บทที่ 4: รุ่งอรุณแห่งการล่า
หลินเฟิงไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่ เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาไม่ใช่เพราะเสียง แต่เพราะความเงียบ ความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงคำรามโหยหวนของเหล่าอสูรซึ่งดังอยู่ตลอดทั้งคืน
เขาลองเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ... เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพัง... เสียงหยดน้ำที่หยดลงบนแอ่งน้ำในความมืด... แต่ไม่มีเสียงของอสูรอีกแล้ว
"เช้าแล้วสินะ..."
ตามความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ่เวลารุ่งสางคือ่ที่อันตรายน้อยที่สุด อสูรส่วนใหญ่ที่ออกล่าตอนกลางคืนจะหลบกลับเข้ารังเพื่อพักผ่อน เป็่เวลาสั้นๆ ที่มนุษย์ในแดนรกร้างแห่งนี้จะออกมาหาอาหารและทรัพยากร มันคือการแข่งขันกับเวลา ก่อนที่อสูรชนิดอื่นที่หากินตอนกลางวันจะเริ่มออกอาละวาด
หลินเฟิงลุกขึ้นยืน บิดร่างกายเพื่อคลายความเมื่อยขบ เขายังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ความมุ่งมั่นในแววตาของเขากลับคมกล้ายิ่งกว่าเดิม
เขาค่อยๆ เปิดฝาห้องใต้ดินขึ้นอย่างระมัดระวัง แสงสีเทาจางๆ ของยามเช้าส่องลอดเข้ามา ทำให้เขามองเห็นสภาพของโกดังได้ชัดเจนขึ้น มันเละเทะยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เขาปีนกลับขึ้นมา สูดอากาศยามเช้าที่เจือปนด้วยกลิ่นฝุ่นและกลิ่นคาวเืจางๆ เข้าไปเต็มปอด จากนั้นจึงย่องไปที่ประตูเหล็ก แง้มมองออกไปด้านนอกอีกครั้ง
ถนนที่เคยเต็มไปด้วยฝูงอสูร บัดนี้กลับว่างเปล่า เหลือเพียงรอยเืและรอยเท้าขนาดต่างๆ ประทับอยู่บนพื้นดินเป็เครื่องย้ำเตือนถึงความสยดสยองเมื่อคืนที่ผ่านมา
"เอาล่ะ... เริ่มกันเลย"
เป้าหมายของเขาชัดเจน: ล่าหนูเข็มเหล็กอีกหนึ่งตัวเพื่อเลเวลอัป!
หลินเฟิงก้าวออกจากโกดังร้างอย่างเงียบเชียบ ประสาทััทั้งหมดของเขาตื่นตัวถึงขีดสุด ทักษะ [ประเมิน] ถูกเตรียมพร้อมไว้ในใจตลอดเวลา เขาไม่ได้เดินไปอย่างไร้จุดหมาย แต่เลือกที่จะเคลื่อนที่ไปตามเงามืดของซากตึกต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็เป้าสายตา
เขาเรียนรู้จากความผิดพลาดของเ้าของร่างเดิม... ความประมาทคือหนทางสู่ความตาย
หลังจากเดินสำรวจอยู่ประมาณสิบนาที ในที่สุดเขาก็พบเป้าหมาย!
ข้างซากรถยนต์ที่พลิกคว่ำอยู่ มีหนูเข็มเหล็กตัวหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตากัดแทะบางอย่างอยู่ มันมีขนาดใกล้เคียงกับตัวที่เขาเพิ่งฆ่าไปเมื่อคืน
หลินเฟิงใช้ [ประเมิน] ทันที
[ หนูเข็มเหล็ก ] เลเวล: 1 ทักษะ: กัดแทะ, พุ่งชน รายละเอียด: อสูรระดับต่ำสุด พบได้ทั่วไปในเขตรกร้าง มีนิสัยหวงถิ่นและจะโจมตีสิ่งมีชีวิตที่เข้าใกล้
ข้อมูลยืนยันว่ามันคือเป้าหมายที่เขา้า!
หลินเฟิงไม่ได้พุ่งเข้าไปทันทีเหมือนเมื่อคืน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ สมองของพนักงานออฟฟิศในชาติก่อนเริ่มทำงาน ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
หนูตัวนั้นอยู่ห่างไปประมาณ 20 เมตร บริเวณโดยรอบค่อนข้างโล่ง แต่มีกองเศษอิฐอยู่ทางขวามือของเขา
แผนการก่อตัวขึ้นในหัว เขาค่อยๆ ย่องไปยังกองเศษอิฐ หยิบก้อนอิฐที่พอดีมือขึ้นมาสองก้อน จากนั้นจึงชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย
เขาเล็งไปที่ซากรถยนต์ที่อยู่ใกล้ๆ หนูตัวนั้น... ไม่ได้เล็งไปที่ตัวมันโดยตรง
ฟิ้ว!
