ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่30 ภารกิจกำจัดความชั่วร้าย
ฟิว!เคร้ง!วินเบี่ยงตัวหลบมีดสั้นที่พุ่งออกมาจากหมอกควันสีม่วงมันพุ่งออกมาทุกทิศทุกทางทำให้วินตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเสียแล้ว"หึหึ ยอมตายซะดีๆ แกไม่มีทางออกไปจากเคล็ดวิชาของฉันไปได้หรอก"เสียงที่ขุ่นมัวแต่ดูเจ้าเล่ห์กระทบเข้าสู่โสตประสาทของวินทำให้เขาเกิดอาการสับสนเล็กน้อย'ชิ! มันเป็นเคล็ดวิชาแขนงลวงตางั้นหรอ?'วินครุ่นคิดเขาไม่สามารถหาที่อยู่ของเปาหลินได้เพราะถูกหมอกบดบังและยังปิดกันประสาทสัมผัสของเขาไปมาก"วิชาดาบตัดวายุ ตัดที่ 2 กังหันลม..."เวลานี้เนื่องจากถูกมีดสั้นนับไม่ถ้วนพุ่งโจมตีทุกทิศทุกทางมันสร้างความเสียหายให้วินมากเกินไปเขาจำเป็นต้องออกกระบวนท่าที่สามารถต้านทางได้ฟิว! ฟิว! ฟิว! เสียงลมกระโชกพร้อมกับปรากฏกังหันที่เป็นการหมุนของสายลมจนจับตัวกันเป็นรูปร่างให้เห็นล้อมหน้าและหลังวินเอาไว้มันคือคมดาบสายลมที่จะฉีกกระชากทุกอย่างออกไปโดยไม่ปราณีต่อสิ่งใดเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! มีดมากมายจากหมอกม่วงปะทะเข้ากับกังหันลมจากเคล็ดวิชาดาบของวินถ้าหากสังเกตให้ดีจะรู้ว่ามีดสั้นจริงๆที่พุ่งโจมตีทุกทิศทุกทางนั้นมีแค่ไม่กี่เล่มแต่ว่ามันเกิดเป็นภาพของมีดหลายเล่มพุ่งเข้ามาเป็นเพราะภาพมายาของเคล็ดวิชาดาบหมอกมายาของเปาหลิน"ชิ! มีของดีเหมือนกัน..ดี! ลองนี่หน่อยเป็นไง"เปาหลินกล่าวออกมาจากที่ใดไม่ทราบดูแล้วไม่ค่อยพอใจนัก"วิชาดาบหมอกมายา ลวงที่2 ร้อยร่างฟาดฟัน"เมื่อเอ่ยจบลงหมอกม่วงที่ปกคลุมพื้นที่พลันปรากฏร่างของเปาหลินมากมายนับไม่ถ้วนขึ้นมาหากจะให้คาดเดาคงจะมีร้อยร่างเห็นจะได้"หึหึ...ตาย!"เสียงดังก้องกังวานของเปาหลินดังออกมาจากทิศทางใดไม่ทราบก่อนที่ร่างของเปาหลินที่ปรากฏออกมามากมายจะพุ่งโจมตีไปยังวินอย่างไร้ปราณีมีดในมือของร่างเปาหลินหลายร่างสว่างเรืองรองไปด้วยแสงสีม่วงจางๆที่แผ่บรรยากาศชวนอึดอัดออกมา'บัดซบวิชานี่มันอะไรกัน'ในตอนนี้วินเหนื่อยล้าเต็มทีแล้วพละกำลังของเขาทดถอยลงมามากแล้วไม่อาจทนรับการโจมตีของเปาหลินได้นานเป็นแน่สีหน้าของวินเคร่งขรึมแดงก่ำพร้อมกับลมหายใจที่กระเพื่อมอย่างรวดเร็ว....หลังจากที่บิลแยกจากน้องสาวตัวแสบของเขาแล้วก็ขึ้นไปเรียนตามปกติไม่มีสิ่งใดมารบกวนเขานอกเสียจากเดวินที่ค่อนข้างเขม่นเขาอย่างน่าเอาเท้ากระแทกหน้าส่วนยัยแฟนเก่าของบิลก็ไม่ได้มาหาเรื่องบิลแต่อย่างใดดูเหมือนเธอขี้เกียจจะทำแล้วเธอคงคิดว่าทำไปก็ไม่มีประโยชน์เอมี่กลับห้ามแฟนหนุ่มคนใหม่ของเธอเสียอย่างนั้น...สายตาของเอมี่มองมายังบิลแปลกๆมันเป็นสายตาที่ค่อนลังเลดูเหมือนว่าเธอจะถูกความดูดีของบิลดึงดูดเล็กน้อย.......หลังจากการเรียนการสอนเริ่มขึ้นนี่ก็ล่วงเวลามาแล้วจนถึงพักเที่ยงบิลลุกขึ้นจากโต๊ะเรียนของเขาก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องคนเดียวไม่สนใจผู้ใดมากนักบิลเดินมุ่งไปยังโรงอาหารอย่าสงบเขาสูดหายใจเข้าออกอย่างมีสติสัมผัสของเขาเฉียบคมขึ้นมากเสียจนน่าหวาดกลัวเขาได้ยินเสียงซุบซิบของเด็กนักเรียนหญิงนักเรียนชายที่อยู่ไกลเขาไม่มากนักได้แม้จะเสียงเบามากก็ตามที"นี่ดูนั่นสิไอ้อ้วนบิลหนิ...