ชายหนุ่มผู้มีลักษณะนิสัยที่สุดแสนจะเ็านั้นแท้ที่จริงแล้วตัวของเขานั้นเป็ชายผู้มากไปด้วยฝีมือและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรอบรู้เป็อย่างมากไม่ว่าจะเป็ทักษะการอ่านเขียนหรือจะเป็ทักษะการป้องกันตัวเขาล้วนแล้วแต่ได้รับการถ่ายทอดมาจากท่านพ่อจนหมดสิ้น แต่ในตอนนี้นั้นเขาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองมันจะเป็อันตรายมากจนเกินไปหากตนจะแสดงพร์ที่โดดเด่นมันยังไม่ถึงเวลา แต่ถึงจะเป็อย่างงั้นชายหนุ่มก็มีความเดือดดาลใจเป็อย่างมากเมื่อเขาได้ลั่นวาจากับเด็กสาวตัวน้อยเอาไว้ว่าศัตรูของนางนั้นก็คือศัตรูของเขา ลี่อิงนั้นอาจจะไม่นึกคิดอะไรแต่สำหรับลูกผู้ชายเช่นถิงฟงนั้นเขาเป็คนพูดจริงทำจริง
ใน่สายของวันเฟยเทียนมาเดินเล่นอยู่ที่ตลาดใจกลางเมืองหลวงพร้อมทั้งผู้ติดตามอีก 2-3 คน เขาตั้งใจที่จะซื้อของไปฝากให้กับลี่ถิง หญิงสาวผู้อันเป็ที่รักของเขา
“เ้าว่าของที่ข้าซื้อให้ นางจะพึงพอใจไหม” เฟยเทียนกล่าวถามความเห็นลูกน้องของตนหัวใจของเขาแทบพองโตทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากับนางดูเหมือนว่าความรักของคนหนุ่มสาวเริ่มที่จะบานแล้ว
“ฮ่า ฮ่า นายน้อยซื้อแต่ของชั้นดีมีหรือที่คุณหนูลี่ถิงนั้นจะไม่ถูกใจ” เหล่าพูดติดตามรีบพูดจาประจบสอพลอในทันที ดูเหมือนว่าตัวของเฟยเทียนนั้นจะชื่นชอบลูกน้องประเภทนี้มากนอกจากจะมีวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งแต่ยังมีประสบการณ์ใช้ลิ้นเลียแข็งเลียขาผู้คนเป็เลิศสมแล้วที่เป็คนของที่ท่านพ่อของตนส่งมา
“เ้าพูดได้ดีเมื่อข้ากลับไปข้าจะขอให้ท่านพ่อตกรางวัลให้พวกเ้า” หนุ่มน้อยเฟยเทียนโดนลูกน้องเลียจนแข้งขาเปียกถึงกับบอกลูกน้องว่าถ้ากลับไปที่ตระกูลจะตกรางวัลให้ เหล่าลูกน้องระดับล่างพวกนี้ต่างพากันดีใจจนเนื้อเต้นแค่เลียขานายก็ได้รางวัลแล้ว
“ขอบคุณนายน้อย ท่านช่างเป็ชายหนุ่มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถและเป็คนมองการณ์ไกลช่างเป็บุญวาสนาของข้าทั้งชีวิตที่ได้ดูแลติดตามนายน้อย” เมื่อรู้ว่าตัวเองนั้นจะได้รางวัลเหล่าบรรดาลูกน้องต่างพากันยกระดับทักษะการเลียแข้งเลียขาเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เฟยเทียนหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบานใจตัวของเขารู้สึกมีความสุขเป็อย่างมากที่ลูกน้องของตนเลียขาเก่งมากถึงขนาดนี้ จนตัวของเขานั้นแทบที่จะหลุดลอยไปหมดแล้ว
“หึ สมกับเป็ขี้ข้าระดับล่างเลียแข็งเลียขาผู้เป็นายเก่งจริงๆทำให้ตัวของข้านั้นอยากเก็บไปเลี้ยงบ้าง” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำเสียดสีและคำเย้ยหยันดังขึ้นชายผู้นี้นั้นมีลักษณะส่วนสูงที่ไม่แตกต่างไปกับเฟยเทียนและน้ำเสียงของเขานั้นก็ยังเด็กมากนี่แสดงให้ถึงว่าคนทั้งสองนั้นมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันแต่ตัวของเขานั้นสวมชุดดำสนิทปิดหน้าปิดตา
“เฮ้ย...เ้าเป็ใครอ่ะ จงแสดงตัวมาเดี๋ยวนี้ช่างบังอาจนักไม่รู้เหรอว่าพวกเราเป็ใคร ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ลูกน้องของเฟยเทียนนั้นรู้สึกเดือดดาลเป็อย่างมากที่โดนดูถูกถากถางเช่นนี้ ชายชุดดำผู้นี้นั้นไม่ได้มาคนเดียวแต่เขายังมากับลูกน้องอีกสองสามคนเขารู้ตัวดีว่าคนที่อยู่ข้างกายของเฟยเทียนนั้นจะต้องพอมีฝีมืออยู่บ้างนั่นก็เป็เพราะท่านพ่อของมันเป็ถึงขุนนางฝ่ายใน การที่มันจะหาคนที่จะมาติดตามลูกชายของมันสักคนนั้นย่อมไม่ธรรมดา
“จัดการซ่ะ อย่าเอาให้ถึงตายเด็ดขาด” น้ำเสียงของชายชุดดำนั้นดังขึ้นเพื่อที่จะสั่งลูกน้องของตนให้จัดการคนตรงหน้า
