ครอบครัวลั่วทั้งสี่คนได้เดินทางขึ้นเขาั้แ่เช้ามืด
เพื่อไปหาของป่าตามที่ลั่วซวงได้วางแผนเอาไว้ วันนี้ท่านพ่อได้พาพวกเขาไปป่าด้านทิศตะวันออกที่อยู่ติดแม่น้ำ ป่าบริเวณนั้นอุดมสมบูรณ์ มีต้นไม้ขนาดใหญ่แผ่กิ่งก้านเต็มท้องฟ้า มีแม่น้ำใหญ่ไหลผ่าน น้ำใสจนมองเห็นตัวปลาแหวกว่ายอยู่ในนั้น
"น้ำใสจังเลยเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่" นางเห็นน้องชายของนางที่ยืนมองแม่น้ำด้วยสายตาซุกซน คงอยากเล่นน้ำแหละดูออก
บรรยากาศยามนี้ช่างสดชื่น ร่มรื่น มีความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ แตกต่างจากที่นางจากมายิ่งนัก ผู้คนในปัจจุบันล้วนเบียดเบียนธรรมชาติ ตัดต้นไม้ทำลายป่าเพื่อทำอุตสาหกรรม
เกิดมลพิษจากยานพาหนะ ต้นไม้เริ่มลดลงแต่ตึกราบ้านช่องกลับผุดขึ้นมาอย่างดอกเห็ด นางช่างโชคดีที่ได้มาเจอสิ่งแวดล้อมดีๆ เช่นนี้
"ท่านพ่อ ท่านแม่ขากลับเราจับปลากลับไปด้วยนะเ้าคะ ปลาในแม่น้ำนี้ตัวใหญ่นักเนื้อคงเยอะน่าดู" ั้แ่มาอยู่ที่นี่นางยังไม่ได้กินเนื้อปลาเลย คิดถึงปลาเผา ปลาราดพลิกรสเด็ดน้ำลายก็ส่อแล้ว
"ได้สิ เดี๋ยวขากลับเราค่อยจับมัน ถ้าเกิดเราจับตอนนี้กว่าจะกลับถึงบ้านพ่อกลัวว่าปลาคงเน่า"
"หลันเออร์เ้าอยู่ใกล้ๆ กับท่านแม่ไว้อย่าเดินห่างเด็ดขาด" เขาเอ่ยเห็นด้วยกับลูกสาวและเอ่ยเตือนลูกชายด้วยความเป็ห่วง ในสายตาเขาลูกเขาเล็กนัก หากมิจำเป็จริงๆ เขาคงไม่ให้ฮูหยินกับลูกๆ มาลำบากอยู่ในป่าแบบนี้ ครั้งนี้จะเป็จำเป็ต้องหาของในป่าแห่งนี้ไปทำอาหารจำนวนมาก เพื่อให้คนงานที่จะมาสร้างบ้านและจะนำพันธ์ไม้ไปปลูกใกล้ๆบ้านของตน
"นั่นๆ ผลไม้เต็มเลย ทุกคนตามข้ามาทางนี้เ้าค่ะ " นางพูดด้วยน้ำเสียงดีใจและรอยยิ่มที่สดใสพรางเรียกทุกคนให้เดินตามหลัง นางมาวิ่งขึ้นมาเดินนำทุกคนอย่งลืมตัว สิ่งที่อยู่ข้างหน้านางในตอนนี้ก็คือป่าผลไม้ชัดๆ มีผลไม้หลากหลายชนิดราวกับมีคนมาปลูกไว้ บนพื้นดินก็ไม่น้อยหน้ามีเห็ดโคนจำนวนมาผุดขึ้นบริเวณโคนต้นไม้ มีลูกมะพร้าวที่แก่แล้วหล่นตามพื้น นางต้องเก็บสิ่งของที่อยู่ตรงหน้านี้กลับบ้านให้หมด
"ทุกคน ลูกกลมๆ ที่เป็พวงสีม่วงนี้คือองุ่นเ้าค่ะ พวงที่มีลูกสีเขียวนั้นยังไม่สุกแต่สามารถกินได้รสชาติจะเปรี้ยวหน่อยๆ สีม่วงคือผลที่สุกแล้วสามารถกินได้ ลั่วหลั่นหยิบองุ่นเข้าปากอยากอดมิได้
"หืมอร่อยขอรับท่านแม่ หวานมากเลย"
ลั่วหลันนำองุ่นเข้าปากอย่างไม่หยุดมือ
"กินช้าๆ หน่อยหลันเออร์ มีสิ่งใดบ้างที่เ้ากินแล้วไม่อร่อย" ลั่วหลันบิดตัวอย่างเขินอาย สิ่งไหนที่ท่านพี่บอกว่ากินได้ก็อร่อยจริงๆ นี่นา
นางขำท่าทางน้องชายแล้วเอ่ยอธิบายต่อ
ผลไม้อื่นๆ ก็จะมีกล้วย ลำไย มะม่วง ลิ้นจี่ และมีต้นใบเตยสิ่งนี้ไม่ใช่ผลไม้แต่เ้าสิ่งนี้ใช้ทำขนมอร่อยมากเ้าค่ะ ลั่วหลันก็ไม่น้อยหน้าเขาตั้งหน้าตั้งตาชิมผลไม้ทุกชนิดจนครบ พุ่งน้อยๆ เริ่มยื่นออกมา สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุคคนไม่น้อย
ทุกคนช่วยกันเก็บสิ่งของใส่ตะกร้าอย่างตั้งใจ สิ่งไหนที่สามารถนำไปปลูกไว้ที่จวนได้นางเก็บใส่ตะกร้าหมดแล้ว ขากลับพวกเขาจับปลาได้ประมาณนึง เนื่องจากมีเวลาน้อยต้องรีบนำของกลับไปไว้ที่บ้าน ไว้เจอกันไหม่คราวหน้านะเ้าปลาน้อย เมื่อเห็นปลาที่น่ารักแหวกว่ายอยู่ในน้ำนางอยากจะเลี้ยงพวกมันไว้ในท้องน้อยๆ ของนางยิ่งนัก
...
