ตอนที่ 10 โปรเจกต์ที่จะสั่นคลอนไปทั่วประเทศ
“เ้าพีท!” เสียงเรียกชื่อพีท ได้ดังขึ้นจนเหล่านักศึกษาที่ห้องล้อมโต๊ะแจกไก่ของพีท ถึงกับเปิดทางออกให้กับเ้าของเสียง
ทุกคนต่างแหวกทางให้กับเ้าของเสียงที่เรียกพีทด้วยความยำเกรงและความเคารพ ซึ่งเ้าของเสียงนี้ก็คือ อาจารย์ที่ปรึกษาประจำโปรเจคของพีทนั่นเอง
‘อาจารย์หญิง’ กับ ‘อาจารย์จ๋า’
อาจารย์หญิงคืออาจารย์ประจำโปรเจกต์ของพีท ส่วนอาจารย์จ๋าคืออาจารย์ที่เป็คนสอนภาควิชาเขียนโปรแกรมให้กับนักศึกษาภายในเอกวิชา
“โอเคแล้วใช่ไหม ถึงได้มาแจกไก่อยู่ตรงนี้ได้” อาจารย์หญิงแอบแซวพีท ตามประสาศิษย์อาจารย์ที่ค่อนข้างสนิทกัน นี้คือความสัมพันธ์ที่ครูรุ่นเก่าอาจจะไม่เข้าใจ ที่อาจารย์รุ่นใหม่อย่างอาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋า มักจะให้ความใกล้ชิดกับลูกศิษย์มากเกินไป
จนภาพลักษณ์ของอาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋าที่ลูกศิษย์มองและเรียกหาทั้งสอง มันไม่เหมือนกับอาจารย์สักเท่าไร
การเว้นระยะห่างและกำหนดบทบาทให้กับอาจารย์และลูกศิษย์ของ ครูอาจารย์รุ่นเก่า อาจจะเป็สิ่งที่ดี เพื่อสอนให้เด็กรู้จักความเคารพให้เกียรติแก่ครูอาจารย์
แต่กระนั้น ด้วยยุคสมัยที่เจนเนอเรชั่นมันเริ่มเปลี่ยนไป ครูรุ่นใหม่ ไม่ได้ยึดถือการสอนแบบเก่าอีกต่อไปแล้ว ครูรุ่นใหม่เริ่มมีการเข้าหาลูกศิษย์มากขึ้น เพื่อที่จะทำให้เด็กรู้สึกใกล้ชิดกับตัวเอง
อนึ่งเพื่อสั่งสอนลูกศิษย์ที่อาจจะหัวรั้นได้ง่ายขึ้นหรือกระทั่งตัวของลูกศิษย์เองก็สามารถที่จะเข้าหาอาจารย์ได้โดยที่ไม่ต้องรู้สึกหวาดกลัวใดๆ
ไม่มีใครบอกได้ว่าการวางตัวแบบใหม่หรือแบบเก่านั้นดีกว่า เพราะการสองทั้งสองอย่างนี้ก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีคนละแบบ หากตัวของอาจารย์วางกรอบได้อย่างชัดเจน
สุดท้ายไม่ว่าจะแบบใด ศิษย์ก็รักและเคารพอาจารย์อยู่ดี หากอาจารย์คือแม่แบบที่น่าเคารพยกย่อง
“โอเคแล้วครับอาจารย์ อิอิ” พีทเกาหัวด้วยความเขินอาย เพราะรู้ว่าเื่ที่อาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋าถามเขาอยู่ มันเป็เื่ที่เขาได้เลิกกับแฟน แล้วอยู่ใน่ทำใจนั่นเอง
ทั้งสองไม่ดุด่าหรือมาเร่งพีท เกี่ยวกับโปรเจกต์เลยตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้มันจะเป็เื่สำคัญที่เป็ตัวชี้วัดว่าพีทจะเรียนจบภายในระยะ 4 ปีหรือไม่ก็ตาม…อาจารย์หญิงรู้ว่ายังพอที่จะมีเวลาอยู่
จึงปล่อยให้พีทได้อยู่กับตัวเองและพอเธอเห็นพีท เริ่มตั้งสติได้แล้วจึงได้เข้ามาย้ำเตือนถึงโปรเจกต์ที่พีทค้างเอาไว้อยู่
