ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่96 เฮ่ย..เปิดตัวไหนออกมาก็โหดทุกตัว

"หนิงหนิงข้าบอกเจ้าแล้วว่าถ้าข้าไม่สั่งให้เจ้าฆ่าใครเจ้าก็ฆ่าใครไม่ได้เจ้าลืมแล้วหรือ..."

กริชเพชรท่องคาถาเปิดผนึกนางทันที ด้วยความโมโหในการกระทำของหญิงสาว ที่จะฆ่าคนต่อหน้าเขาทั้งๆ ที่องค์ฮองเฮาฝ่ายซ้ายหมดทางสู้แล้ว

หนิงหนิงทรุดตัวลงองค์หญิงเจ้าเฟิงรีบเข้าประคองตัวนางไว้ กริชเพชรเปิดผนึกเรียกหยกหยกออกมาแทนนางทันที

"องค์ชายสิบสี่ท่านก็อย่าเดือดดาลไปเลยนางก็ทำเพื่อปกป้องท่าน ท่านดุด่านางแรงเกินไปไม่เห็นแก่ความจงรักภักดีของนางบ้างรึไง.."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงดังขึ้น ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มลดเลเวลของความโกรธลงไปได้

"นางช่วยพวกเราก็ดีแล้ว แต่องค์ฮองเฮาหมดทางต่อสู้ แล้วเราจะเข่นฆ่านางถอนรากถอนโคนอย่างที่นางจะทำกับพวกเรา พวกเราก็ไม่แตกต่างกับนางเช่นกันไม่ใช่หรือ ทำไม? ต้องลงมือแบบอำมหิตเกินความจำเป็น..."

กริชเพชรตอบเสียงเบาๆ เหมือนกับรำพึงขึ้นในใจเขารู้สึกว่าโลกอสูรนี้ มันช่างโหดร้าย มีแต่การเข่นฆ่ากันแบบซึ่งๆ หน้า ไร้ความปราณีเหมือนเอาเกลือจิ้มเกลือ กริชเพชรรู้สึกหดหู่ที่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้

"องค์ชายสิบสี่ข้าเข้าใจว่าท่านเป็นคนมีจิตใจงดงาม ไม่ต้องการสร้างความรุนแรง แม้ว่าทัศนคติของท่านก็ดี แต่โลกของความเป็นจริงคือผู้ที่ยิ่งใหญ่มีกำลังกว่า ย่อมมีสิทธิ์พูดมีสิทธิ์ปกครองในโลกใบนี้ มันก็เป็นเช่นนี้แหละ ท่านก็ทำใจเสียบ้างเถอะ...."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงกล่าวขึ้นแบบอ่อนโยน

วาบๆ ๆ!!!

แสงวาบๆ ของหยกหยกก็ปรากฏออกมาจากร่างของหนิงหนิง เสื้อผ้าร่างกายของนาง แม้แต่เนื้อตัวก็เปลี่ยนไป ผมสีชมพูหนิงหนิงก็เปลี่ยนเป็นสีทอง

"คิก! คิก! คิก!! .."เสียงหัวเราะของหยกหยกดังขึ้นขณะที่นางยันกายลุกขึ้นยืน

"ใครนะรึมีพลังทำลายอันสูงส่งเพียงนี้..."

นางกวาดตามองไปรอบด้าน ซึ่งตอนนี้เตียนโล่งไร้สิ่งปลูกสร้าง มันถูกพังทลายราบเป็นหน้ากลอง มีบางส่วนถูกไฟเผาไหม้ยังไม่ทันดับ

"ฮ่า! ฮ่าๆ ..ใครนะช่างทำได้ดียอดเยี่ยมเยี่ยงนี้..."

