(จบ) รู้ตัวอีกทีวาฬน้อยผู้นี้ก็กลายเป็นที่รักของเหล่ามนุษย์แล้ว

บทที่ 60 ไม่ใช่เด็กธรรมดา

หนานจวินสวี่ใจสั่นไหวหลายริกเตอร์ เขาก้มหน้าลงช้า ๆ

ลุงหานปลอบพลางยิ้ม เหลือบมองคุณชายสามที่หงุดหงิดเหมือนอยากจะชกต่อยคนอย่างเมตตา

“คุณชายสาม ผมอยากคุยกับคุณชายรองสักหน่อย ถ้าคุณคิดว่าไม่ได้น่าเบื่อจะอยู่ฟังด้วยก็ได้นะ”

แน่นอนว่าหนานจวินอู้ไม่ไปไหน

เขามีความรู้และความสามารถน้อยเกินไป ลูกนอกสมรสคนนี้จึงคว้าโอกาสขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหนานของพวกเขา

เขาเกลียดตัวเองที่เมื่อก่อนเอาแต่กินดื่มเที่ยวเล่น ตอนมีปู่กับพี่ใหญ่อยู่ ขอแค่เขาได้เป็นคุณชายที่อวดดีและมีอิสระก็พอ

ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งต้นไม้ใหญ่ที่ปกป้องเขาจะล้มลงง่าย ๆ ในวันนี้เขาที่อยากจะยกต้นไม้ขึ้นมาอีกครั้งจึงดูเหมือนกำลังจะเป็นไปได้ยาก

แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้!

“ลุงหาน ว่ามาเลยครับ ผมจะฟัง”

หนานจวินอู้เหลือบมองหนานจวินสวี่อย่างเย็นชา เดินไปยืนข้างเขาและไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

ลุงหานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีข่าวใหญ่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง คิดว่าคุณชายทั้งสองท่านน่าจะทราบกันแล้ว”

หนานจวินอู้ขมวดคิ้วแน่น “ลุงหานหมายถึงเด็กกำพร้าผู้หญิงที่หัวหน้าตระกูลตระกูลฉินรับไปเลี้ยงเหรอครับ?”

“ใช่!” ลุงหานพูดเสริม “ยังมีอีกเรื่อง นั่นก็คือเรื่องคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงซึ่งแต่เดิมหมั้นหมายกับคุณชายใหญ่ เสียชีวิตในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนขณะอยู่บนเรือสำราญถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนแล้ว”

สีหน้าของหนานจวินอู้เปลี่ยนไปมาก

พี่อินอินคือว่าที่พี่สะใภ้ใหญ่ของเขา

“สามปีก่อน? เป็นไปได้ไง?” หนานจวินอู้ทั้งตกใจทั้งโกรธ

ลุงหานไม่พูดอะไรเพิ่มและให้ผู้ช่วยที่หน้าประตูนำเอกสารมาให้ จากนั้นก็ยื่นให้พวกเขา

หนานจวินสวี่นิ่งมากเมื่อได้รู้ข่าวสองข่าวนี้ ส่วนหนานจวินอู้ที่ตกใจอยู่ก็ทั้งเกลียดทั้งโกรธ

เขาต้องรีบโตให้เร็วขึ้นหน่อยแล้ว

หนานจวินสวี่มองไปทางลุงหาน

“ลุงหาน เอกสารนี่มาจากคุณปู่เหรอครับ?”

ตอนนี้คุณปู่กำลังพักฟื้นอยู่บนเขา นอกเสียจากจะพบลุงหานเป็นครั้งคราว เขากับน้องสามก็ไม่ได้เจออีกฝ่ายเลย

“ใช่แล้ว!”

หนานจวินอู้ได้ยินดังนี้ก็หันมามองลุงหานทันที “ลุงหาน สุขภาพคุณปู่เป็นยังไงบ้างครับ ดีขึ้นบ้างไหม? ผมไปเยี่ยมคุณปู่ได้ไหม?”

ลุงหานยิ้มและส่ายหน้า “คุณท่านจำเป็นต้องพักผ่อน สั่งให้คุณชายทั้งสองสนใจแต่เรื่องงานและสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองครับ”

คำถามที่มาถึงริมฝีปากของหนานจวินสวี่ก็ถูกกลืนกลับลงคอไปช้า ๆ

“ผมรู้แล้ว”

สีหน้าของหนานจวินอู้เต็มไปด้วยความผิดหวัง ลุงหานหลุบตาลงและอธิบายจุดประสงค์ในการมาของเขา

“ความหมายของคุณท่านคือ ตอนนี้ตระกูลเจียงอยากแต่งงานเกี่ยวดองกับตระกูลหนานต่อไป เดิมทีจะให้แต่งกับเจียงอวิ๋นอวิ๋นที่เป็นคุณหนูรอง แต่หลังจากรู้ว่าคุณชายใหญ่ยังไม่ได้สติ ฝ่ายนั้นก็เริ่มลังเล”

หนานจวินสวี่ยิ้มอย่างเยือกเย็น “ตระกูลเจียงของพวกเขาปิดบังเรื่องการตายของพี่อินอิน ถึงตอนนี้ไม่นึกเลยว่าจะกล้าดูแคลนที่พี่ใหญ่ที่ไม่ได้สติ?”