“วันนี้ ผมวางแผนที่จะเข้าไปหาอาจารย์เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับโปรเจกต์ของผมอยู่พอดีเลยครับ” พีทไม่ได้แก้ตัว เขาเตรียมโปรเจกต์ของเขาเอาไว้แล้ว จึงได้นัดวันเวลากับอาจารย์ทั้งสองคนเพื่อที่จะเข้าไปรายงานความคืบหน้า
อาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋าที่ได้ยินพีทจะเข้ามารายงาน ทั้งสองก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ก่อนจะเดินจากไปเพื่อเตรียมการเรียนการสอนใน่เช้าตามตารางงานของพวกเธอ
หลังจากพีทคุยกับอาจารย์เสร็จ ทางด้านฝ้ายกับซันก็ดูเหมือนจะเคลียร์ปัญหากันเสร็จแล้ว แม้ว่าพีทจะเดาออกว่า การเคลียร์กันในครั้งนี้จะยังไม่โอเคนัก แต่ขอแค่ซันกลับออกไปโดยไม่ยุ่งวุ่นวายกับการแจกไก่ทอดของเขาในวันนี้ พีทก็จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับปัญหาของทั้งคู่อีก
การแจกไก่ทอดของพีท ประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดี ไก่ทอดที่เขาเตรียมมาแจกหลายกิโล ถูกแจกไปจนหมดเกลี้ยง
ส่วนความคิดเห็นจากคนที่ได้ลองชิมไก่ทอด ก็เป็ไปในทางบวก…ทุกคนต่างรั้งรอที่จะเห็นร้านไก่ทอดของพวกเขาเปิดขายกันเร็วๆ
แต่กระนั้นทางด้านของพีทก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า เขาจะยังไม่เปิดร้านขายไก่ทอดในเร็วๆ นี้ เขาคิดที่จะแจกไก่ทอดอีกสัก 1-2 วัน เพื่อให้ไก่ทอดของเขาเป็ที่พูดถึงมากกว่านี้นั่นเอง
แชมป์กับฝ้าย ก็ไม่ได้ขัดอะไรกับความแผนการของพีท เพราะพวกเขาเชื่อมั่นว่าพีทนั้นมีแผนการอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของพีท ก่อนจะแยกย้ายกันไปเข้าเรียนตามตาราง
พีทเองหลังจากแจกไก่ทอดเสร็จ เขาก็ตรงกับไปที่หอพักเพื่อทอดไก่ชุดใหม่มาแจกอีกครั้ง
หากแต่คราวนี้เป้าหมายของเขาคือเหล่าบรรดาอาจารย์และบุคลากรในมหาลัย ไม่ใช่นักศึกษาอีก
่บ่ายแก่ๆ พีทได้กลับเข้ามาในมหาลัยอีกครั้ง เพราะเขานั้นมีนัดรายงานโปรเจกต์กับอาจารย์ที่ปรึกษาของเขา
ซึ่งก่อนที่จะถึงเวลานั้นตัวของพีท ก็ได้แจกไก่ทอดของเขาให้กับบรรดาคณะอาจารย์และบุคลากรจนหมดทุกคณะ ที่อยู่ในตึกนี้แล้ว
“ไก่ทอดนี้ไม่เลวเลย พีทเธอทำเองเหรอ?” อาจารย์สุดา ที่เป็หัวหน้าภาคคณะวิชาบริหารสาขาที่พีทเล่าเรียนอยู่ เธอได้กล่าวชมเชยให้กับไก่ทอดของพีท ทั้งสองรสชาติ ไม่ว่าจะเป็ไก่ทอดหรือไก่เกาหลี
อาจารย์สุดาเป็อาจารย์รุ่นเก่า ที่มีวัยวุฒิและคุณวุฒิ ที่พีทไม่กล้าเข้าใกล้แบบสนิทสนมเหมือนกับอาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋า ถึงกระนั้นอาจารย์สุดาก็ให้ความเอ็นดูกับพีท ไม่น้อยไปกว่าอาจารย์หญิงเช่นเดียวกัน
อาจจะเพราะด้วยพีทนั้นเป็คนที่ทำกิจกรรมให้กับคณะอยู่บ่อยๆ จึงทำให้อาจารย์สุดา เอ็นดูในตัวพีท