นางดีดมือหัวเราะอย่างสะใจพร้อมกับเอ่ยปากชมคนที่ลงมือ

"องค์ชายสิบสี่ จับฮองเฮากับชายผู้นี้ไว้เถอะแล้วไปช่วยท่านป้า และมารดาของข้าเร็วด่วนข้าเป็นห่วงพวกท่านเหลือเกิน..."เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงกล่าวขึ้น

กริชเพชรตวัดมือดึงร่างของคนทั้งสองเข้าไปอยู่ในถุงนิมิตระดับเทพ กักขังฮองเฮาไว้ที่นั่นเขาสังเกตดูแล้วว่านางหมดสภาพ แต่ก็ไม่ถึงกับว่าบาดเจ็บหนักหนาสาหัสอะไร

"ให้นางกับชายชุดดำคุมขังในถุงนิมิตขั้นเทพไว้ก่อน พวกเราไปกันเถอะ..."

กริชเพชรพูดพร้อมส่งกระแสจิตอสูรของเขาไปสำรวจรอบๆ บริเวณ ก็พบองค์ฮองเฮาฝ่ายขวาอยู่ที่คลังอาวุธประจำตระกูลเจ้า แห่งนครอสูรวารีน้ำจืดพร้อมกับผู้ตรวจการใหญ่ และพระนางเจ้าเฟยพร้อมกับข้าราชการ และกักท่านปู่เจ้าจี่ไว้ที่นั่นด้วย

"พวกเขาอยู่หอคลังอาวุธประจำตระกูล"

กริชเพชรนำหน้าพุ่งไป องค์หญิงเจ้าเฟิงและหยกหยกก็ทะยานตามไปด้วย สาวน้อยหัวทอง

'คนผู้นั้นต้องอยู่ในสายเวทย์แน่นอนเพราะพลังทำลายล้างแบบนี้ มีแต่ชนชั้นพวกอสูรสายพลังจิตเท่านั้น ที่จะสามารถทำได้ เขาช่างร้ายกาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดจริงๆ ....'

หยกหยกชำเลืองตามองรอบๆ บริเวณยกยิ้มขึ้นสูง นึกชมเชยคนที่ลงมือมันช่างทำได้ถูกใจนางเสียเหลือเกิน

ไม่กี่อึดใจกริชเพชรก็พาพรรคพวกเข้าไปถึงหน้าหอคลังอาวุธของราชสำนัก เหล่าทหารที่เห็นชายหนุ่มตะบึงมาจึงเข้าขัดขวาง

แต่ก็ถูกพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขององค์ชายสิบสี่ กระแทกกระเด็นกระดอนไป ทหารเหล่านี้เป็นส่วนที่เหลือขององครักษ์ทมิฬ ครั้งที่หัวหน้า

องครักษ์ได้นำกองทัพทั้งหมด ไปล้อมจับกริชเพชร ระหว่างเขตชายแดนนครหลวง กับสำนักหลง พวกเขาถูกทำลายจนหมดสิ้น

ดังนั้นจึงรับขึ้นมาใหม่โดยมหาอำมาตย์ลีแต่ก็ไม่ได้ ถวายชีวิตขายให้กับตระกูลลีอย่างทหารชุดดั้งเดิม

ดังนั้นจึงแตกกระจายกันเหมือนผึ้งแตกรัง เมื่อกริชเพชรชิงลงมือกระแทกพวกเขา ไปด้วยพลังกายอสูรที่แข็งแกร่งกว่า

ปังๆ ๆ!!

"โอ๊ยๆ ๆ!!"

โครมๆ ๆ!!

"อ๊ากกกก~"

ชายหนุ่มจัดการพวกทหารที่คุ้มกันนครก่อน เพราะเขากลัวว่า หยกหยกจะเป็นคนจัดการเอง ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงจะอเนจอนาถมากกว่า อาจจะมีคนตายเกิดขึ้น ซึ่งมันเป็นสิ่งที่กริชเพชรไม่ปรารถนา

"องค์ชายสิบสี่ท่านไม่ฆ่าสักคนสองคนเอาเนื้อไปไว้กินบ้างล่ะ เพิ่มกายอสูรหรือไม่ก็กินเพื่ออร่อยลิ้นเหมือนกันนะ..คริ! คริ.."หยกหยกวิ่งตามหลังมาพูดลอยๆ ขึ้น

"หยกหยกจำไว้ถ้าข้าไม่อนุญาตให้เจ้าลงมือเจ้าไม่อาจลงมือเข่นฆ่าผู้ใดได้ ไม่เช่นนั้นข้าจะผนึกเจ้าไว้.."

