จอมยุทธแม่ลูกอ่อน

         ภาพของชายแก่ที่ใช้วรยุทธช่วยเหลือนางไว้ในโรงเตี้ยมที่สุดแสนจะอันตราย  อีกทั้งยังภาพที่ชายแก่ช่วยฝึกสอน  ช่วยดูแล ช่วยปกป้องนางและลูกน้อยเอาไว้ในหลายๆเหตุการณ์ ค่อยๆประดังเข้ามาในหัวของหลินเอ๋ออย่างไม่หยุดในขณะที่นางเองกำลังมองชิงหลงซึ่งตอนนี้นอนนิ่งอยู่ตรงหน้าของนาง

       ไม่มีการเคลื่อนไหว ไร้แม้กระทั้งลมหายใจหรือเสียงตอบกลับเมื่อนางมาปรากฏตัวจึงเป็นเครื่องยืนยันที่ชัดเจนถึงร่างอันไร้วิญญาณของชิงหลง

        ก่อนจะหันกลับมามองฉางเฟยซึ่งตอนนี้เหมือนจะตั้งหลักได้แล้วเพราะอีกฝ่ายเล่นปล่อยพลังออกมาซะจนเห็นได้ชัด  แววตาของหลินเอ๋อที่มองเขานั้นในตอนนี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาต  จนมีเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในจิตของนาง

‘มีเกิดก็ต้องย่อมมีดับ....  มีพบก็ต้องมีจาก...  หากเจ้าเป็นเขาเจ้าก็ต้องทำเช่นเดียวกับเขา....’

        เสียงนั้นมาจากสิ่งที่อยู่ในกระบี่ของนางเอง  และนางรู้ว่ากำลังหมายถึงอะไร แต่ก็อีกที่มันไม่สามารถลดความโกรธแค้นที่นางมีในตอนนี้รวมถึงที่สะสมเอาไว้ในคราก่อนๆ

‘ข้าเชื่อว่าเขาไม่ได้ต้องการให้เจ้าสู้ด้วยความเคียดแค้น...  ปล่อยวางซะสิหลินเอ๋อ...  เจ้าเอาชนะชายผู้นั้นได้หากเจ้าปล่อยวาง...’

        คำพูดเหมือนกับที่ชิงหลงเคยบอกกับนาง  ย้ำเตือนถึงสิ่งที่เขาเคยสอนนางเอาไว้เมื่อเริ่มฝึกในหนแรกๆทำให้หลินเอ๋อต้องข่มความรู้สึกทุกๆอย่างเอาไว้  ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น

“ตาเฒ่านั้นตายแล้วสินนะ  หึ!”

“เจ้าจะตามเขาไปในไม่ช้า”

“หลินเอ๋อ ข้าสงสัยนะว่าระหว่างเจ้ากับตาเฒ่านั้นมีความสัมพันธ์แบบไหนกันระหว่าง  คนร่วมเดินทาง ตาเฒ่ากับหญิงสาว  หรือว่า.....”พยายามยั่วให้หลินเอ๋อเกิดความโมโหเพราะเขารู้ดีกว่าใครๆว่าหากนางโมโหนางจะไร้ซึ่งการไตร่ตรองและทำให้เขาสามารถเอาชนะเขาได้

“สิ่งหนึ่งที่ข้าตอบเจ้าได้ในตอนนี้ คือเขาสามารถให้ข้าได้ในสิ่งที่เจ้าให้ไม่ได้...”แต่กลับกลายเป็นว่าคำพูดของหลินเอ๋อทำให้ฉางเฟยโกรธแทนเมื่อคำพูดนั้นทำให้เขาคิดเป็นอย่างอื่น

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็จงตายตามชายชั่วของเจ้าไปซะเถอะ!! ย๊า!!!”

        ฉางเฟยพุ่งเข้าหาหลินเอ่อภายในชั่วพริบตาก่อนที่คมดาบของเขาจะปะทะเข้ากับคมกระบี่ของนาง เกิดเป็นพลังทำลายของทั้งสองฝ่ายที่ระเบิดออกมาทุกๆการฟาดฟัน   อีกทั้งยังการเฉือดเฉือนที่เขาพยายามจะส่งให้กับนางแต่ก็ถูกปัดออกอย่างง่ายดาย

“ข้าอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อเจ้า!! กับอีแค่ปล่อยให้อยู่ตามลำพังแค่ชั่วขณะเจ้ากลับทนไม่ได้จนต้องหาชายอื่นมาแทนที่ข้า!!”กระหน่ำฟาดฟันพร้อมพ้นวาจาสุดแสนจะน่ารังเกียจออกมาไม่หยุด  ฉางเฟยในตอนนี้เริ่มคลั่งเสียจนคุมตัวเองไม่อยู่