หลินเฟิงขว้างก้อนอิฐก้อนแรกออกไปสุดแรง!
ปัง!
ก้อนอิฐกระทบกับประตูรถยนต์อย่างจัง ทำให้เกิดเสียงดังลั่น หนูเข็มเหล็กสะดุ้งสุดตัวและหันขวับไปยังต้นตอของเสียงทันที
วินาทีที่มันหันหลังให้! คือโอกาสของเขา!
หลินเฟิงะเิพลังทั้งหมดที่มีพุ่งออกจากที่ซ่อนราวกับลูกธนู! ระยะทาง 20 เมตรถูกย่นลงในชั่วพริบตา!
หนูเข็มเหล็กเพิ่งจะหันกลับมาและเห็นร่างของหลินเฟิงที่ใกล้เข้ามา มันอ้าปากเตรียมจะส่งเสียงร้อง แต่ก็สายเกินไป!
หลินเฟิงะโเข้าใส่พร้อมกับเหวี่ยงท่อนเหล็กในมือฟาดลงไปยังส่วนหัวของมันอย่างแม่นยำ!
แคร่ก!
เสียงกะโหลกแตกดังขึ้นอย่างชัดเจน! การโจมตีครั้งนี้รุนแรงและเด็ดขาดกว่าเมื่อคืนมาก ร่างของหนูเข็มเหล็กล้มฟุบลงกับพื้น ชักกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
[ ติ๊ง! ท่านสังหาร หนูเข็มเหล็ก (เลเวล 1) ได้รับ 5 EXP ]
แถบค่าประสบการณ์ (7/10) ถูกเติมจนเต็มและเปลี่ยนไปทันที!
[ ติ๊ง! ยินดีด้วย! ท่านไปถึงเลเวล 2 แล้ว! ] [ สถานะทั้งหมดของท่านฟื้นฟูสู่สภาพสมบูรณ์! ]
[ ท่านได้รับ แต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรร x2 ]
ลำแสงสีทองอ่อนๆ ห่อหุ้มร่างของหลินเฟิง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปเป็ปลิดทิ้ง ร่างกายของเขารู้สึกเบาสบายและเปี่ยมไปด้วยพลังอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน!
"นี่สินะ... ความรู้สึกของการเลเวลอัป!"
เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูทันที
ชื่อ: หลินเฟิง เลเวล: 2 (2/20 EXP) ฉายา: ไม่มี
พละกำลัง: 3 ความว่องไว: 4 ความทนทาน: 3 พลังจิต: 6
แต้มที่ยังไม่ได้จัดสรร: 2
เขามี 2 แต้มสำหรับอัปเกรด!
หลินเฟิงครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว พละกำลังก็สำคัญ แต่การเอาตัวรอดสำคัญกว่า เขาต้องเร็วพอที่จะหลบ และถึกพอที่จะรับการโจมตีที่ไม่คาดคิดได้
"จัดสรร 1 แต้มให้ความว่องไว และ 1 แต้มให้ความทนทาน!"
[ ติ๊ง! จัดสรรแต้มสำเร็จ ]
ค่าสถานะของเขาเปลี่ยนเป็: ความว่องไว 5, ความทนทาน 4
เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายทันที กล้ามเนื้อของเขาดูตึงกระชับขึ้นเล็กน้อย การมองเห็นและการได้ยินก็คมชัดขึ้นด้วย
หลินเฟิงไม่ลืมที่จะใช้ [กลืนกิน] กับซากหนูตัวใหม่
[ ติ๊ง! ทำการ ‘กลืนกิน’ สำเร็จ... ท่านได้รับ 2 EXP ]
ตอนนี้ EXP ของเขาคือ (4/20)
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขายืนขึ้นเต็มความสูง ท่อนเหล็กในมือไม่ได้ให้ความรู้สึกหนักเหมือนตอนแรกอีกต่อไป แววตาของเขาที่มองไปรอบๆ ซากเมืองเปลี่ยนไป จากความหวาดกลัว... กลายเป็แววตาของนักล่าที่กำลังมองหาเหยื่อรายต่อไป
การล่า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!