ชายหนุ่มเค้นเสียงต่ำขณะลอยตัวลงหน้าประตูคลังอาวุธ ประจำตระกูลของจอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด

'เฮ่ย..เปิดตัวไหนออกมาก็โหดทุกตัวนี่มันไอเทมแรร์ชัดๆ ..เปิดก็ไม่ดีปิดก็ไม่ได้ เรียกใครออกมาแม่ก็จะจัดซะเตียนโล่ง.. หัวร้อนกันจริง..แม่คุณเอ๊ย..'

กริชเพชรถอนหายใจรู้สึกคิดหนักกับหญิงสาวทั้งสอง รู้สึกจนปัญญากับหนิงหนิงและหยกหยก ที่เขาสร้างขึ้นมาจากไข่ขั้นเทพทั้งสองใบ เหมือนไปหาวัตถุระดับแรร์ในเกมส์ดังที่เขาเคยเล่น พอสร้างไอเทมแรร์ขึ้นมาได้มันก็โหดโคตรๆ ถ้าได้มันในเกมส์เขาคงจะดีใจสุดๆ

'นี่มันเป็นโลกที่มีชีวิตจริงๆ ไม่ใช่ฆ่ามอนเก็บเลเวล พอเริ่มเกมส์ใหม่ก็มีชีวิตขึ้นมาแทนซะเมื่อไหร่ นี่มันตายจริงๆ นะเว้ย..อ๋อย..ปวดหัว'

กริชเพชรรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกใบใหม่ของเขา

'ตกลงเราเล่นเกมส์อยู่หรือว่านี่มันเป็นชีวิตจริงกันแน่วะเนี่ย..'

กริชเพชรรู้สึกสับสน

"ช้าก่อนองค์ชายสิบสี่หัวหน้าองครักษ์ทมิฬล้อมจับพระองค์ไว้เดี๋ยวนี้ เขาเป็นกบฏ"

เสียงของอามาตย์ลีดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มจะเข้าไปในประตู องครักษ์เสื้อดำที่มีดาบปีกนกเป็นอาวุธคนเหล่านี้น่าจะเป็นคนสนิทของมหาอำมาตย์ลี กายอสูรของพวกมันอย่างน้อยก็ขั้นสิบ กันทุกคนแต่ถ้าเทียบกับกริชเพชรและหยกหยกในเวลานี้ นับว่าห่างไกลกันสุดขั้ว

ตูมๆ ๆ ๆ!!

"อ๊ากกกกก!! "

กำปั้นของกริชเพชรต่อยออกไปแบบมั่วๆ ไม่ได้มีกระบวนท่าใดๆ แต่มันแฝงด้วยคาถาง้าว อสูรฟ้าคำรน แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้เรียกอาวุธประจำตัวออกมา จากกรงเล็บของตัวเองก็ตามแต่มันก็มีประสิทธิภาพสูงส่ง จนองครักษ์ที่รายล้อมนับสิบคนต่างต้องถอยหลังกรูดไม่รู้ว่าจะตั้งรับอย่างไร คนหน้าสุดโดนกำปั้นของกริชเพชรกระแทกเข้าหน้าอก กระเด็นขึ้นฟ้าเขาเหวี่ยงหมัดออกไปติดๆ กันเป็นร้อยๆ หมัด งัดปลายทางแต่ละคนกระเด็นกระดอนล้มปุ๊บสลบไสลกันไปสิ้น

"กายอสูรของเจ้าช่างเข้มแข็งยิ่งนัก.."อำมาตย์ลีเกร็งกำลังขึ้นพัดในมือของเขาสบัดออกเป็นใบมีด

ควับๆ ๆ ๆ!!

"จีบพัดมรณะ.."

