TW : มีความรุนแรง, ฆาตกรรม, การข่มขืน, เื, ศพ
"อะ....อ๊า....คุณราฟครับ โอ๊ย!.....ฮือๆๆ"เสียงร้องคร่ำครวญของคนตัวบางที่นอนคว่ำอยู่บนที่นอน ผิวขาวตอนนี้แดงช้ำเป็จ้ำๆจากการถูกดูดดึงบีบเค้นสะโพกถูกยกขึ้นจนลอยโด่งรับแรงที่กระแทกกระทั้นลงมาอย่างไม่ปราณีปราศรัยของคน้า
มือเรียวเล็กจิกผ้าปูที่นอนจนข้อนิ้วเกร็งซีดขาวดวงหน้าเ็ปเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาจากดวงตาสีฟ้าของเขา
คน้าราวกับไม่ได้ยินเสียงร้องขอของคนใต้ร่างยังคงหลับหูหลับตาเฆี่ยนเอวตนเองเพื่อให้ท่อนเนื้อลำใหญ่มุดเข้ามุดออกในช่องทางฉ่ำร้อนเปียกชื้น ด้านหลังของคนตัวบางอย่างหื่นกระหาย
ความฉ่ำแฉะเปียกชื้นที่ไม่ใช่ความลื่นจากเจลหรือสารหล่อลื่นอื่นใดที่นำมาช่วยเปิดทางให้เอ็นใหญ่ร้อนของเขาเข้าออกช่องทางคับแคบนั้นได้สะดวก
แต่เป็เืสดๆที่ไหลรินจากคนที่ร้องคร่ำครวญ ขอให้ราฟเมตตาชีวิตน้อยๆ ของพวกเขา
จนครู่ใหญ่ชาย้าจึงได้ผ่อนแรงลงหลังจากปลดปล่อยความสุขสมออกมาในร่างของคนข้างใต้น้ำสีขาวขุ่นข้นปนกับเืเปรอะเปื้อนที่นอนเป็วงใหญ่ดูน่ากลัว
คนตัวบางผ่อนลมหายใจน้ำตาไหลพราก สายตาพร่ามัวมองไปรอบห้องเมื่อคน้าหยุดกระแทกท่อนเนื้อใส่และทิ้งสะโพกของเขาลงบนที่นอน
บนพื้นสองคนและบนโซฟาหนึ่งคนพวกนั้นมีสภาพแทบจะไม่ต่างจากตัวเขาในตอนนี้ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำและาแช่องทางด้านหลังบวมแดงมีเืซึมออกมาตลอดเวลา
มองไปรอบๆได้ไม่ทันไร ร่างบางของเขาก็ถูกคุณราฟจับพลิกนอนหงายจับขาสองข้างของเขากางออกและยัดท่อนเนื้อใหญ่ร้อนนั้นเข้ามาอีกครั้งจนเขาตาเหลือก
"คุณราฟ! อ๊า! เจ็บ! เจ็บมากเลยครับ!"เสียงร้องคร่ำครวญโหยหวนดำเนินไปไม่หยุดปะปนกับเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องจนกระทั่งเหลือเพียงเสียงบดกระแทก ส่วนเสียงร้องด้วยความเ็ปทรมานนั้นค่อยๆเงียบหายไป
"อะ อ่าห์......หืม.....แม่ง!"หลังจากเสร็จสมอีกครั้งราฟจึงได้ก้มมองดวงหน้าสวย เส้นผมสีน้ำตาล ใต้ร่างของเขา
ไอ้ไกด์โลว์คลาสพวกนี้ไม่ทนมือเขาสักคน
ราฟมองร่างที่หลับตาสงบนิ่งไม่ไหวติงเขาพ่นลมออกจากจมูกมาพรืดหนึ่ง ก็เอื้อมมือไปคว้าใบหน้าสวยนั้นและบีบแก้มเขาเขย่า
ตายอีกแล้วเหรอวะ
"แม่ง! คนนี้แม่งแน่นดีซะด้วย เสียดายว่ะ"พูดจบราฟก็โน้มหน้าไปประกบปาก กวาดควานลิ้นล้วงลึกเข้าไปจนถึงคอหอยมือก็จับท่อนเนื้อที่เริ่มแข็งตึงขึ้นอีกครั้งของตนเองชักรูดเบาๆและเริ่มขยับมือถี่ขึ้นจากนั้นจับมันยัดเข้าไปในช่องด้านหลังของร่างบนที่นอนนั้นอีกครั้ง
"ไกด์ดิ้งไม่ได้แล้ว ไม่เป็ไรนะ อันนี้แถมให้"ราฟยิ้มและใช้สองมือรั้งร่างอ่อนปวกเปียกนั้นขึ้นมาอยู่ในท่านั่งและขยับสะโพกรัวเร็วจนร่างนั้นหัวสั่นหัวคลอน
"อะ...อะ....อาห์.......ตายแล้วยังแน่นชิบหายกูจะไปหาไกด์อย่างนี้ได้จากที่ไหนอีกวะ อะ.....อ๊า!......."