อัก อ๊าก....เพียงชั่วอึดใจต่อมาลูกน้องของเฟยเทียนนั้นถูกจับหักแข้งหักขาจนหมดสิ้นพวกมันแต่ล่ะคนนั้นล้วนแล้วแต่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความน่าสมเพช ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาสุดแสนจะสง่างามบัดนี้ตัวของเขากับแข้งขาสั่น
“เ้าเป็ใครกัน เ้า้าอะไร เ้าไม่รู้เหรอว่าท่านพ่อของข้านั้นเป็ใคร” ชายหนุ่มใช้บารมีพ่อขึ้นมาขู่เพราะนี่คือวิธีการสุดท้ายที่ตนเองอาจจะสามารถเอาตัวรอดได้
ตู๊มมม ตุบ ตุบ อ๊ากกกก ชายชุดดำกระทืบสั่งสอนเฟยเทียนอย่างโเี้เพียงแค่กำลังฝีมือของเขานั้นทำให้เฟยเทียนไร้ทางต้านไร้การขัดขืนเขาโดนซ้อมเสียจนเหมือนสุนัขป่วยใกล้ตาย
“จงจำนามของข้าเอาไว้และจงฝั่งความหวาดกลัวในครั้งนี้ให้ดีนามของข้านั้นคือ กุหลาบดำ” น้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นเยือกเย็นเป็อย่างมากมันแอบแฝงไปด้วยพลังจิตสังหาร คุณชายเฟยเทียนหวาดกลัวเสียจนมีของเหลวใส่หลั่งไหลออกมาจากตรงกลางระหว่างขาพร้อมทั้งหมดสติไป
พึบ พึบ เมื่อจัดการกลุ่มคนของเฟยเทียนเสร็จแล้วกลุ่มของชายชุดดำก็รีบหนีหายไปจากสถานที่แห่งนี้โดยทันทีพวกเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
“ขอบคุณพวกเ้ามาก” ชายชุดดำค่อยๆถอดหน้ากากของตัวเองออกอย่างช้าๆ เขาคนนี้นั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากถิงฟงชายหนุ่มผู้เป็คู่หมั้นของลี่อิงเขาได้เคยลั่นวาจากับนางเอาไว้แล้วว่าตัวของนางนั้นเกลียดใครเขาก็จะเกลียดด้วย
“ขอรับนายน้อย” หลังจากนั้นลูกน้องของชายหนุ่มก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยคนติดตามของเขานั้นถือว่าเป็กลุ่มคนที่มากไปด้วยฝีมือเป็อย่างมากแม้แต่คนของขุนนางฝ่ายในเองยังเทียบไม่ติด
ตู๊มมมมมมม ตู๊มมมมมม
“บัดซบเอ้ยยยย บ้าที่สุด คนร้ายมันเป็ใคร ใครกันที่กล้ามาทำร้ายบุตรชายของข้า” เฟยเฟิ่ง ในยามนี้นั้นรู้สึกเดือดดาลเป็อย่างมากที่มีคนลอบทำร้ายบุตรชายของตนอย่างหมาตายซากเช่นนี้เขาไม่รู้ว่าในฐานะของขุนนางฝ่ายในนั้นเขาไม่รู้ว่าตัวเองนั้นจะเอาหน้าไว้ไหนดีมันถือว่าเป็หนึ่งในความอับอายที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต
“พวกเราไม่ทราบขอรับ พวกมันไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้เลยให้พวกเราสืบหา” เหล่าผู้ติดตามทำได้แต่เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเพราะมันไม่หลงเหลือหลักฐานะอะไรไว้เลยจริงๆ
“ไอ้พวกคนไร้ประโยชน์ ไอ้พวกคนเลี้ยงเสียข้าวสุก” ในฐานะของผู้เป็พ่อแล้วตัวของเขาหัวอกแทบะเิที่ไม่สามารถหาคนร้ายที่ทำบุตรชายได้เขาอยากที่จะสับมันเป็พันเป็หมื่นชิ้นเหตุการณ์ที่เฟยเทียนโดนดักทำร้ายจนสภาพเหมือนหมาตายซากโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวงแต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้จะไม่สามารถทำลายความรักของคนทั้งสองได้ช่างเป็คู่สร้างคู่สมกันจริงๆแม้แต่เทวดาฟ้าดินก็ยังคงรู้สึกอิจฉา
“ท่านพี่ ท่านเป็อย่างไรบ้าง” ลี่ถิงหลั่งน้ำตาออกมาไหลอาบแก้มเมื่อชายคนรักของนางต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หัวใจของนางนั้นเหมือนถูกทำร้าย
“ข้าเจ็บเหลือเกินลี่ถิง” ชายหนุ่มนอนติดเตียงพร้อมด้วยผ้าพันแผล เขาพยายามที่จะสร้างภาพความประทับใจต่อสาวน้อยเขาคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองนั้นจะต้องมาตกอยู่สภาพนี้
“ไม่ว่าจะอย่างไรน้องก็รักท่านพี่ที่สุดั้แ่ที่พวกเราหมั้นหมายกันหัวใจของน้องก็มอบให้กับท่านพี่ไปแล้ว” เด็กสาวตัวน้อยพูดพร้อมทั้งหลั่งน้ำตาออกมานางกุมมือของชายหนุ่มจนแน่น
“ลี่ถิง หัวใจของพี่ก็มีน้องอยู่เพียงคนเดียวเช่นกันไม่ว่าใครก็ไม่สามารถที่จะแทนที่ของเ้าได้” เฟยเทียนนอนหยอดน้ำข้าวต้มนานนับเดือนเหตุการณ์นอนจมฝ่าเท้าในครั้งนี้มันช่วยส่งเสริมความรักของคนทั้งสองได้เป็อย่างมาก
5K
