กริ๊งงง!!!!...... กริ๊งงง!!!!...... กริ๊งงง!!!!......
เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟา ดังเรียกให้ผู้ชายทั้งตัวเล็กตัวโต ต่างพากันหันมองไปยังต้นเสียงเป็ตาเดียวกัน ชยามรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะเหลือบสายตามองไปที่ชายหนุ่มตัวโตนิดหนึ่ง แล้วค่อยกดรับสายบุคคลคนที่เข้าหาเธอ
“สวัสดีค่ะ พี่นพ”
ชยามรกล่าวทักทายบุคคลที่โทรศัพท์หาเธอ ด้วยเสียงหวานไพเราะสนองหูและเป็กันเอง จึงทำให้ชายหนุ่มตัวโตที่นั่งเล่นของเล่นอยู่กับเด็กชายตัวน้อยหูผึ่ง และเงี่ยหูฟังการสนทนาของคนทั้งสองอย่างตั้งอกตั้งใจ
“มรกับน้องตัลไม่เป็อะไรหรอกค่ะ พวกเราสบายดีค่ะ”
ชยามรลุกจากโซฟา เดินพูดโทรศัพท์ออกจากห้องนั่งเล่น เพื่อไปคุยข้างนอกจะได้พูดคุยได้สะดวกใจมากยิ่งขึ้น นั้นจึงทำให้เมธาสิทธิดวงตาลุกวาว มองตามแผ่นหลังบอบบางไป จนร่างบางเดินลับหายออกไปจากห้อง
เมธาสิทธิขบกรามแน่น จนขึ้นนูนเป็สัน พลางคิดอยู่ภายในใจ ที่เขาอุตส่าห์กลับบ้านมาใน่กลางวันอย่างนี้ เพื่อมาตีสนิทให้สนิทสนมคุ้นเคยกันยิ่งขึ้น แต่ก็ให้มาเจอชยามรคุยโทรศัพท์กับผู้ชาย อย่างกะหนุงกะหนิง สนิทชิดเชื้ออย่างนี้ใช้ได้ที่ไหน ซึ่งยิ่งเขาคิดว่าเ้าหล่อนสนิทกับผู้ชายที่โทรหา ภายในใจก็ยิ่งรุ่มร้อนราวกับไฟเผาจนร้อนรน
“รถ บื้นๆ......”
“ครับลูกครับ รถบรื้นนนน!!!!......”
เสียงเด็กชายตัวน้อยดังขึ้นมา เป็เชิงบอกกล่าวแก่คนที่จับรถของเล่น ว่าให้ชายหนุ่มตัวโตเล่นรถของเล่นด้วยกัน ไม่ให้หยุดนิ่ง เมธาสิทธิจึงต้องหยุด และสลัดความคิดหึงหวงนั้นลงไปชั่วขณะ หันกลับมาเล่นของเล่นด้วยกันกับเด็กชายตัวน้อย
“โอเคค่ะ ว่างๆ เจอกันค่ะพี่นพ สวัสดีค่ะ”
เสียงของชยามรเล็ดลอดเข้ามาให้เมธาสิทธิได้ยิน ก่อนที่ร่างบางจะหยุดการพูดคุยโทรศัพท์มือถือ และเดินกลับเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นตามเดิม โดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มตัวโตได้หันมามองเธอ ด้วยสายตาเขม็ง เพราะเธอไม่ว่าไม่จำเป็ต้องสนใจเขา เธอไม่ได้เป็อะไรกันกับเขาแล้ว สถานะที่เป็กันอยู่ในตอนนี้ ก็เป็เพียงพ่อของลูกและแม่ของลูกเท่านั้น
“น้องตัลครับ ได้เวลานอนกลางวันแล้วลูก หยุดเล่นได้แล้วครับ ตื่นมาค่อยมาเล่นใหม่นะ”
ชยามรร้องบอกเด็กชายตัวน้อย ให้รับรู้ว่าขณะนี้ เด็กชายตัวน้อยจะต้องหยุดเล่นได้แล้ว เพื่อจะได้ไปนอนกลางกัน เด็กชายตัวน้อยได้ยินเสียงหวานๆ แหละ แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดเล่น ขอเล่นอีกนิดหนึ่งระหว่างที่ชยามรเดินเข้ามาหา
“ไปกินนมนอนกันได้แล้วครับ”
ชยามรเดินเข้ามาใกล้ๆ เด็กชายตัวน้อย เด็กตัวน้อยหยุดเล่นของเล่น เงยหน้าไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม อย่างเป็การขอความช่วยเหลือ เพราะยังไม่อยากไปนอนยังอยากจะเล่นต่ออยู่เลย
“ไปนอนก่อนนะ แล้วค่อยมาเล่นกันใหม่นะ”
เมธาสิทธิยื่นมือใหญ่ไปจับศีรษะเล็ก บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนอบอุ่น เด็กชายตัวน้อยจึงลุกขึ้นไปให้ชยามรอุ้ม แต่กระนั้นก็ยังกอดหุ่นยนต์ของเล่นตัวใหม่ไปด้วย ไม่ยอมปล่อย ชยามรจึงอุ้มเด็กชายตัวน้อย พาเดินออกจากห้องนั่งเล่น ขึ้นไปยังห้องนอน
ชยามรใช้เวลาในการกล่อมเด็กชายตัวน้อยไม่ถึงสิบห้านาที ตาที่ปรือลงเรื่อยๆ ของเด็กชายตัวน้อยก็ปิดลงและเข้าสู่ห้วงนิทรา เธอจึงค่อยๆ ดูขวดนมออกจากปากเล็กจุ๋มจิ๋ม จากนั้นก็ค่อยลุกออกจากเตียงนอน เดินถือขวดนมไปวางที่โต๊ะ
ขณะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับโต๊ะวางของ สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างแกร่งของเมธาสิทธิ ที่มายืนพิงของประตูจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ชยามรทำทีเป็ไม่สนใจ และไม่คิดอยากจะพูด จะไถ่ถามใดเขา จึงนิ่งเฉยเมย การกระทำเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้เมธาสิทธิหัวร้อนยิ่งขึ้น เพราะปกติเขาไม่เคยถูกผู้หญิงมองเมินอย่างนี้มาก่อน
“เราจะต้องคุยกันชยามร!!!!......”
เสียงห้วนทุ้มต่ำ แต่ไม่ได้เสียงดัง เพราะเขาไม่อยากทำให้เด็กชายตัวน้อยสะดุ้งตื่น เพราะเสียงของเขา พอพูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากประตูห้อง ชยามรเม้มปากเข้าหากันแน่น ชั่งใจอยู่ชั่วครู่ หันมองไปดูร่างเล็กๆ ป้อมๆ นิดหนึ่ง แล้วจึงเดินตามหลังชายหนุ่มตัวโตไปอย่างเสียไม่ได้
๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖
คุณเมธอยากจะคุยอะไรอี๊กกกกก....... เื่ลูกก็ทำตามใจเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ยังจะมีเื่อะไรที่จะต้องคุยกันอีกนะ โปรดติดตามในตอนต่อไปนะคะ................. ^_^
96
![[จบ] ทะลุมิติชาตินี้ ฉันขอใช้ชีวิตในชนบทอย่างสุขสำราญยุค 70 by ไหหม่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718784120_32759598.webp)