ร่างของราฟกระตุกเกร็งเขารู้สึกเสียวกระสันไปทั้งตัวมากกว่าครั้งไหนๆ
เสียงนาฬิกาปลุกตอนเช้าดังเวลาเดิม่เวลาน่าเบื่อหน่ายวนกลับมาอีกแล้ว
ทาโร่เอื้อมมือไปปิดและบิดี้เีพลางหาวตะแคงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างพลางถอนใจและลุกขึ้นจากเตียงออกไปเปิดประตูอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกันและชะโงกหน้าเข้าไปดูพลางขมวดคิ้ว
"พี่ทาโก้ยังไม่กลับมาอีกไหนว่าจะกลับเที่ยงคืนไง"
ทาโร่ปิดประตูและเดินขยี้ตาไปเข้าห้องน้ำ
ระหว่างที่เดินไปมหาวิทยาลัย มือก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์ของทาโก้และรอฟังสายจนสัญญาณตัด
"ไปไหนของเค้า ไม่รับสายด้วย" ทาโร่ขมวดคิ้วและกดเบอร์นั้นซ้ำอีกครั้ง
ทาโก้เป็พี่ชายของทาโร่ทั้งสองคนเป็ผู้สืบสายเืไกด์คลาสบีเหมือนกัน พ่อของพวกเขาเป็ไกด์คลาสซี แต่ลูกชายสองคนไม่มีใครได้เชื้อพ่อมาเลยสักคน
"งั้นเราสองคนคงเหมือนแม่นั่นแหละทาโร่ นี่แสดงว่าพ่อเรากลัวเมียเลยติดแต่เชื้อแม่ส่วนเชื้อพ่อไม่กล้าแหยม" ทาโก้เคยพูดเช่นนี้จากนั้นก็นั่งหัวราะพ่อที่นั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่
"เออรู้ดีนักนะไอ้ลูกหมาพวกนี้" พ่อหันมาด่าทาโก้
"อ้าว พ่อถ้าผมเป็ลูกหมา งั้นพ่อก็เป็....."
"ไอ้โก้!"
"ว้อทซับ แหมน!" ทาโก้ลอยหน้าลอยตาใส่พ่อ พ่อเลยไล่เตะทาโร่นั่งหัวเราะ
ทาโก้เป็คนอารมณ์ดีชอบป่วนกวนประสาทพ่อให้พ่อมีรอยยิ้ม
แม่ของพวกเขาเสียั้แ่ตอนที่ทาโร่อายุได้สามเดือนทาโก้นั้นยังพอมีความทรงจำเกี่ยวกับแม่บ้าง แต่ทาโร่นั้นไม่มีเลย โชคยังดีที่มีรูปแม่ไว้ให้ดูบ้าง
แม่มีตาสีฟ้าของไกด์คลาสบีและมีผมสีน้ำตาลเข้มทาโก้กับทาโร่ก็เหมือนแม่มากทั้งสองคน ส่วนพ่อเป็ไกด์คลาสซีมีดวงตาสีเทาและผมสีดำที่ทาโร่ชอบมองและใฝ่ฝันอยากมีตาสีเทาเหมือนกับพ่อั้แ่เด็กเพราะเขารู้สึกว่าตาสีเทาของพ่อเหมือนตาของหมาป่า และทาโร่ชอบหมาป่ามากรู้สึกว่าพวกมันเป็สัตว์ที่เท่ห์และสวยงาม
การที่ไกด์แต่งงานกับไกด์นั้นมีค่อนข้างน้อยเพราะส่วนมากการเป็ไกด์ จะต้องคอยช่วยเหลือเซนติเนลทำให้พวกเขาตกหลุมรักกันได้ง่ายเนื่องจากต้องอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา
"อ๋อ ก็พ่อกับแม่เราเป็ไกด์ทั้งคู่เพื่อรักษาสายเืบริสุทธิ์ไง ใช่มะพ่อเพราะพ่อไม่อยากมีลูกเป็เืสีโคลนอยู่ในบ้าน ใช่มะพ่อ"ทาโก้แสดงความเห็นที่พ่อฟังไม่รู้เื่