“ครั้งนี้แหละหลินเอ๋อ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เจ้ายังคงอยู่ใต้ข้าเสมอ!!!”รวมพลังไว้ที่ดาบก่อนจะฟาดฟันใส่หลินเอ๋อเต็มแรง ทว่านางกลับใช้คมกระบี่ดูดซับพลังของอีกฝ่ายเอาไว้และสะท้อนกลับในเวลาต่อมา

‘อย่าลืมที่ข้าเตือนเจ้าสิหลินเอ๋อ  ตอนนี้เจ้ายังไม่พร้อมที่จะใช้มัน’

        เสียงเตือนดังขึ้นในจิตทำให้หลินเอ๋อต้องชะงักเมื่อรุ้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงอะไร นางจึงไม่ผีผลามและถอยมาตั้งหลักในขณะที่ฉางเฟยหลังถูกสะท้อนพลังกลับไปทำให้เขายิ่งคลั่งมากขึ้นไปอีก 

“ฮึ้ย!!!  ปราณโลหิต!!!”ใช้มือข้างหนึ่งเปิดจุดในกาย  ทำเอาใบหน้าของฉางเฟยค่อยๆมีลวดลายปรากฏ  ในตาแดงเสียจนไม่เห็นตาดำหรือตาขาว ใบหน้าที่แดงฉานไปด้วยเลือดและร่างกายที่มีลวดลายประหลาดปรากฏอยู่

“วิชาดาบโลหิต!! เชือดเฉือน!!”ในชั่วพริบตาร่างของฉางเฟยก็พุ่งเข้าหาหลินเอ่ออย่างรวดเร็วพร้อมทั้งการฝากร่องรอยเฉือนไว้ตามตัวของหลินเอ๋อหลายสิบแผล  

“อื้ออ!!..”หลินเอ๋อรีบถอยออกมาทันทีเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนั้นเล่นงานนางได้แล้ว  แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้นางยอมแพ้”ข้าต้องจัดการเขา  หากไม่เช่นนั้นอาจไม่มีโอกาสอีก”

‘ได้...  ถ้าเช่นนั้นก็จงเอ่ยเรียก...’

เมื่อได้ยินคำอนุญาตจากอีกฝ่าย หลินเอ๋อจึงได้ยกกระบี่ขึ้นชี้ไปยังฉางเฟยทันทีก่อนที่นางจะรวบรวมสมาธิเพียงชั่วครู่และเอ่ยเรียก

“กระบวนท่าที่หก  เทพเซียนซีเซี้ย!”

ฟึบบบ!!!!....

       เพียงเอ่ยชื่อก็ปรากฏแสงตรงหน้าก่อนจะมีร่างของชายผู้หนึ่งเดินออกมาจากแสงนั้นพร้อมทั้งกระบี่ขนาดใหญ่ในมือของเขา  ฉางเฟยมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยแต่ก็ยังต้องท่าเตรียมจู่โจม

       หลินเอ๋อตวัดกระบี่และเทพซีเซี้ยก็ทำตามนางพร้อมนางเหมือนคนๆเดียวกัน ฉางเฟยเมื่อรู้ว่าครั้งนี้เขาจะต้องจัดการนางให้จงได้จึงรวบรวมพลังทั้งหมดมาไว้ที่ดาบของตน  แล้วจึงพุ่งเข้าใส่หลินเอ๋อทันที

      หลินเอ๋อที่ยืนนิ่งในตอนแรกมองดูร่างของฉางเฟยที่พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว  นางหลับตาลงช้าๆและฉางเฟยก็เห็นเช่นนั้น  เขาหมายบั่นคอนางในดาบเดียว  ทว่า! จู่ๆกลายเป็นเทพซีเซี้ยที่เคลื่อนไหวในวินาทีสุดท้ายตวัดกระบี่ในมือฟันผ่ากลางลำตัวของฉางเฟยอย่างจังก่อนที่หลินเอ๋อจะตวัดกระบี่ฟาดพาดผ่านอีกทาง

     ร่างของฉางเฟยขาดออกเป็นสองท่อนหลังถูกจู่โจมในชั่วพริบตาที่เข้าพุ่งเข้าหา เลือดจากบาดแผลสาดออกมาทันทีก่อนที่ท่อนทั้งสองจะแยกทางกันไปบนพื้น

เมื่อร่างของเทพซีเซี้ยหายไป  หลินเอ๋อหันกลับมามองฉางเฟยที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งไปแล้ว  ก่อนที่นางจะเดินมายังร่างท่อนบนของเขาและย่อตัวลง

“พ่อของบุตรของข้า  เขาตายไปนานแล้ว...”