แต่ทำไมดูผอมลงมากเลย...แถมยังดูดีขึ้นมากอีก"นักเรียนหญิงร่างบางคนหนึ่งกล่าวออกมาใบหน้าของเธอขาวเนียนอยู่มากตามวัยของเด็กสาวแรกแย้ม"อา...จริงว่ะแกดูดีขึ้นมากจริงๆแถมดูผอมลงมากเลยจากที่เคยอ้วนตุ้ย"นี่เป็นเสียงที่บิลได้ยินจากนักเรียนหญิงมันทำให้เขายิ้มเล็กน้อยแต่ไมได้สนใจเสียงของการนินทาที่ไปในทางเหยียดหยามเองก็มีอยู่เช่นกันเล็กน้อยจากพวกเด็กผู้ชายบางกลุ่ม......การเดินทางของบิลในที่สุดก็จบลงเขามาถึงยังโรงอาหารแล้วแต่ก่อนที่จะไปสั่งอาหารมารับประทานบิลก็ได้ยินเสียงหวานดังขึ้นเสียก่อน"เอ๊ะ!...สะ..สวัสดีจ้ะบิล"ราวกับว่าพบเจอบิลโดยบังเอิญใบหน้าขาวเนียนน่ารักของหญิงสาวที่คุ้นเคยร่างบางปรากฏอยู่ในครรลองสายตาของบิล"สวัสดีครับมิเลีย...มาทานข้าวเหมือนกันหรอ?"บิลเอ่ยถามอย่างไม่คิดอะไรมากก็ไม่รู้จะให้เขาถามอย่างไรดีนี่นะ"ค่ะ เรามาทานข้าวเช่นกัน....บะ...บิลนั่งโต๊ะไหนหรอ?"มีเลียอ้ำอึงเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรเธอกล่าวถามออกมาอย่างใจกล้าเธอได้รวบรวมความกล้าตั้งแต่ก่อนมาโรงเรียนแล้วว่าจะต้องหาวิธีขอนั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกับบิลให้ได้.."...."บิลชะงักเล็กน้อยคิดไม่ทันเลยว่าจะมีหญิงสาวมาถามราวกับว่าจะนั่งโต๊ะเดียวกับเขา...แม้จะเป็นคนที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้ก็ตามเพราะบิลคิดว่าตนก็ไม่ได้ดูดีอะไรมากแถมยังไม่ได้ร่ำรวยอีกด้วยสาวที่ไหนจะมาเหลียวแล....เขาจะเนื้อหอมได้อย่างไร?ที่บิลคิดนั้นหารู้ไม่ว่าตนคิดผิดเสียแล้วเพราะเขาดูดีขึ้นมากทั้งยังบุคลิกหน้าค้นหามากขึ้นทำให้ผู้พบเห็นเกิดอารมณ์ที่พูดไม่ถูกบางอย่างว่าจะดีหรือเลวยังไง...แต่ว่าก็ว่าแม้บิลจะดูดีขึ้นหรือไม่ก็ตามในหัวใจของหญิงสาวนามว่ามิเลยกลับเปิดรับชายหนุ่มร่างท้วมเข้ามาแล้วไม่มากก็น้อยเธอรู้สึกว่าอยู่ใกล้บิลแล้วรู้สึกปลอดภัยทั้งยังไม่รู้สึกถึงความหดหู่แม้แต่น้อย.....การรับประทานอาหารกับหญิงสาวอย่างมิเลียของบิลเสร็จสิ้นไปแล้วบิลกับมิเลียแยกจากันมาบิลมุ่งหน้ากลับห้องอย่างเชื่องช้าเพราะเดินเล่นย่อยอาหารเล็กน้อย..แต่..สิ่งที่ไม่ได้ปรากฏออกมานานแล้วหลายชั่วโมงกลับพลันปรากฏขึ้นเสียก่อนติ้ง![ ภารกิจ : กำจัดความชั่วร้าย 1000 คะแนนความดี ] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมหน้าต่างข้อความแจ้งรายระเอียดแสดงให้บิลได้เห็นทำให้เขาสูดหายใจเข้าลึกเล็กน้อยเพราะคะแนนที่มากขึ้นแถมยังบอกว่ากำจัดความชั่วร้ายภารกิจนี้ไม่ได้ธรรมดาทั่วไปแล้วอย่างแน่นอนลางสังหรณ์ของบิลบอกว่าอย่างนั้น....
จบ...มีคำผิดตรงไหนต้องขออภัยครับเพราะผู้เขียนทั้งแต่งและตรวจคำผิดคนเดียวอาจจะมีตรงไหนรอดพ้นสายตาไปบางก็ได้...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่30 ภารกิจกำจัดความชั่วร้าย

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่30 ภารกิจกำจัดความชั่วร้าย

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้