หลี่หนิงฮวากลับมาเลี้ยงลูกเลี้ยงสามี

" อาหารแม่ครัวใหม่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ พอจะทานได้บ้างหรือไม่เจ้าคะ "    จิงเหมยเอ่ยถามเจ้านายที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ เพราะวันนี้เป็นวันแรกที่จริงเหมยลงมือทำอาหารให้เจ้านายและคนในบ้านจาง

" ถือว่าอร่อยมากเลยจ้ะต่อไปนี้ก็ฝากงานครัวด้วยแล้วกันนะหากมีอะไรขาดเหลือก็แจ้งแก่ท่านพี่ได้เลย " หลี่หนิงฮวาตอบกลับด้วยรอยยิ้มแสนอ่อนโยน 

" เจ้าค่ะนายหญิงข้าจะทำอาหารให้นายหญิงและนายท่านและคุณหนูและคุณชายและคนอื่นๆภายในบ้านจางกินทุกวันเลยเจ้าค่ะ " เมื่อได้รับคำชมแม่บ้านจิงก็อดยิ่งดีไม่ได้ชีวิตเธอและลูกทั้งสองตกระกำลำบากร่อนเร่พเนจรไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้พบกับเจ้านายดีๆเช่นนี้ เมื่อได้พบทั้งสองก็รู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่ยังเมตตาตนและลูกทั้งสอง

ทั้ง 4 พ่อแม่ลูกกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยหลายวันมานี้ถึงแม้จะพักโรงเตี๊ยมอยู่อย่างสะดวกสบายแต่ก็ไม่ใช่บ้านของตนเองแล้วยังต้องจัดการอะไรอีกหลายๆอย่างทำให้ จางอี้ฝานและหลี่หนิงฮวาพักผ่อนไม่เพียงพอเท่าไรเมื่อกินข้าวเสร็จก็ต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำเตรียมตัวพักผ่อน

" หนิงฮวาเรื่องที่ส่งคนไปทำความสะอาดที่ดินตอนนี้เหมือนจะกำลังไปได้ด้วยดีถ้าอย่างไรวันพรุ่งนี้พวกเราไปดูกันดีหรือไม่ " จางอี้ฝานเอ่ยถามหลี่หนิง ฮวาที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ

" ถ้าอย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะถ้าอยากไปดูพื้นที่ว่าเป็นเช่นไรเมื่อทำความสะอาดเสร็จแล้วจะได้วางแผนในการสร้างเรือนได้ถูก " หลี่หนิงฮวาเองก็มีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน เพราะอยากรีบทำให้เสร็จถึงแม้จะไม่เสร็จก่อนหน้าหนาวแต่ก็อยากทำให้เสร็จเร็วที่สุด

" ได้ถ้าเช่นนั้นพวกเรานอนพักกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราค่อยไปกันแต่เช้าจะได้ไปดูคนทำความสะอาดด้วยข้าคิดว่าน่าจะเกือบจะเสร็จแล้ว วันพรุ่งนี้ก็คงจะเสร็จเพราะคนก็เยอะพอสมควร " จางอี้ฝานคิดว่าการทำความสะอาดภายในระยะเวลาไม่กี่วันก็คงจะเสร็จ ถึงแม้พื้นที่จะมีความกว้าง แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านจำนวนมากที่ว่างงานก็ต่างพากันมาทำความสะอาดที่นั่นจำนวนคนที่มาก จึงทำให้ประหยัดเวลาไปได้ถึงแม้จะต้องใช้เงินจำนวนมากก็ตาม 


เช้าวันต่อมา

จางอี้ฝานตื่นเช้าขึ้นมาก็มองไปหาภรรยาที่นอนอยู่ข้างๆที่ยังนอนหลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเขาเองก็ไม่คิดจะปลุก เพราะดูจากภรรยาที่หลับลึกคงจะเพาะจากเหนื่อยและคิดเรื่องต่างๆในหลายๆวันที่ผ่านมา จางอี้ฝานจึงให้หลี่หนิงฮวานอนพักอยู่บนเตียงส่วนตนเองก็ไปดูบุตรทั้ง พี่อยู่บ้านหลังถัดไป

" เป็นอย่างไรบ้างมี่เอ๋อร์เจ้าหลับสบายดีหรือไม่ " จางอี้ฝานเอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นของเล่นที่ตนซื้อมาให้จำนวนมากอยู่กับ หนางเฟิงอี้และหลัวอิ่งอิ่งสาวใช้ที่มีอายุใกล้เคียงกับลูกสาวที่หลี่หนิงฮวาให้มารับใช้ลูกสาวตัวน้อย 

" ท่านพ่อ " เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาจางหลี่มี่ก็รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของพ่อทันที

