ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

"เอาละ เอาละ เจ้าสมิงน้อยข้าจะออกเดินฝ่า อายความชั่วร้ายเข้าไปแล้ว เจ้าเข้าไปหลบภายในแหวนมิติของข้าก่อน"

       สมิงน้อย ที่ยืนบนหัวไหล่อี้เฉินครั้นได้ยิน มันทำตามอี้เฉินเอ่ยพูด ในทันที ไม่รู้อายความชั่วร้ายจะส่งผลอะไรกับมันหรือไม่ มันจึงไม่คิด ผลีผลามเดินฝ่าอายชั่วร้ายไปพร้อมกับอี้เฉิน พุ่งปราดเข้าไปภายในแหวนมิติ อี้เฉินอย่างว่าง่าย

       อี้เฉิน เดินฝ่าอายความชั่วร้ายเข้าไปด้านในส่วนลึกในทันที ทว่าอี้เฉินกลับรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เหตุใดอายความชั่วร้าย ถึงไม่มีผลกับตัวเขา ราวกับตัวเขามีบางสิ่งคุ้มกันกาย

         แม้แต่เจ้าสมิงน้อยมันยังแปลกใจ ครั้นเห็นอี้เฉินเดินฝ่า อายความชั่วร้ายที่โหมซัด ราวกับคลื่นมหาสมุทร เข้าไปอย่างง่ายดาย หรือมันจะเกี่ยวข้องกับ ตอนที่อี้เฉิน ถูกครอบงำ "เหตุใดอายความชั่วร้ายของสถานที่แห่งนี้ถึงไม่มีผลกับเจ้าเล่าอี้เฉิน เช่นนี้ เจ้าจะไม่กลายเป็นตัวบัคของ สถานที่แห่งนี้หรอกหรือ"

สมิงน้อยมันดีใจลิงโลดในทันที บอกกล่าวอี้เฉินด้วยความกระตือรือร้น "รีบเดินไปเร็วเข้าอี้เฉิน หากเป็นเช่นนี้ เคล็ดลับวิชา ตำราต่างๆ ได้เป็นของพวกเราแน่ ไม่คิดเลยเราจะได้โชค วาสนาก้อนใหญ่"

อี้เฉินเกาหัว "แกรกๆ" ทว่าในใจลึกๆ เขายังมีความกังวลอยู่ไม่น้อย "สงสัยจะเกี่ยวกับ เจ้าซากมือเทวะเป็นแน่ หวังว่ามันคงไม่เล่นลูกไม้อะไรกับข้าอีกนะ"

        หมู่ชนร่วมๆ ร้อยคน พวกเขาเดินทางมาถึง3วันเต็ม ตั้งแต่ประตูเปิดต้อนรับ พวกเขาก็ทำได้เพียงเดินไปได้ครึ่งทางเท่านั้น กายาสั่นเทิ้ม สติเริ่มจะแปรปรวนจนต้องเดินถอยหนีด้วยความอดสู

       เหล่าอัจฉริยะผู้สูงส่ง ถึงพวกเขาจะเดินทางไปได้มากกว่าคนอื่นๆ แต่ระยะทาง ก็ยังอีกยาวไกล กว่าจะถึงรูปปั้นผู้พิทักษ์ทั้ง4องค์ ทว่าเมื่อพวกเขาหยุดพัก ก็ต้องตกตะลึง ครั้นเห็นความเร็วของอี้เฉิน

        องค์ชายชิงไป๋ยี่ องค์ชายซือจงเทียน เมื่อเห็นเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามชายหนุ่มอัปลักษณ์ ก็ตามมารวมกลุ่ม กับหมู่ชนด้านหลังที่อยู่รั้งท้าย ได้อย่างรวดเร็ว มันก็ทำให้หลายๆ คนประหลาดใจ แถมบนใบหน้าของอี้เฉินก็ไม่มีสีหน้า ท่าทางหวาดหวั่นอายชั่วร้ายแต่อย่างใด มันจึงทำให้หลายคนต้อง กลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ "ไอ้หมอนี้เหตุใดมันเดินทางมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เล่า เพียงเวลาไม่ถึง2ชั่วยามก็ตามกลุ่มคนด้านหลังมาทันแล้ว"

"ข้าว่ามันคงฝืนบังคับแสดงท่าทางอยู่แน่ หมายมั่นจะให้พวกเราอกแตกตาย อย่าไปหลงกลมันเป็นอันขาด"หมู่ชนต่างคิดเช่นนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ถูกอายความชั่วร้าย กดดันร่างกาย พวกเขาต่างรับรู้ได้เป็นอย่างดี

