คัมภีร์มารกระกางกลืนวิญญาณ

ฟึบ

ห้วงสำนึกของหลี่เค่อคล้ายถูกหลอมหลวม

ประกายแสงเล็กๆ ขยายใหญ่ กลายเป็นเรื่องราวเฉินรุ่ยฟางปรากฏแจ่มชัดในมโนสำนึกของหลี่เค่อ

ช่วงต้นปรากฏภาพเด็กหญิงแย้มยิ้ม มีความสุขในช่วงเวลาเยาว์วัยไร้เดียงสา

จากนั้นก็ค่อยๆ เติบใหญ่ครอบครัวอบอุ่นมีความสุขดี

แต่แม้จะบอกว่าสุขก็มีความทุกข์บ้างตามเรื่องราวของโลก ที่ไม่มีใครจะสุขได้เพียงอย่างเดียว

แต่เรื่องที่ฝั่งแน่นในจิตวิญญาณของเฉิยรุ่ยฟางเมื่อเยาว์วัยคือ เรื่องราวของมารดาผู้อาภัพ ที่มักต้องถูกนินทาด้วยฐานะนางโลม

ผู้คนต่อหน้านางอย่างหนึ่งลับหลังนางก็อย่างหนึ่ง เด็กหญิงที่ไร้เดียงสาต้องรับรู้เรื่องเหล่านี้ เพราะผู้คนสูงวัยไม่สนใจเมื่อนางปรากฏตัว

บุรุษวัยกลางคนพบมารดาของเฉิยรุ่ยเฟยเขาก็อยากมอบเงินหลับนอนกับนาง คิดว่าเป็นนางโลมต้องใจง่ายและทำเพื่อเงิน

หญิงสาวบ้านใกล้ที่พึงแต่งงานพบหน้ามารดาเฉินรุ่ยฟางก็ทำดีแสร้งใจกระจ่างซึ่งหน้า แต่ลับหลังก็ชอบนินทามารดาเฉินรุ่ยฟางเป็นสตรีชั่วร่านราคะยั่วยวนบุรุษทุกซอกตรอกเมือง

บิดาเฉินรุ่ยฟางรับรู้ความทุกข์ใจของผู้เป็นภรรยาที่ครั้งหนึ่งเกิดในตระกูลบรรดาศักดิ์ หากแต่ภายหลังตกต่ำสิ้นตระกูล นางถูกสถานการณ์บีบบังคับต้องขายร่างกาย สุดท้ายถูก 'เฉินฮ่านหลาน' บิดาของเฉินรุ่ยฟางประหยัดเงินซื้อตัวนางด้วยความรัก

เพราะความทุกข์ใจของภรรยา หลังนางได้ลูกชายสองคน เฉินฮ่านหลานจึงตัดสินใจนำเงินเก็บไปซื้อบ้านชานเมืองไกลผู้คน เพื่อไม่ให้ภรรยาต้องทุกข์ใจด้วยคำนินทาอีก

แต่นั้นกลับนำภัยร้ายเกินบรรยายมา

ทั้งเฉินฮ่านหลานและภรรยาทั้งสองต่างเป็นคนจิตใจดี

ในช่วงเวลาหนึ่ง 'อาณาจักรสนแดง' และ 'อาณาจักรเมฆคล้อย' ทำสงครามกัน

เฉินฮ่านหลานได้ช่วยชีวิตชายคนหนึ่งเอาไว้ซึ่งเขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับ [4] ตราสัญลักษณ์ในสภาพเจียนตาย เพราะเห็นคนใกล้ตายเฉินฮ่านหลานไม่สามารถไม่ทำใจช่วย

สุดท้ายเขาก็ช่วยชายคนนั้น

เบื้องต้นชายคนนั้นสุภาพนักและเขาทำตัวราวกับสำนึกบุญคุณของ 'เฉินฮ่านหลาน' ผู้เป็นบิดาของเฉินรุ่ยฟาง

แต่อนิจจาความจริงแล้วนั้นก็เป็นเพียงภาพมายาที่ซ่อนความชั่วของตัวเองเอาไว้

ชายคนนี้คือหนึ่งในเก้าองค์ชายแห่งอาณาจักรเมฆคล้อยนาม 'อู๋เจี๋ย' ซึ่งเป็นองค์ชายลำดับที่ห้า เขามาที่อาณาจักรสนแดงเพื่อก่อการยุแยงให้แตกแยกภายใน ติดสินบนขุนนางข้าราชการต่างๆ และมาเพื่อปล้นของมูลทางการทหาร แต่สุดท้ายแผนการที่เขาวางไว้บางส่วนล้มเหลว และเขาถูกไล่ฆ่า

โดยเขาได้เฉินฮ่านหลานช่วยไว้อย่างด้วยความบังเอิญ

ซึ่งแทนที่เขาจะสำนึกบุญคุณ

ด้วยความงามของมารดาเฉินรุ่ยฟาง แม้นางไม่ได้งามลึกล้ำจนเข้าขั้นพิศวง แต่ก็ต้องติดธรรมเนียมสตรีชั้นหนึ่งที่ละเอียดอ่อน เช่นเฉินรุ่ยฟางที่ได้ความงามของมารดามา ทำให้นางเป็นสตรีน่ารักน่ามองดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