นางกับท่านแม่ได้ช่วยกันทำอาหารอยู่ในครัว ท่านพ่อไปดูคนงานสร้างบ้าน ส่วนลั่วหลันตัวแสบนั้นไปวิ่งเล่นกับหลานป้างจางเช่นเคย เมนูที่นางคิดไว้นั้นคือข้าวเหนียวมะม่วงใบเตย ท่านแม่ช่วยนางหุงข้าวและเตรียมน้ำกะทิ นางคั้นใบเตยแช่ในข้าวไว้ก่อนที่ท่านแม่จะนำไปหุงทำให้ข้าวที่ได้นั้นมีสีเขียวและมีกลิ่นหอมของใบเตยชวนให้น่าทานยิ่งขึ้น
ส่วนน้ำตาลกับเหลือนั้นนางซื้อมาติดครัวไว้นานแล้ว เหตุเพราะนางเป็คนชอบกิน ของในครัวต้องเตรียมพร้อมไว้เสมอ ตอนนี้รูปร่างนางดูดีกว่าแต่ก่อนนัก เริ่มมีน้ำมีนวลผิวขาวกระจ่างใส่ไม่ว่านางจะตากแดดตากลมเท่าใดไม่ทำให้ผิวนางคล้ำเลยสักนิด
นางตั้งข้าวแบ่งใส่จานหลายใบและใช้มีดตัดมะม่วงเป็ชิ้นๆ พอดีคำวางบนข้าว นำน้ำกะทิมาราดบนมะม่วง กลิ่นหอมของกะทิและใบเตยส่งกลิ่นอบอวนไปทั่วบริเวณบ้าน
ทุกคนต่างสงสัยว่ากลิ่นนี้คืออะไร ช่างหอมเย้ายวนยิ่งนัก
"ท่านลุงช่างข้านำข้าวเหนียวมะม่วงมาให้ แบ่งกันกินนะเ้าคะ ไม่พอก็สามารถขอเพิ่มได้ข้าทำไว้เยอะพอควร" นางยกหม้อที่มีข้าวเหนียวมะม่วงยื่นให้ช่างที่มาสร้างบ้าน ทุกคนต่างมองข้าวสีเขียวๆ อย่างไม่เคยเห็นมาก่อน แต่พอได้ลิ้มลองเท่านั้นละ ถึงกับแย่งกันเหมือนเด็กทีเดียว คนไหนที่ไม่ได้มีข้าวมากินเหมือนคนอื่น เขาตื้นตันใจยิ่งนัก พลางตั้งปณิธานในใจไว้ว่าเข้าจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด นี่เป็อาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตของเขา พลันนึกอยากให้ลูกน้อยที่บ้านได้ลองกินบ้าง ตัวเขาจึงกินเพียงไม่กี่คำแล้วเก็บที่เหลือห่อไว้เพื่อจะนำกลับบ้าน ลั่วซวงเมื่อสังเกตุเห็นดังนั้นจึงบอกไปว่า ยังเหลือข้าวอีกเยอะ จะแบ่งให้ทุกคนได้นำกลับไปฝากให้ครอบครัวได้ชิมกัน ทุกคนกล่าวขอบคุณนางอย่างพร้อมเพียงกัน
การที่นางให้พวกเขาได้นำข้าวเหนียวมะม่วงกลับไปนั้น ถือเป็การตลาดในตัวให้ทุกคนได้ลองชิมก่อนเผื่อวันใดที่นางทำไปขายในตลาดจะเป็ประโยชน์กับนางมากขึ้น เพราะคำพูดแนะนำของคนขายหรือจะสู้คำพูดปากต่อปากของคนที่เคยลิ้มลองมาก่อน เงินก็เริ่มลดลงแล้วถึงเวลาที่นางจะต้องหาเงินมาเติมให้เต็มบ้านสักที
"ส่วนของท่านพ่อ ท่านแม่จัดใส่จานไว้รอที่บ้านเราแล้วเ้าค่ะ " นางรีบบอกกับท่านพ่อเพราะท่านแม่รอทานข้าวนานแล้ว ทันทีที่นางพูดจบท่านพ่อก็รีบเดินไปบ้านทันที คงกลัวท่านแม่งอนเป็แน่แท้ นางยืนส่ายหัวมองดูพ่อที่รีบเดินกึ่งวิ่งเหมือนหนุ่มน้อยพึ่งออกเรือนมิมีผิด ส่วนหลันเออร์นั้นไม่จำเป็ต้องให้ใครไปตามเลยเมื่อถึงเวลากินแล้วเขาจะกลับมาบ้านก่อนเวลาทานข้าวเสมอ
2K