อย่างไรก็ตาม มีอาจารย์ที่ชอบก็ต้องมีอาจารย์ที่ไม่ชอบ “รสชาติก็งั้นๆ จะสู้ไก่ทอดข้างมหาลัยได้เหรอ?” เป็เสียงดูแคลนที่ดังมาจากอาจารย์อมร ที่อยู่ในห้องถัดไป
โดยอาจารย์อมรคือหนึ่งในคณะอาจารย์ที่ประเมินโปรเจกต์ให้กับนักศึกษา ซึ่งอาจารย์อมรก็ดูจะไม่ชอบหน้าพีทมาั้แ่ปีแรกๆ แล้ว อาจจะเพราะด้วยพีทสมัยยังเรียนปี 1 เขาและเพื่อนในคณะได้เข้ามาใช้ห้องคอมพิวเตอร์แล้วเกิดนึกสนุกลงเกม Moba ที่ชื่อว่า DotA ผ่านระบบ Lan แล้วเล่นกันอย่างสนุกสนาน ส่งเสียงดัง
อาจารย์อมรที่เป็อาจารย์เวรในเวลานั้นผ่านมาเห็น นอกจากจะด่าทอพวกเขายกใหญ่แล้ว พีทที่เป็เหมือนตัวตั้งตัวตี จึงโดนอาจารย์อมรหมายหัวมาั้แ่นั้น
ทั้งนี้ตัวของพีทเองก็ไม่ได้ชอบอาจารย์คนนี้เช่นกัน เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะหมายหัวพีทเอาไว้ั้แ่ต้นแล้ว อาจารย์อมรก็มักพูดจาแย่ๆ ให้พีทได้ยินอยู่บ่อยๆ แถมเกรดที่พีทได้จากอาจารย์คนนี้ก็เรียกได้ว่าย่ำแย่ไม่แพ้กัน
โดยคะแนนที่อาจารย์อมรเป็ผู้สอน ไม่ว่าจะเป็ วิชาเทคโนโลยีเพื่ออนาคต หรือวิชาการวางระบบ พีทล้วนแล้วแต่ได้ไม่เกิน C+ เลยสักวิชาเดียว แม้ว่าพีทมั่นใจว่าตัวเองจะทำข้อสอบได้ไม่แย่ก็ตาม
พีทหันไปมองที่อาจารย์อมรที่กำลังคายไก่ทอดของเขาลงถังขยะ แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่เขาก็ต้องเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปที่โต๊ะของอาจารย์หญิง เพื่อที่จะรายงานถึงโปรเจกต์ของเขา
“ผมขอยกเลิกโปรเจกต์เดิมที่เคยทำไว้ได้ไหมครับอาจารย์” คำพูดเดียวของพีท ทำเอาสีหน้าที่กำลังยิ้มอยู่ของอาจารย์หญิง ที่กำลังกินไก่ทอดพึ่งจะเสร็จ ถึงกับหุบยิ้มไปเลยทีเดียว
“หมายความว่ายังไงนะ?!” อาจารย์หญิงแตกตื่นแล้ว ดูเหมือนการที่เธอจะให้พีทหยุดไปพักรักษาใจ อาจจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี…คงไม่ใช่พีทจะดรอปโปรเจกต์แล้วเสียเวลาต่ออีกหนึ่งปีใช่ไหม
เสียงอาจารย์หญิงที่เอ่ยถาม ล้วนเต็มไปด้วยความใ จนทำให้เสียงของเธอดังไปทั่วทั้งห้องพักอาจารย์ ขนาดอาจารย์สุดาที่เป็หัวหน้าคณะ ก็ยังต้องลุกขึ้นดูเหตุการณ์นี้เลยทีเดียว
“ผมคิดว่าโปรเจกต์ที่ยื่นให้กับอาจารย์ดูในตอนแรก มันยังไม่ดีพอครับ…ผมเลยตั้งใจที่จะยื่นโปรเจกต์ใหม่ให้กับอาจารย์ครับ” พีทได้เปิดโน้ตบุ๊กของเขาที่ค่อนข้างเก่า ส่งไปให้กับอาจารย์หญิงได้ลองพิจารณา
แม้เธอจะยังไม่ได้อ่านรายละเอียดที่พีทเสนอมาให้ แต่เธอก็พลันโล่งใจขึ้นมาได้บ้างแล้ว ว่าลูกศิษย์ของเธอไม่ได้หลงในความรักจนละทิ้งอนาคต
แน่นอนพีทนั้นมั่นใจในโปรเจกต์ใหม่ของเขาเป็อย่างมาก เพราะมันเกิดจากแิของน้าผีและตัวเขา ช่วยกันสร้างขึ้นมา
โปรเจกต์แห่งอนาคตที่จะสั่นคลอนธุรกิจร้านอาหาร ทุกร้านในประเทศไทย!