หนานจวินอู้กับหนานจวินสวี่มีความคิดตรงกัน “ถ้าตระกูลหนานต้องดองกับตระกูลเจียงจริง ๆ ถึงตระกูลเจียงจะต้องแต่งกับหมู พวกเขาก็ควรตอบรับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย!”

ลุงหาน “...”

สมองของหนานจวินสวี่ประมวลผลเร็วขึ้น “แสดงว่าความหมายของคุณปู่ก็คือ…?”

“ตระกูลฉินมีสมาชิกครอบครัวเพิ่ม ถึงจะยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่ในเมื่อตระกูลหนานของเรารู้แล้ว ก็ต้องไปเมืองหลวงเพื่อแสดงความยินดีเป็นธรรมดา”

หนานจวินสวี่พยักหน้า “เรื่องนี้ถูก ถึงตอนนั้นผมกับน้องสามก็จะไปด้วยกัน”

หนานจวินอู้อยากปฏิเสธ แต่ถ้าการเดินทางไปเมืองหลวงจะทำให้ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลฉิน นี่อาจเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยเขาให้โค่นหนานจวินสวี่ได้เมื่อถึงเวลา

เขาเอ่ยรับคำ “ผมเห็นด้วย!”

ลุงหานมองคุณชายสามแห่งตระกูลหนานอีกที คิดไม่ถึงว่าเขาจะยอมรับความเห็นของคุณชายรอง

“นอกจากนั้น ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่ก็สืบเรื่องสาเหตุการตายของคุณหนูอินอินมาตลอด เกาะฝูโจวห่างจากที่นี่ไม่มาก ความหมายของคุณท่านคือท่านอยากให้คุณชายทั้งสองหาเวลาไปที่เกาะฝูโจวสักหน่อย”

ทุกคนรู้ว่าความหวังช่างเลือนราง แต่ก็เข้าใจความหมายของคุณปู่มากยิ่งกว่า

คุณปู่กำลังบอกพวกเขาสองพี่น้องว่า ถึงตอนนี้พี่ใหญ่จะนอนหลับไม่ได้สติ แต่เรื่องของพี่ใหญ่ก็เป็นความรับผิดชอบของตระกูล

ถึงจะไม่มีหวังเลยแม้เพียงสักเสี้ยว แต่พวกเขาก็ปฏิเสธที่จะค้นหาความจริงไม่ได้

“ครับ!”

เมื่อได้เห็นสองพี่น้องสามัคคีกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลุงหานก็ยิ้มอย่างเอ็นดูยิ่งกว่าเดิม

“น่าเสียดายนะ ตระกูลหนานของเราไม่มีเด็กผู้ชายอายุเจ็ดขวบ”

ถึงหนานจวินอู้จะสมองไวไม่เท่าหนานจวินสวี่ แต่เขาก็เข้าใจคำพูดของลุงหาน

“หรือว่าคุณปู่อยากให้ตระกูลหนานของเรากับตระกูลฉินดองกัน โดยแต่งงานกับเด็กผู้หญิงกำพร้าที่ตระกูลฉินเพิ่งรับเลี้ยง?”

เขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลฉินมามากมายหลายครั้งแล้ว

“ลุงหาน ได้ยินว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะอายุสามขวบ ทั้งอ้วนทั้งเนื้อเยอะ แล้วก็กินเก่งด้วย”

คำว่า ‘สติปัญญาบกพร่อง’ มาจ่ออยู่ที่ปากแล้ว แต่หนานจวินอู้ก็ทนกลืนลงคอไป

เขาชี้ไปที่หัวกับปากของตัวเองและทำท่าทางที่ไม่อาจเข้าใจได้

ผู้นำตระกูลฉินรับเลี้ยงเด็กผู้หญิงกำพร้าก็ถือว่าแปลกมากแล้ว ทำไมคุณปู่ถึงมีความคิดแปลกยิ่งกว่าตระกูลฉินซะอีก?

“คุณปู่คิดจะใช้ประโยชน์จากอำนาจของตระกูลฉินผ่านเด็กนั่นเหรอ?”