        เยว่ชิงเซียนนาง หันกลับไปมองอี้เฉินในทันที สีหน้าแววตาบึ้งตึงอยู่ไม่น้อย ในใจก็นึกสงสัยเช่นกัน 'เหตุใดอี้เฉินถึงดูสบาย ราวกับตัวเขาไม่ได้รับแรงกดดัน หรือมันจะเกี่ยวข้องกับที่เขาโดน อายความชั่วร้ายครอบงำ จนทำให้ชินกับ อายความชั่วร้ายไปแล้ว' ก่อน เยว่ชิงเซียน นางจะเลิกคิดฟุ้งซ่าน เดินฝ่าอายความชั่วร้ายที่โหมซัดเข้ามาอย่างรุนแรงประหนึ่งเดินฝ่ามหาสมุทรที่เกรี้ยวกราดบ้าคลั่ง ท่ามกลางพายุอันหนาวเหน็บ จนร่างกายเริ่มจะถูก อายความชั่วร้ายกัดเซาะกายาไปช้าๆ

...เหล่าอัจฉริยะผู้สูงส่ง ทั้งหลายต่างจดจ้องไปที่เส้นทางด้านหน้าของตนเอง ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความยึดมั่นถือมั่น ว่าพวกเขาจะได้ เคล็ดลับวิชา ตำราเหล่านั้น จู่ๆ เวลาที่ผ่านไป ร่วมๆ ชั่วยาม พวกเขาก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง ครั้นเห็นชายหนุ่มอัปลักษณ์ มายืนข้างๆ ชายหนุ่มสวมชุดคลุมดำปริศนา เหมือนว่า เขาสองคน จะพูดคุยอะไรกัน  บางอย่าง ก่อนที่จะก้าวเดินต่อไปในเส้นทางด้านหน้า

         ซีเผิง เขาที่ได้ยินคำพูดของอี้เฉินตกใจไม่น้อย ไม่คิดอี้เฉินจะกลายเป็นตัวบัคของสถานที่แห่งนี้ไปเสียได้ ครั้นที่รับรู้จากปากอี้เฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ในทันที

          ไม่กี่เสี้ยววินาที อี้เฉินก็มารวมกลุ่ม อยู่กับเหล่าพวกอัจฉริยะผู้สูงส่ง มันจึงทำให้ เหล่าศิษย์เอกอัจฉริยะสำนักต่างๆ ที่ตั้งใจเดินทาง เดือดดาลกันไม่น้อย "เจ้า เจ้า มาเกาะกลุ่มกับพวกเราได้อย่างไร เหตุใดถึงเดินทางมารวดเร็วถึงเพียงนี้เล่า"

แม้แต่เหล่าองค์ชาย องค์หญิง ยังประหลาดใจ โดยเฉพาะ องค์ชาย5ชิงอู๋เหล่ย แม่นางหลิวอี้เฟย "เจ้า เจ้า ยังจะอุตส่าห์ติดตามพวกเรามาได้อีกนะ"

         ครั้นอี้เฉินเห็น องค์ชาย5ชิงอู๋เหล่ย กับสตรีบุปผาหยก หลิวอี้เฟย เขาส่งรอยยิ้มทอประกาย ให้พวกเขาทั้งสองประหนึ่งเป็นการทักทาย ก่อนจะย่างก้าว เดินเข้าไปภายในกลุ่มของเยว่ชิงเซียน ราวกับไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ส่งรอยยิ้มยียวนกวนประสาท ไปให้เยว่ชิงเซียน มันทำให้นางหน้าบูดบึ้งในทันที ครั้นเห็นอี้เฉินอีกครา "เจ้า เจ้าไอ้เวร ข้าทำเวรทำกรรมอะไรกับเจ้าไว้ เหตุใดตามติดข้าเป็นเงา ราวกับผีลืมหลุม" นางอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา

         จิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง ครั้นเห็นอี้เฉิน เข้ามาใกล้นางพุ่งปราด เข้าไปถูเนื้อถูตัว คลอเคลีย ชายหนุ่มอัปลักษณ์ เล่นในทันที "เจ้าหนุ่มน้อย บอกวิธี ของเจ้าให้ข้ารับรู้หน่อยซิ ว่าเจ้าทำเช่นไรถึงเดินทางมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้" เหล่าอัจฉริยะผู้สูงส่ง ครั้นได้ยิน ก็หูผึ่ง เอี้ยวหูฟังกันในทันที แต่พวกเขาก็ไม่ได้สิ่งใดจากปากของอี้เฉิน มองเห็นเพียงรอยยิ้มขี้เล่นของเขาเท่านั้น