"เืสีโคลนอะไรของมึง"
"อ้าว พ่อ พูดยังงี้เจอคำสาปโทษผิดสถานเดียวหน่อยเป็ไง อวาดาเคดาฟรา!"แล้วทาโก้ก็ถือไม้ขนไก่กวัดแกว่งใส่หน้าพ่อก่อนวิ่งหนีหน้าแข้งพ่ออีกรอบ
จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อนทาโร่ถูกรถชนจนขาซ้ายหัก กระดูกข้อเท้าเสียหายหนักและเอ็นร้อยหวายขาดหมอบอกว่าเขาอาจจะต้องพิการพ่อจึงออกรับจ้างไกด์ดิ้งเพื่อเก็บเงินมาจ้างเซนติเนลที่มีพลังการรักษามารักษาขาให้ทาโร่แต่ต้องจ้างเซนติเนลพลังคลาสเอและเอสเท่านั้นเพราะระดับต่ำกว่านี้พวกเขาจะไม่สามารถรักษาผู้อื่นได้นอกจากตัวเองนั่นหมายความว่าราคาการจ้างพวกเขาค่อนข้างสูง
หลังจากออกไกด์ดิ้งเกือบทุกวันเพื่อแลกกับเงินพ่อก็เก็บเงินได้ก้อนหนึ่งและจ้างเซนติเนลคลาสเอมารักษาทาโร่ได้ เขาจึงหายเป็ปกติ
แต่เพราะว่าพ่อของเขาเป็เพียงไกด์คลาสซีที่มีพลังไม่มากนักการออกไกด์ดิ้งทุกวันทำให้ร่างกายอ่อนแอลงมากพ่อเองก็ไม่ได้หนุ่มแน่นเหมือนแต่ก่อน การฟื้นฟูพลังจึงเป็ไปได้ช้า
วันหนึ่งมีคนโทรเข้าเครื่องของทาโก้แจ้งว่าพ่อของพวกเขาเป็ลมและตกลงไปในรางรถไฟฟ้า เสียชีวิตแล้ว
นับจากวันนั้นมาเสียงหัวเราะในบ้านก็ขาดหายไปเหลือเพียงทาโก้กับทาโร่สองคนพี่น้องดูแลกันเองในอพาร์ตเม้นท์ขนาดกลางทาโก้ลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อทำงานส่งทาโร่ที่กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.4 และหาเงินจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเม้นท์โดยรับงานพาร์ทไทม์ตามร้านสะดวกซื้อในตอนกลางคืนและรับงานไกด์ดิ้งที่คลีนิคในตอนกลางวันทำให้พอเลี้ยงดูตัวเองและน้องชายได้
่ไม่กี่เดือนมานี้ทาโก้ได้เป็พนักงานจ้างในโรงพยาบาลเอกชน โซนไกด์ดิ้งคลาสบีทำให้มีรายได้ที่มั่นคงมากขึ้น ซึ่งก็เป็่ที่ทาโร่เข้ามหาวิทยาลัยพอดีชีวิตตอนนี้ของทั้งสองคนจึงไม่ลำบากมากเหมือนเมื่อก่อน
ทาโร่กดวางสายที่โทรหาทาโก้เมื่อเดินมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยและเข้าเรียนด้วยจิตใจที่ไม่เป็สุขนัก
ทาโก้ไม่เคยทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวข้ามคืนมาก่อนเขาจะเป็อะไรหรือเปล่านะ ทาโร่ถอนหายใจ
911
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471259_72874201.webp)