เขาไม่เชื่อว่าผู้นำตระกูลฉินอย่างฉินอี้หานจะไม่แต่งงานจริง ๆ

คงไม่มีผู้นำกลุ่มคนไหนไม่คิดจะแต่งงานมีลูกและรับเลี้ยงเด็กน้อยที่ไร้ประโยชน์โดยสมบูรณ์แบบนั้นจริง ๆ หรอกมั้ง?

ที่สำคัญคือเป็นเด็กผู้หญิงซะด้วย!

เป็นเด็กผู้หญิง ในอนาคตก็ต้องแต่งออกหมด ถึงจะเป็นเขยแต่งเข้า แต่ถ้าลูกสาวไม่มีความสามารถ ส่วนลูกเขยมีความทะเยอะทะยาน สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้เกิดเรื่องน่าอนาถยิ่งกว่าเดิม

เขาไม่เชื่อว่าฉินอี้หานจะคิดถึงผลลัพธ์เรื่องนี้ไม่ได้

หนานจวินสวี่เหลือบมองเขาและพูดอย่างใจเย็น

“ควรเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น ในเมื่อฉินอี้หานรับเธอมาเลี้ยงได้ แสดงว่าเธอต้องมีอะไรพิเศษแน่”

หนานจวินอู้ร้องเฮอะออกมาหนึ่งที “คนที่มีอะไรพิเศษก็มีอยู่ทั่วไป! ทั้งอ้วนทั้งกินเก่ง แถมยังสร้างปัญหาอีก! ได้ยินว่าไปหาเรื่องพี่สาวของสะใภ้รองตระกูลเยี่ยนด้วย”

หนานจวินสวี่มองเขาและเงียบไป หนานจวินอู้ที่ถูกมองก็เริ่มรำคาญ

แม้ควรจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นมากกว่าเสียงที่หูได้ยิน แต่ข่าวลืออาจไม่ได้โกหกเสียทั้งหมด!

ถ้าเป็นตระกูลอื่น เขาไม่มีทางเชื่อว่าเด็กอัจฉริยะจะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนโง่

แต่อีกฝ่ายคือใคร?

คือตระกูลฉิน!

ตระกูลฉินแห่งเมืองหลวงที่อำนาจอาจอยู่เหนือกว่าตระกูลหนานของพวกเขา มีหูตารอบประเทศ ใครจะกล้าชี้นิ้วไปที่เจ้าหญิงน้อยซึ่งเป็นที่ยอมรับของตระกูลฉินและเผยแพร่ข่าวปลอม?

ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วเหรอ?

ความคิดของหนานจวินอู้ถูกต้องจริง ๆ น่าเสียดายที่เขาลืมไปว่ามนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง

ที่คาดเดาได้ยากที่สุดคือหัวใจของคน

กล่าวกันว่า คนที่มีความกล้า คิดสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น

หนานจวินสวี่กำลังคิดว่าถ้าการแต่งงานเกี่ยวดองระหว่างตระกูลหนานและตระกูลฉินดีจริง การมีพันธมิตรที่เข้มแข็งก็มีแต่จะพาทั้งสองตระกูลไปสู่ระดับที่สูงขึ้น

“น่าเสียดายจริง ๆ”

ถ้าเขาอายุน้อยกว่านี้สักสิบหรือแปดปีคงเต็มใจเติบโตไปพร้อมกับเด็กน้อยคนนั้น

แต่เขาอายุยี่สิบหกปีแล้ว

คุณชายรองหันไปมองน้องสามตามสัญชาตญาณ

หนานจวินอู้รู้สึกได้อย่างรวดเร็ว “มองอะไร? ผมอายุยี่สิบแล้วนะ!”

เขาอายุมากกว่าเด็กนั่นสิบเจ็ดปี ถ้าบอกคนอื่นว่าตอนอยู่มหาลัย ภรรยาของเขาเพิ่งจะเข้าเรียนอนุบาล ทุกคนจะคิดยังไง?

เด็กเป็นอนาคตของประเทศ ถ้าเขาคิดไมซื่อกับเธอ เขาก็ไม่ใช่คนแล้ว!

ลุงหานยิ้ม คุณท่านได้ข้อมูลมาว่าเจ้าหญิงตัวน้อยของตระกูลฉินคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดาจริง ๆ

ได้ยินมาว่านายใหญ่ตระกูลฉิน แม้แต่หินฝนหมึกซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเขาสืบทอดต่อกันมาก็ยังยอมมอบให้เจ้าหญิงน้อยคนนี้เอาไปใส่น้ำเล่น!

ลุงหานรู้สึกว่าเรื่องนี้ไร้สาระเอามาก ๆ มันจะเป็นไปได้อย่างไร

ต่อมาพอได้รู้ความจริงเขาถึงได้หน้าชาไปหมด