได้แสดงความสามารถ  ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในด้านไหนก็ตาม  ร่ายรำ  ขับร้อง  ดนตรี หรือแสดงศิลปยุทธ์ ก็ได้ทั้งนั้น” จี๋หลินเวิ่นเทียนกล่าว

        “ก็ยังไม่น่าสนใจเท่าใดนัก  แต่เราจะเป็นคนเปิดการแสดงให้ก่อน” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะเหาะไปตรงกลางกลุ่มของนางรำทันที  ทำให้พวกเธอต้องถอยออกอย่างเลี่ยงไม่ได้

        ไป่ฉีเรียกพิณโบราณออกมา  ใช้ปราณบังคับให้พิณนั้นลอยอยู่ในระดับเอวของเขา  ก่อนจะเริ่มพรมนิ้วลงบนเส้นสายของพิณอย่างลื่นไหล  ท่วงทำนองราวกับสายน้ำไหลเย็น  ชะโลมจิตใจของผู้ที่ได้ฟังให้ผ่อนคลาย  พวกเขาไม่เคยฟังเพลงจากพิณโบราณที่ไพเราะขนาดนี้มาก่อน  พิณยังคงบรรเลงต่อไปอีก 5 นาทีก่อนเสียงจะค่อย ๆ เบาลงและเงียบหายไปในที่สุด

        “ขายหน้าแล้ว  เราขอตัวกลับเลยก็แล้วกัน” ไป่ฉีเก็บพิณโบราณเข้าแหวนมิติ  ก่อนจะคำนับประธานของงานอย่างจี๋หลินเวิ่นเทียน  แล้วหันหลังเดินออกไปจากงานทันที  โดยมีเต๋อเทียนกับไท่หยางที่ยังมีน่องไก่คาอยู่ที่ปากและมือทั้ง 2 ข้าง  ติดตามออกไปด้วย

        “ราวเทพแห่งพิณมาบรรเลงเพลงทิพย์ให้ฟังจริง ๆ” จางหนี่หวังลุกขึ้นกล่าว  ก่อนจะปรบมือ  ตามด้วยทุกคนในที่นี้ต่างก็ปรบมือตาม  แม้ผู้ที่จางหนี่หวังพูดถึงจะเดินออกไปแล้วก็ตาม

        “ท่านเทพกระบี่ได้เปิดการแสดงความสามารถเป็นคนแรกให้แล้ว  มีผู้ใดมีความกล้า  ก็ขอเชิญขึ้นมาได้เลย” จี๋หลินเวิ่นเทียนประกาศ  หลายคนที่คิดจะแสดงความสามารถด้านดนตรีต่างโอดครวญในใจ  ดนตรีชั้นเซียนขนาดนั้นถ้าเอามาเทียบกับของพวกเขา  ของพวกเขาเหมือนกองอาจมเสียดี ๆ นี่เอง

        หลังจากนั้นก็มีผู้คนผลัดกันออกมาแสดงความสามรถกันไม่ขาดสาย  ส่วนไป่ฉีก็เดินกลับมาถึงเรือนที่พักของตนเรียบร้อย  มีเต๋อเทียนกับไท่หยางตามมาติด ๆ  โดยที่ปากกับมือยังเลอะซอสเคลือบไก่ทอดอยู่

        “พวกเจ้ากลับไปกินให้อิ่มก่อนค่อยมาดูแลเราก็ได้” ไป่ฉีกล่าว

        “ไม่ได้ครับ  ประมุขสั่งไว้” เต๋อเทียนกล่าว

        “เช่นนั้นพวกเจ้ามาช่วยเราหน่อย” ไป่ฉีกล่าว

        “ครับ  ท่านอวี้กง  มีอะไรให้พวกเราช่วยครับ” ไท่หยางถาม

        “ช่วย.........” ไป่ฉีกล่าว

_________________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+