“ผมอยากสร้างเว็บและแอปพลิเคชันสำหรับร้านขายไก่ทอดของผมครับ” พีทนำเสนอ พลางเปิดสไลด์ให้กับอาจารย์หญิงได้ดู ถึงภาพรวมและแนวทางของโปรเจกต์
‘เว็บไซต์และแอปพลิเคชันสำหรับร้านอาหาร?’
ในปี 2012 ถึงจะเริ่มมีการวางขายโทรศัพท์ที่เป็สมาร์ตโฟนบ้างแล้ว แต่กระนั้นราคาของมันก็ยังสูงอยู่มาก จนยังไม่แพร่หลายและครอบคลุมในประเทศไทยเท่าไรนัก
ผู้คนส่วนใหญ่ยังคงใช้โทรศัพท์ที่มีปุ่มกดอยู่ค่อนข้างเยอะ เพราะมันเป็ยุคเปลี่ยนถ่ายระหว่างโทรศัพท์ทั่วไปมาเป็ Iphone และ Samsung ที่เป็สมาร์ตโฟน
ซึ่งในโลกบลูสตาร์ก็เป็แบบนั้นเช่นเดียวกัน ทุกวันนี้พีทและนักศึกษาส่วนใหญ่ยังคงใช้มือถือที่ยังไม่ใช่สมาร์ตโฟนกันอยู่เลย ดังนั้นการเขียนแอปพลิเคชันสำหรับมือถือจึงถือเป็เื่ที่ใหม่มากสำหรับผู้คนทั่วโลก ขนาดตัวของอาจารย์ผู้สอนอย่างอาจารย์อมรที่เป็อาจารย์คนแรกของมหาลัยที่เปิดสอนวิชาเขียนแอปพลิเคชัน ทุกวันนี้ก็ยังต้องเปิดหนังสือเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอยู่เลย
ส่วนอาจารย์หญิงและอาจารย์จ๋า ถึงจะเป็อาจารย์ที่สอนเขียนเว็บไซต์และโปรแกรม ก็ยังอยู่ใน่เริ่มต้นเพื่อศึกษาเช่นเดียวกัน
“เธอจะทำสองโปรแกรมเลยเหรอ? อาจารย์คิดว่ามันยากและมีภาระงานที่เยอะเกินไปนะ อีกอย่างอาจารย์ได้อ่านจุดสำคัญของโปรเจกต์นี้ของเธอแล้วอาจารย์คิดว่า มันไม่น่าจะเป็ไปได้นะ” อาจารย์หญิงได้เตือนพีทด้วยความเป็กังวล ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อในตัวของพีทหรือไม่สนับสนุนเขา
หากแต่ด้วยความที่เธอเป็อาจารย์ที่ปรึกษาและเป็อาจารย์ที่สนิทกับพีทมาั้แ่ปีหนึ่ง มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าพีทมีขีดจำกัดมากแค่ไหน เธอรู้ว่าพีทเป็เด็กที่ขยันหัวไว แม้จะมีจุดอ่อนตรงที่ทฤษฎีและการเรียนยังทำได้ไม่ดี ถ้าเทียบกับภาควิชาปฏิบัติที่พีททำได้ดีมากกว่า
แต่สำหรับโปรเจกต์จบในครั้งนี้ มันต้องใช้หลักการทั้งทฤษฎีและปฏิบัติมาผนวกกัน โปรเจกต์นี้ถึงจะสำเร็จได้นั่นเอง
ดังนั้นเมื่อเห็นกรอบงานที่พีทต้องทำและความเป็ไปได้ของโปรเจกต์ที่จะให้ผู้ใช้สั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชันหรือเว็บไซต์ของพีท มันก็ทำให้เธอกลัวว่ามันจะเป็โปรเจกต์ที่ล้มเหลว