สุดท้าย 'อู๋เจี๋ย' เกิดปฏิพัทธ์ราคะต่อนาง

นอกจากนั้นแท้จริงเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไรเฉินฮ่านหลานแม้ช่วยเขาเอาไว้ แต่สุดท้ายอู๋เจี๋ยก็คิดสังหารเฉินฮ่านหลานอยู่ดีเพื่อปกปิดร่องรอยทั้งหมดของตัวเอง

และในคืนหนึ่งก่อนที่อู๋เจี๋ยคิดจะหนึออกจากมหานครต้นไม้แห่งชีวิต แม้สภาพของอู๋เจี๋ยจะไม่สมบูรณ์ แต่ด้วยการวางยาพิษ เขาทำให้ 'เฉินฮ่านหลาน' อยู่ในสภาพใกล้ตาย

จากนั้นเขาก็ข่มขืนมารดาของเฉินรุ่ยฟางต่อหน้าบิดาของนาง

ความวิปลาสนี้ช่างโหดร้ายกับเด็กหญิง ซึ่งวันนั้นด้วยเสียงเอะอะดัง นางปิดปากนั่งร้องไห้มองภาพที่เกิดขึ้นผ่านประตูแง้ม โดยมีน้องชายสองคนนอนหลับอยู่ด้านหลังนาง วันนั้นนางดีใจที่น้องชายทั้งสองคนหลับอยู่และพวกเขาก็ไม่ต้องเห็นเหตุการณ์โหดร้ายเช่นนี้

นางยังจำได้อยู่เลยว่านางเรียกอู๋เจี๋ยว่าลุงเจี๋ย พร้อมเป็นคนต้มยาพื้นบ้านให้กับเขากิน

แต่เขากับทำกับครอบครัวนางเช่นนี้

โชคดีบางอย่างคือในวันนั้น 'เฉินฮ่านหลาน' มีสหายและพวกเขาพึงออกล่าสัตว์ร้ายสำเร็จ จึงคิดจะมาเยี่ยมเฉินฮ่านหลานพร้อมแบ่งเนื้อสัตว์ร้ายให้ก่อนจะเอาไปขายในเมือง

ทำให้อู๋เจี๋ยที่ขืนใจมารดาของเฉินรุ่ยฟางแม้จะสุขสมยังไม่ถึงใจ แต่เขาก็เลือกหักคอมารดาของเฉินรุ่ยฟางให้ตาย ก่อนจะรีบหลบหนีออกจากบ้านของนางไป โดยไม่สนใจตามฆ่าคนอื่นๆ ในบ้านต่อ เพราะเสียงของเหล่าสหายของ 'เฉินฮ่านหลาน' มีจำนวนมากกว่า 3 คน

และนับตั้งแต่วันนั้นชีวิตยากลำบากของเฉินรุ่ยฟางและน้องๆ ก็เริ่มต้นขึ้น

บิดาของนาง 'เฉินฮ่านหลาน' ไม่เหมือนเดิม พิษร้ายทำให้ระดับการบ่มเพาะของเขาตกลง

จากนักล่าที่หาเงินได้ 10 ล้านเหรียญหมิงต่อเดือน กลายเป็นชายขายเนื้อ ที่ต้องสับเนื้อสัตว์ร้ายขาย เดือนๆ หนึ่งรายได้ไม่ถึง 1 ล้านเหรียญหมิง บางครั้งก็ออกไปล่าสัตว์ร้ายที่ไม่อันตรายอะไรมาก

แต่ความยากจนที่แท้จริงของตระกูลเฉินมาจากอาการพิษของเฉินฮ่านหลานที่บั่นทอนร่างกายเขา ทำให้เขาต้องหาเงินจำนวนมหาศาลมาประคับประคองร่างกายตัวเอง แต่ไม่อาจจะรักษาให้หายขาดได้ พิษของอู๋เจี๋ยลึกล้ำจนยารักษาระดับต่ำไม่อาจจะรักษาเขาให้หาย ทำได้เพียงประคองชีวิต

เงินครอบครัวตระกูลเฉินค่อยๆ หมดลง จนกระทั่งต้องขายบ้านชาญเมือง เข้ามาอยู่ย่านวุ่ยวายแห่งสลัม

แต่อนิจจา สุดท้ายวันหนึ่ง 'เฉินฮ่านหลาน' ก็พลาดพลั้ง เขาเข้าไปล่าสัตว์ร้ายเพราะร้อนใจอยากให้ลูกสาวที่เริ่มเติบโตได้รับการศึกษาที่ดี และได้รับสุดยอดเคล็ดวิชา มันก็เหมือนดังเช่นน้องชายทั้งสองของเฉินรุ่ยฟาง