ทว่าก็มีชายหนุ่มผู้หนึ่ง ไม่ชอบใจอี้เฉินในยามนี้ ครั้นเห็นจิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง เข้าไปใกล้ชิดชายหนุ่มมากเกินไป เขาก็คือ หลี่หยวน แห่งตำหนักหยิง หยาง ก่อนส่งคำพูดผ่านปราณจิตออกไปข่มขู่อี้เฉิน "เจ้าถอยห่างออกไปจาก หงส์เหมิง เดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นเจ้าได้เจอดีแน่"

           อี้เฉินครั้นได้รับข้อความเสียง เขาหันไปมอง หลี่หยวนแห่งตำหนักหยินหยาง  ในทันที แต่เขามองอย่างไรชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ได้ ป่าเถือนเฉกเช่นคำพูดของเขา อี้เฉินยกยิ้มให้หลี่หยวน ก่อนโอบเอวคอด เจ้าจิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง ไว้แน่น ส่งคำพูดปราณจิตไปให้ชายหนุ่มใบหน้าเกรียงเกาหล่อเหลา "เจ้าแอบชอบนางงั้นหรือ? สาวน้อยผู้นี้ก็ไม่เลวนะ"

           หลี่หยวน แห่งตำหนักหยินหยาง  หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาในทันที แต่ความโกรธเกรี้ยวของเขาก็มี อยู่ไม่น้อย ครั้นเห็นชายหนุ่ม กอดเอวหญิงสาวไว้แน่น ไม่ยอมให้ไปไหน กว่าเจ้า จิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง จะสลัดออกจากแขนอี้เฉินได้ นางก็ทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ ทำเสียง"ชิ"เล็ดลอดออกมาตามไรฟัน "เจ้านี่นะหลอกแต๊ะอั๋งข้างั้นหรือ ระวังพี่เยว่ชิงเซียนจะทุบหลังเจ้าจนกระอักเลือดเอา"

           เยว่ชิงเซียนยกยิ้ม ครั้นเห็นคู่แค้นของนางอย่างเจ้าจิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง ถูกอี้เฉินเกี้ยวพาราสี แม้ว่าจะรู้ว่าเป็นการหยอกเย้าก็ตาม "น้องหญิง หงส์เหมิง เหตุใดเจ้าไม่แนะนำ ชายหนุ่มผู้นี้ ให้พวกเรารู้จักบ้างเล่า" ก่อนเยว่ชิงเซียนจะป้องปาก ขำอมยิ้ม น้อยๆ ออกมา ทำให้หมู่ชนโดยรอบ กระอักกระอ่วนในทันที

           จิ้งจอก หงส์เหมิง นางหรือจะยอมแพ้ "พี่หญิงเยว่ชิงเซียน แล้วท่านล่ะจะไม่แนะนำข้าให้รู้จักหน่อยหรือเห็นว่า ท่านกับเขาจูบกันไปแล้วไม่ใช่หรอกหรือ" ฉับพลัน ปากของทั้งสองสาว ก็แยกเขี้ยวเคี้ยวฟันเข้าใส่กัน ยิ่งทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นไปอีก

           แม้แต่อี้เฉินยังต้องส่ายหัว ไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของ สตรีสองคนนี้เท่าใดนัก ก่อนกล่าวคำพูดออกมา ราวกับระเบิดลูกยักษ์ถูกจุดกลางใจหมู่ชน "พวกเจ้าทั้งสองไม่ต้องทะเลาะกัน ข้ามั่นใจ ข้าสามารถเป็นสามีที่ดี ให้พวกเจ้าสองคนพร้อมกันได้" อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

           ฉับพลัน อายสังหารก็โหมลุกอย่างบ้าคลั่ง พาให้บรรยากาศดำดิ่งลงไปถึงขีดสุด "เอาน่า ข้าแค่ล้อเล่น ขำๆ เท่านั้น พวกเจ้าไม่ขำกันหรอกหรือ?" อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยความเสียดาย ไม่คิดคนพวกนี้จะไม่มีอารมณ์ขัน เฉกเช่นนี้ แม้แต่จิ้งจอก หงส์เหมิง กับ เยว่ชิงเซียน ยังมองมาที่อี้เฉินด้วยสายตาคมกล้า เสียดแทงอี้เฉิน ราวกับเป็นกระบี่แหลมคม

           อี้เฉินเกาหัวน้อยๆ ครั้นเห็นสายตาของเหล่าอัจฉริยะอีกหลายคน จ้องมอง เสียดแทงมาที่ตัวเขา "สงสัยข้าต้องล่วงหน้าไปก่อนพวกเจ้าแล้วล่ะ" หลายคนเองก็พยักหน้าให้กับคำพูดของอี้เฉินเช่นกัน แต่ความหมายของพวกเขาแตกต่างจากอี้เฉินอย่างชัดเจน หมายมั่นจะฆ่าสังหารให้ตายตก ล่วงหน้าไปก่อน