เช้าวันนั้น
ร้าน “ฮุ่ยเซียง 惠香” คึกคักเป็พิเศษ
ข่าวรีวิวขนมเปี๊ยะดอกไม้ของร้านเพิ่งลงหน้าเพจสายคาเฟ่ดัง
ลูกค้าแน่นจนต้องแจกคิว
พลอยวิ่งวุ่นหน้าเคาน์เตอร์
เสี่ยชัยพัฒน์ใส่ผ้ากันเปื้อนสีครีมยิ้มอบอุ่นเสิร์ฟขนมที่บรรจงห่อด้วยมือเขาเอง
ทุกอย่างดูอบอุ่นจนกระทั่ง...
ชายร่างใหญ่ ผิวเข้ม สวมแว่นกันแดดสีสะท้อนแสงไหล่กว้างกว่าเตาอบ ก้าวลงจากรถเฟอรารี่สุดหรู ก่อนจะเดินตรงมาที่ร้านขนม
[ฉาก: ภายในร้านขนม“ฮุ่ยเซียง” ตอนบ่ายแก่ ๆ แสงแดดอ่อนสะท้อนกับกระจกหน้าร้านกลิ่นขนมอบใหม่อบอวลทั่วร้าน]
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น...
ติ๊งต่อง...
ประตูเปิดออกช้า ๆพร้อมร่างชายร่างสูงใหญ่ แต่งตัวเนี้ยบกลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นเฉียบเฉือนแตะปลายจมูก ใบหน้าเข้มขรึม ผมเรียบเฉียบทุกเส้น ชายนั้นเดินเข้ามาเงียบๆ สอดส่ายสายตาไปทั่วร้าน
ก่อนโฟกัสสายตาไปยัง “เสี่ยชัย”ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
ทันใดนั้น...
ชายร่างใหญ่สวมกอดเสี่ยชัยแน่น
ชัยอุทานเบา ๆ "พี่เบิ้ม..."
พลอยที่กำลังจัดขนมในตู้ถึงกับชะงักกะพริบตาปริบ ๆ มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
เบิ้มผละออกจากกอดหันมามองพลอยด้วยสีหน้านิ่งสนิท
แล้วเอ่ยเสียงเรียบ...
“นี่พนักงานใหม่เหรอชัย?”
เสี่ยชัยทำหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัดลิ้นพันกัน อ้ำอึ้งจนแทบพูดไม่ออก
“เอ่อ... คือ... นี่...”
พลอยรีบเอ่ยเสียงใสด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่รู้เื่
“หนูเป็แฟนพี่ชัยค่ะ”
เงียบ...
ชัยเบือนหน้ามาเล็กน้อย กระซิบเบา ๆชิดหูพลอย
“พลอย... เขาคือพี่เบิ้ม... ผัวของพี่”
โลกทั้งใบของพลอยหยุดหมุนทันที
เสียงเครื่องตีแป้ง เครื่องอบเครื่องทำกาแฟ... หายไปหมด
มีเพียงเสียงหัวใจตัวเองดังตุ้บ ๆ
สิบวินาทีผ่านไป... พลอยยืนนิ่งริมฝีปากสั่นระริก
เธอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เบิ้มก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว
เบิ้มจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือกำลังเวทนา
พลอยสะดุ้งเฮือก หลับตาแน่นมือทั้งสองป้องหน้า ปากสั่นพูดว่า
“พี่... หนูขอโทษหนูไม่รู้ว่าเสี่ยเขามีผัวแล้ว...”
“หนูขอโทษจริง ๆ ค่ะ...”
[จบตอนที่12]
1K