เสียงของท่านมหาอำมาตย์ดังสั้นๆ ใบมีดที่ซ่อนอยู่ในพัดก็พุ่งกราดเข้าเจ็ดจุดสำคัญของชายหนุ่ม

ปังๆ ๆ ๆ ๆ!! ติ้งๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

กริชเพชรเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นเป็นเกราะป้องกันทรงพลังกระแทกออกไป ใบมีดเหล่านั้นก็ร่วงพรูลงพื้น จนมาหาอำมาตย์ลีอ้าปากค้าง เขาถอยหลังกรูดแต่ช้าไปเสียแล้ว

ควับ!! หมับ!

"อ๊ากกกก..อืบ!!! "

มือของหยกหยกคว้าหมับเข้าที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว ยกชูขึ้นฟ้าเหมือนกำลังจะทุ่มลงพื้นศิลาสีน้ำตาลด้านล่าง

"โอ๊ยๆ! อย่าทำข้า..อัก! "

อำมาตย์ผู้ชั่วร้ายร้องดังเพียงสั้นๆ ก็ถูกบีบคอจนไม่มีเสียงออกมา เอากุญแจเปิดประตูคลังอาวุธออกมาเดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นองค์ชายสิบสี่ ต้องฆ่าท่านแน่.."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงพูดอย่างเร็ว

ชายชราผู้องอาจเดี๋ยวนี้กลับเฉาลงอย่างถนัดแต่เขาย่อมรู้ชะตากรรมดีว่า ยอดฝีมือของอาณาจักรเขตแดนอสูรวารีหิมะ ที่ดักจับองค์ชายเจ้าจิงโจว พวกเขามีวรยุทธล้ำเลิศแต่ยังปล่อยให้องค์ชายสิบสี่ เข้ามาจนถึงหอคลังอาวุธประจำตระกูลจอมอสูรวารีน้ำจืดได้ พวกมันคงมีสภาพที่อเนจอนาถ ดังนั้นคนฉลาดอย่างเขาหรือจะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

"ได้ๆ ..กุญแจอยู่ที่เอวของข้าเอาไปเปิดได้เลย..."

อำมาตย์ลีรีบปลดกุญแจและยื่นให้ทันทีองค์หญิงเจ้าเฟิงคว้าหมับไปที่กุญแจเหมือนแท่งอัญมณีหกเหลี่ยม ที่นางคุ้นตากุญแจนี้จะติดตัวท่านปู่เจ้าจี่เป็นประจำ

แต่ตอนนี้กลับถูกยึดไว้โดยมหาอำมาตย์ลีซึ่งเป็นคนนอก ไม่ใช่คนของราชวงศ์อสูรวารีน้ำจืดนั่นหมายความว่าพวกนี้คิดกบฏ และยึดอำนาจในนครหลวง ขณะที่นางกับองค์ชายสิบสี่ถูกลอบโจมตีนั้น

นี่เป็นแผนที่ลึกซึ้งระดมคนมาจัดการทุกอย่างโดยที่ องค์จอมกษัตริย์อสูรวารีน้ำจืดไม่ได้เฉลียวใจเลย

"พวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะ..."

เสียงขององค์หญิงเจ้าเฟิงดังขึ้น เมื่อฉายแสงกุญแจในมือไปที่บานประตู มันก็เปิดออกอย่างอัตโนมัติยิ่งกว่าประตูไฮเทครั้วอัลลอยซะอีก

เพียงหนึ่งอึดใจที่กริชเพชรทะยานหายเข้าไปด้านใน สุดท้ายเขาก็ไปถึงเสาศิลาสิบหกต้นที่มี พวกองค์ฮองเฮาฝ่ายขวาพระนางเจ้าจิงจง ถูกกักขังตัวด้วยค่ายกลของคลื่นพลังที่เหมือนกรงขังน้ำแข็ง

ด้านในก็นั่งขัดสมาธิด้วยผู้ตรวจการจิงจูท่านตาของกริชเพชร และคนที่ลุกขึ้นพรวดมาเกาะที่ลูกกรงด้วยความดีใจแล้วกระเด็นกลับไปคือพระนางเจ้าเฟย ที่ดีใจเมื่อเห็นองค์ชายสิบสี่ หลานรักทะยานเข้ามาหาพวกตน

เปรี๊ยะ!

"โอ๊ยยย!! "

โครม!!

............................................................................................................................................................