ทัณฑ์เถื่อน

    011 สายฝนกระหน่ำซ้ำ

    011 สายฝนกระหน่ำซ้ำ         “เธอไม่ต้องรอขนาดนั้นหรอกผึ้ง ฉันขอเวลาอีกแค่สามวัน แล้วฉันจะส่งเธอกลับบ้าน”         น้อยมาก...วันเวลาแห่งความสุขช่างมีน้อยเหลือเกิน อยากจะบอกว่า ขอเวลาอีกสักนิดได้ไหม แต่หน้าเธอยังมียางไม่ด้านเหมือนกับถนนลาดยางคอนกรีต ...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