ครั้งหนึ่งหญิงสาวก็เคยมีโอกาสจะได้ฝึกเคล็ดวิชาระดับสูงขั้น 'สมบูรณ์' ของสำนักไป๋ซาน

แต่ในวันนั้นคนที่คิดหาเงินเพื่อเธอคือบิดา

หากแต่สุดท้ายบิดาของเธอ ด้วยอาการพิษกำเริบ สัตว์ร้ายได้ทำร้ายกัดแขนขาของ 'เฉินฮ่านหลาน' ขาดสภาวะเป็นตาย โชคดีที่สหายของสมาคมนักล่าช่วยเขากลับมาได้

เพียงแต่นับตั้งแต่วันนั้น 'เฉินฮ่านหลาน' ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปสามสี่เดือนแรกเขายังพอมีสติ แต่หลังจากนั้นเขาก็นอนนิ่งแม้อยากตายก็ไม่อาจจะทำได้

ส่วนเฉินรุ่ยฟางก็คงไม่รู้ความปรารถนานี้ในใจบิดา

เธอยังมีความหวัง

หวังให้ปาฏิหาริย์เกิดกับครอบครัวของเธอ

จากนั้นความทรงจำของเฉินรุ่ยฟางก็ปรากฏแต่ภาพเด็กหญิงสู้ชีวิต ที่ต้องเริ่มทำงานหนักและดูแลน้องๆ ตอนดึกตื่นเช้า คือเรื่องปกติของเธอ

ช่วงแรกนั้นลำบากมาก แต่เด็กหญิงก็ไม่ย่อท้อ

วันเวลาล่วงผ่าน เธอเติบโตขึ้น จนกลายเป็นหญิงสาวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในปัจจุบัน

...

'น่าอัศจรรย์ใจนัก แม้เพียงแค่เคล็ดวิชาย่อยเล็กน้อยเสี้ยวเล็กๆ ในคัมภีร์กลืนสวรรค์ก็มอบความอัศจรรย์ใจให้เราได้มากถึงขนาดนี้ เคล็ดวิชา "เคหาทองคำ" เมื่อได้หลอมรวมกับ เคล็ดหลักอย่าง "เวทย์ผนึกฟ้าดิน" เมื่อเราได้หลอมรวมตัวตนและจิตวิญญาณของหญิงแรกพรหมจรรย์ เรากับได้รับเสี้ยวเล็กๆ ของจิตวิญญาณจากนางพร้อมความทรงจำมากมายของนาง นี่สินะว่ากันว่าสตรีมักยากจะลืมรักแรกของนาง'

'แท้ที่จริงแล้วช่วงแรกพรหมจรรย์ของพวกนาง มันไม่ใช่แค่การพรากความบริสุทธิ์จากเส้นใยบางๆ แต่มันเป็นการช่วงชิงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณจากหญิงสาว "เคหาทองคำ" และ "เวทย์ผนึกฟ้าดิน" เป็นตัวขยายทำให้เราได้พบความอัศจรรย์ "หลอมกายเซียนทอง" ใช้สิ่งนี้เป็นจุดยึดก้าวข้ามความเจ็บปวดเป็นตายในห้วงก่อเกิดแรกลมปราณอันแสนพิเศษของเคล็ดหลอมกายเซียนทอง เพราะหากไร้จุดยึดในมโนสำนึก เกรงว่าในช่วงเวลาที่เกิดความเปลี่ยนแปลงโดยฉับพลัน จากร่างชราสู่บุรุษหนุ่ม ผู้ฝึก "หลอมกายเซียนทอง" วิญญาณจะพรากจากร่าง ตายอย่างไม่รู้ตัวเพราะความเจ็บปวดทางกายอย่างลึกล้ำ'

'เช่นนี้สินะ ทำให้บทเริ่มต้นของหลอมกายเซียนทองจึงต้องใช้ร่างหญิงพรหมจรรย์ช่วยฝึกฝน'

...

ร่างกายของยัยตุ๊กตากระเบื้องเคลือบสั่นระริก นางถูกห้ามพูด นางก็ไม่พูด แต่ตอนนี้นางคล้ายเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน

ในโลกใบนี้ใครจะรู้ว่าแท้จริงการเสพสมจะทำให้นางมีสภาพเจียนตายจากการถูกบีบบังคับให้มีสุขสมซ้ำๆ ได้

นอกจากนั้นนางก็นั่งนิ่งในท่าชายหญิงเป็นหนึ่งมาเกินครึ่งชั่วยาม นางอยากพูดกับผู้สูงส่งเหลือเกินว่านางใกล้ทนไม่ไหวแล้ว

สุดท้ายนางก็สลบไสล

หลี่เค่ออุ้มร่างนางนอนลงบนเตียงม่านหมอก ที่เบาดุจเมฆาล่อง

เขาพินิจร่างกายนาง

สายตาหลี่เค่อที่แสนเย็นชา วูบหนึ่งมีความอ่อนโยนต่อนาง