" เป็นอย่างไรบ้างสบายดีหรือไม่ ชอบห้องหรือไม่หากมีอะไรขาดเหลือเจ้าก็รีบบอกพ่อ พ่อจะให้คนไปซื้อมาให้ " จางอี้ฝานอยากจะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายให้กับบุตรสาวและบุตรชายไม่ว่าบุตรสาวและบุตรชายต้องการอะไรเขาก็พร้อมจะเติมเต็มหากเป็นสิ่งที่ไม่ลำบากจนเกินไป

" ไม่เจ้าคะ ถ้าหากถ้ามีสิ่งใดต้องการข้าจะบอกท่านพ่อนะเจ้าคะแต่ตอนนี้ทุกอย่างภายในห้องของข้าก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไรเจ้าค่ะ " จางหลี่มี่มองเข้าไปภายในห้องของตนเองพินิจพิจารณาดูแล้วทุกอย่างก็ไม่ขาดอะไร จึงเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้ม

" ได้เจ้ากลับไปเล่นของเล่นเถอะ เดี๋ยวพ่อจะไปดูพี่ชายของเจ้าสักหน่อยว่าเป็นอย่างไร " จางอี้ฝานปล่อยจางลี่มี่ออกจากอ้อมกอด แล้วก็เดินไปที่เรือนหลังถัดไปจากเรือนของจางหลี่มี่ซึ่งก็คือเรื่องของบุตรชายของเขานั่นเอง

" อ้าวท่านพ่อมาหาข้าหรือขอรับ " จางหลี่หมิงเห็นผู้เป็นบิดาเดินเข้ามาภายในเรือนของตนู ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มถึงแม้ใบหน้าที่ซบผอมของจางหลี่หมิงในตอนนี้จะไม่เหลือเค้าโครงของความหล่อ แต่ดูก็รู้ว่าจางหลี่หมิงเป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอีกไม่นานหากมีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นอีกหน่อยก็จะยิ่งเห็นชัดขึ้น

" พ่ออยากมาถามเจ้าว่าพักในเรือนคืนแรกเป็นอย่างไรบ้างมีสิ่งใดขาดเหลือหรือไม่ พ่อไปถามน้องสาวเจ้าแล้วนางบอกว่าไม่มีสิ่งใดขาดเหลือ หากเจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มในเรือนเจ้าก็รีบบอกพ่อเถิดพ่อจะให้คนไปหามาให้ " จางอี้ฝานเอ่ยถามบุตรชายเช่นเดียวกับที่เอ่ยถามบุตรสาว

" ไม่ขอรับท่านพ่อข้าดูในเรือนของข้าแล้วทุกอย่างก็ครบ ข้าคิดว่าของแค่นี้ก็คงจะพอ พวกเราก็ไม่ได้อยูเรือนนี้ตลอดไปข้าคิดว่าของ แค่นี้ก็คงพอหากเรากลับไปอยู่ที่บ้านแล้วต้องการสิ่งใดเพิ่มข้าค่อยซื้อตอนนั้นดีกว่าขอรับ " จางหลี่หมิงเอ็งก็สำรวจภายในเรือนของตนเองแล้วตั้งแต่ที่มาเมื่อคืนก็พูดว่าไม่มีสิ่งของใดขาดเหลือก็มีสิ่งของบางอย่างที่อยากได้แต่คิดว่าอยู่ที่นี่ได้ไม่นานก็เลยไม่คิดจะซื้อ 

" ถ้ายังงั้นเจ้าจะไปหมู่บ้านกับพ่อหรือไม่วันนี้พ่อกับแม่จะเข้าไปดูที่ดินที่จ้างคนทําความสะอาดเสียหน่อย " จางอี้ฝานเอ่ยถามลูกชายที่ดูโตกว่าอายุเพราะจางหลี่หมิงรับผิดชอบหลายๆอย่าง ดูแลแม่ดูแลน้องสาวแทนผู้เป็นพ่อที่ขาดเขาเช่นเขาทำให้จางหลี่หมิงโตกว่าวัยอันควรแต่ก็เป็นสิ่งที่ดีจะได้มีความรับผิดชอบในชีวิตของตนเอง

" ถ้าไม่ไปขอรับท่านพ่อข้าจะรั้งรออยู่ที่บ้านหากน้องสาวอยากไปก็ให้นางไปเถิด ถ้าอยากเรียนหนังสือหัดเขียนอักษรกลับพี่หยางทั้งสองขอรับ" จางหลี่หมิงยังไม่อยากกลับไปที่หมู่บ้านตอนนี้เขาอยากเรียนหนังสือกับหยางหยุนจงและจางหยุนเจิ้ง

" ได้ถ้าเช่นนั้นพ่อจะบอก 2 คนนั้นให้้ ถ้าอย่างนั้นพ่อกลับไปหาแม่เจ้าก่อนป่านนีแม่เจ้าคงจะตื่นจากนอนแล้ว " เมื่อเคยถามลูกชายได้ความแล้วจางอี้ฝานก็กลับไปหาภรรยา

​​​​