ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 38: ศาลาที่ไม่มีหลังคา และบัลลังก์ที่ถูกท้าทายโดยเงา

ณ ลานหลวงเบื้องหน้าประตูตะวันตก – สองวันหลังการตั้งศาลประชาชน

ศาลาชั่วคราวถูกสร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีหลังคา ไม่มีเครื่องทอง ไม่มีเก้าอี้มังกร

มีเพียง แท่นไม้ หนึ่งแท่น

และ หญิงสาว ผู้ยืนตรง—ถือ “คทาแห่งพระราชโองการ” ที่ฮ่องเต้ประทานให้ด้วยมือของพระองค์เอง

เหยียนซือหรง

หญิงผู้ไร้ตำแหน่งทางราชการ

แต่ตอนนี้…เธอคือ “หัวหน้าศาลประชาชน” คนแรกของประวัติศาสตร์แคว้นต้าหลาน

…

เสียงฆ้องเปิดศาลดังขึ้น

ประชาชนและขุนนางทุกฝ่ายเข้าร่วม

แม้จะไม่มีเกียรติยศ แต่ทุกคนในวัง…ถูกสั่งให้มา “ฟัง”

รายชื่อผู้ถูกเรียกคนแรก:

เสนาบดีฝ่ายพิธี – ท่านจ้าวซินหย่วน

ขุนนางอาวุโสอันดับ 4 ของราชสำนัก

เป็นผู้ที่ไม่เคยถูกกล่าวหามาตลอด 30 ปี

…จนกระทั่งในบัญชีของเหยียนซือหรง มีลายเซ็นรับสินบนนาง

…

ซือหรงเปิดการไต่สวนอย่างนิ่งสง่า

“ท่านรับเงินจำนวน 15,000 ตำลึงเงินจากบริษัทเปลือกใต้ชื่อ ‘หงเหมยเหวินหาง’ จริงหรือไม่?”

จ้าวซินหย่วนยังคงนั่งเงียบ

“ไม่มีหลักฐานว่าข้าเกี่ยวข้องกับบริษัทนั้นโดยตรง”

ซือหรงยิ้มบาง

“แต่นามผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทนั้นคือ ‘หลานชายท่าน’ ซึ่งยังเรียนอยู่ และไม่เคยทำการค้าใด ๆ”

เสียงฮือฮาดังก้องศาลา

ประชาชนเริ่มตะโกน… “ศาลแท้ต้องพูดความจริง!”

“ผู้สูงศักดิ์ต้องไม่อยู่เหนือกฎหมาย!”

…

ด้านหลังศาลา – ตำหนักราชินี

เสวี่ยอิง ยืนข้างพระมเหสีซึ่งสีหน้ายังสงบนิ่ง

เธอยื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้ราชินี เปิดออกมาเป็นเอกสารหนึ่งแผ่น

“นี่คือคำสั่งแต่งตั้งองค์ชายเฉิงเป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการ”

“แต่หากพระองค์ทรงลงพระนามตอนนี้…อำนาจจะตกไปอยู่กับเขาและนางเหยียนซือหรงโดยสมบูรณ์”

ราชินีมองเอกสารเงียบ ๆ

“ท่านคิดหรือว่าข้ากลัวสตรีนางหนึ่ง?”

เสวี่ยอิงตอบเรียบ

“หาใช่เพราะท่านกลัวนาง…แต่เพราะท่านเคยรักบัลลังก์นี้ จนไม่เหลือที่ให้ใครนั่งเคียง”

…

ศาลาประชาชน – เวลาเดียวกัน

ซือหรงกำลังอ่านชื่อผู้ต้องสงสัยลำดับถัดไป…

แต่ก่อนจะเอ่ยคำต่อไป

เสียงร้องจากทหารหลวงก็ดังลั่น:

“ขอหยุดศาล! พระราชินีมีพระราชประสงค์จะรับฟังคำร้องนี้ด้วยพระองค์เอง!”

ทั้งศาลาหันไป

ราชินีเสด็จเข้ามาช้า ๆ ในฉลองพระองค์เรียบหรูแต่ทรงอำนาจ

สีหน้าเรียบนิ่ง…ไม่มีความยินดีหรือโกรธแค้น

เธอหยุดอยู่หน้าศาลา

จ้องเหยียนซือหรงเขม็ง แล้วกล่าวเสียงนิ่ง

“เจ้ากำลังสร้างศาลาโดยไม่มีหลังคา…”

“…เจ้าคิดหรือว่า แผ่นดินจะไม่ถล่มหากคนธรรมดายืนสูงกว่าเสนาบดี?”

…

ซือหรงตอบโดยไม่หลบตา

“หากแผ่นดินจะถล่มเพราะความจริง…ก็ให้มันถล่ม”

…

ฉากสุดท้ายของบท

ราชินียื่นมือออกมาช้า ๆ

ในมือของนางคือเอกสาร “คำสั่งตั้งรัชทายาท”

แต่มัน ยังไม่ได้ลงพระนาม

เธอกล่าวเบา ๆ แต่ทุกคำราวอัสนี

“หากเจ้าดำเนินศาลต่อไป…”

“ข้าจะไม่ลงพระนาม—และองค์ชายเฉิง จะไม่มีวันขึ้นครองราชย์”

ทั้งศาลาเงียบกริบ

ซือหรงยืนนิ่ง เหงื่อเม็ดเล็กซึมที่ขมับ

องค์ชายเฉิงที่ยืนอยู่นอกม่านสีแดง…กำลังเดินเข้ามา

…

เสียงฝีเท้าของเขาดังขึ้นทีละก้าว

ก่อนหยุดข้างซือหรง และพูดกับราชินีชัดถ้อยชัดคำ:

“พระมารดา…หากพระองค์ต้องแลกบัลลังก์กับความอยุติธรรม”

“…ข้าขอเลือกยืนข้างคนพูดความจริง”

…

จบบท

⸻

ตอนที่ 39 จะเป็นบทแตกหักระหว่างราชินีกับองค์ชายเฉิง

ราชินีจะวางแผนแย่งอำนาจคืนโดยใช้เสวี่ยอิงเป็นมือ และสั่ง “ปิดศาลประชาชน” ภายในเจ็ดวัน

เหยียนซือหรงจะต้องไต่สวนให้จบทุกชื่อ…ก่อนศาลาถูกปิดตาย