เป็อีกครั้งที่ความคิดในปี 2012 จะยังก้าวหน้าไม่ทันกับโปรเจกต์ของพีท…ซึ่งมันก็ต้องเป็แบบนั้นเพราะนี้คือ ความคิดที่น้าผีกับพีทที่ได้เห็นถึงโลกในอีก 10 ปีข้างหน้า ได้วางแผนร่วมกัน
ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่อาจารย์หญิงจะอดเป็ห่วงพีทไม่ได้และกลัวว่าโปรเจกต์ของพีทจะเป็ได้แค่เื่เพ้อฝัน
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่แค่อาจารย์หญิงเพียงคนเดียวที่ห่วงพีทกับโปรเจกต์นี้ เพราะเธอยังได้นำโปรเจกต์นี้ไปสอบถามกับอาจารย์จ๋าและอาจารย์สุดาที่เป็หัวหน้าคณะด้วยเหมือนกัน หวังเพื่อให้พีทนั้นเปลี่ยนใจจากโปรเจกต์นี้และเปลี่ยนกลับไปทำโปรเจกต์เดิมอย่างการสร้างเว็บไซต์ขายสินค้าที่กำลังเป็ที่นิยมอยู่ในตอนนี้
“เป็แิที่ดี แต่ทำได้ยากจริงๆ อย่าลืมว่าร้านของเธอไม่ได้เหมือนกับร้าน Pizza หรือ QFC ที่มีพนักงานรับส่งอาหารประจำร้าน ขนาดพวกเขาเป็บริษัทใหญ่ระดับโลกก็ยังไม่ครอบคลุมไปทั่วประเทศไทยได้เลย ดังนั้นเธอจะส่งไก่ทอดไปตามบ้านได้อย่างไร?” อาจารย์สุดาถามอย่างมีหลักเหตุและผล เธอไม่ได้ตัดสินว่าโปรเจกต์ของพีท ทำได้หรือไม่ได้ด้วยความคิดของเธอ
หากแต่ถามเขาถึงการจัดการปัญหานี้ ที่เธอมองว่าเป็ไปไม่ได้สำหรับร้านเล็กๆ อย่างร้านขายไก่ทอดของพีทนั่นเอง
“ผมมีวิธีของผมแล้วครับ ขอให้อาจารย์เชื่อในตัวของผมด้วยนะครับ” พีทพูดด้วยความหนักแน่นต่อหน้าเหล่าคณะอาจารย์ที่เป็ผู้ประเมินโปรเจกต์
ซึ่งหนึ่งในคณะอาจารย์ที่ประเมินก็มีอาจารย์อมรอยู่ด้วยเช่นกัน “จะไปห้ามเด็กมันทำไมในเมื่อเด็กมันอยากจะทำก็ปล่อยให้มันทำไปสิ โปรเจกต์นี้ฟังดูไม่เลวเลยนะ” อาจารย์อมรพูดด้วยน้ำเสียงตลกขบขัน ก่อนจะยกมือเพื่ออนุญาตให้พีททำโปรเจกต์นี้
โดยพีทก็รู้ว่าอาจารย์อมร ไม่ได้เชื่อมั่นอะไรในตัวของเขาเลยสักนิด ที่ยอมอนุญาตก็เพราะอยากที่จะเห็นพีทล้มเหลวต่างหาก
โปรเจกต์ที่จะส่งไก่ทอดไปตามบ้านนะเหรอ? แล้วยังจะสร้างทั้งเว็บไซต์และแอปพลิเคชัน เพื่อรองรับลูกค้า? ยังไงก็ล้มเหลวอยู่แล้ว…แล้วครั้งนี้จะได้เป็โอกาสที่อาจารย์อมรจะได้ให้ F กับพีทที่เขาเกลียดขี้หน้าสักที…เด็กจองหองแบบนี้อยู่เรียนต่อไปอีก 1 ปีเถอะ!
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
นิยายมีลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ...ขอบคุณครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy
673