“ท่านแม่!!!”เสียงของเทียนเปาที่ได้รับการช่วยเหลือจากอู้เหมิงกงจนนางเป็นอิสละ พร้อมการวิ่งเข้าสวมกอดผู้เป็นแม่ทันทีจนนางเซเกือบจะล้ม  แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังสวมกอดตอบกลับไป

“เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วนะเทียนเปา”

“ฮึก!ท่านแม่ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบท่านแม่อีกแล้ว!”นางเพิ่มแรงกอดมากขึ้น  ในขณะที่หลินเอ๋อรับร่างของหลินเฟยที่ร้องไม่หยุดมาจากมู่จินที่พึ่งจะตามมาทีหลังมากอดเอาไว้

“ชู..  ไม่ร้องนะทั้งสองคนเลย  แม่อยู่นี่แล้ว”โอบกอดบุตรสาวคนโตพร้อมปลอบโยนบุตรสาวคนเล็ก   

        ในขณะที่ทั้งหมดกำลังยืนอยู่ด้วยกัน ห่างออกไปไม่ไกลร่างของชิงหลงซึ่งนอนนิ่งอยู่กลับปรากฏอีกร่างหนึ่งที่พึ่งจะออกมาทำให้หลินเอ๋อและที่เหลือหันมองทันที

“เอ้อหนาน”เทียนเปาพูดขึ้น

“รู้จักกับเขาด้วยเหรอ”อู้เหมิงกงถามกลับทันที

“เขาเป็นคนช่วยข้าไว้จากฉางเฟยที่จะทำร้ายข้า   ว่าแต่เขาจะทำอะไรกับท่านปู่น่ะ”เอ้อหนานนั่งชันเข่าลงข้างๆร่างของชิงหลงและใช้มือข้างหนึ่งอังที่หน้าผากของอีกฝ่าย

“ขอบใจเจ้ามากนะ..  เจ้าทำภารกิจสำเร็จแล้วล่ะ...  พักผ่อนเสียเถอะ”เมื่อสิ้นเสียงและทุกๆสายตากำลังมองอยู่อย่างสงสัย ร่างของชิงหลงก็ค่อยๆสลายหายไปช้าๆท่ามกลางความตกตรึงของทุกๆคน และที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงขนนกสีขาวที่มีลอยเลือดติดอยู่เพียงนิดเดียว เอ้อหนานหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้และมองมายังหลินเอ๋อ

         เขาค่อยๆเดินมาโดยไม่ได้มีท่าทีจะทำร้ายหรือเป็นภัยแต่อย่างใด ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินเอ๋อและคนอื่นๆท่ามกลางความสงสัยที่เกิดขึ้น

“ท่าน..  เป็นใคร”หลินเอ่อเป็นฝ่ายถามก่อนเป็นคนแรก

“ข้าน่ะเหรอ...  ข้าเป็นข้า”ตอบกลับแบบงุนงงก่อนจะยิ้ม”ข้ามีชื่อว่าเอ้อหลาน  ส่วนตาเฒ่าที่พวกเจ้าได้พบและดูแลปกป้องเจ้ามาตลอดจนถึงตอนนี้ เป็นคนที่ข้าส่งมาล่วงหน้าเพื่อดูแลและให้คำชี้แนะเจ้า”เอ้อหนานกล่าว

“ทำไม...”หลินเอ๋อยิ่งตกอยุ่ในความงุนงงเข้าไปใหญ่

“เพราะว่า  หลังจากนี้ไปชะตากรรมของเจ้าและพวกนาง”พูดพร้อมชี้มายังหลินเอ๋อและบุตรทั้งสองของนาง”จะต้องประสบกับเรื่องที่แม้แต่พวกเจ้าเองก็คาดไม่ถึง  และข้า คือคนที่ถูกส่งมาเพื่อนำทางให้กับพวกเจ้ายังไงล่ะ”

        หลินเอ๋อได้แต่มองและเกิดความสงสัยรวมถึงคำถามมากมายในหัวของนาง ไม่ต่างจากคนอื่นๆนางมองชายตรงหน้าพร้อมๆกับพยายามคิดทบทวนทุกอย่างเพื่อหาคำตอบว่า  นี่มันเรื่องอะไรกันแน่