เรื่องราวของพวกเรา (The Story Of Us) ภาคพลอยใส

    พลอยใส 11

            ปัจจุบันเวลา 5 ทุ่มกว่า ๆ ณ ร้านเหล้า

            ก่อนเรนนี่ร้องเพลงเสร็จ DJ ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาเซ็ตของในระหว่างที่เธอเล่นอยู่ ผู้ชายคนนั้นได้ทักทายเรนนี่อย่างกับคนที่รู้จักกันมานาน เธอพยักหน้ารับ หลังจากที่ร้องเพลงสุดท้ายเสร็จ เรนนี่ได้พูดผ่านไมค์ไปว่า

            “วันนี้ เรนนี่ต้องไปก่อนนะคะ ขอให้สนุกกับ DJ ในวันนี้ค่ะ”

            หลังจากที่เรนนี่พูดจบ ทุกคนในร้านก็เฮกันอย่างสนุกสนาน ส่วนผู้ชายคนนั้นก็เริ่มเปิดเพลงเบา ๆ ก่อนเพื่อลองบรรยากาศภายในร้าน เรนนี่และนักดนตรีคนอื่น ๆ ก็เก็บของกันเพื่อให้ DJ เล่นได้อย่างเต็มที่ ระหว่างที่เธอกำลังเก็บของอยู่ก็หันไปมองโต๊ะของพวกพลอยใส เห็นว่าพลอยใสกำลังกอดฟ้าอยู่ เธอเห็นแบบนั้นก็แอบยิ้มออกมาเล็กน้อย

            ทางด้านพลอยใสที่กำลังเมาอยู่ เธอกอดฟ้าแน่นมากขึ้นและเงยหน้าขึ้นมามองฟ้า ในสายตาของเธอคิดว่าฟ้าคือริน

            “พี่ริน…อย่าทิ้งหนูไปนะคะ”

            “ค่ะ” ฟ้าพูด

            โรสเห็นท่าทีของทั้งคู่กำลังจะเกินเลยไปมากกว่านี้ จึงดึงตัวพลอยใสออกมาอย่างอ่อนโยนและพูดกับฟ้าไปว่า

            “มันเมาแล้วน่ะ งั้นพวกฉันขอตัวก่อนแล้วกัน”

            ไม่ทันที่ฟ้าจะพูด โรสก็พยุงพลอยใสไปขึ้นรถและกลับมารับอลิซอีกรอบ ก่อนกลับก็หันมาพูดกับฟ้าอีกครั้ง

            “ฟ้า ถ้าเธอจะจีบพลอยเราไม่ห้ามนะ แต่อย่าฉวยโอกาสแบบนี้ เข้าใจนะ?”

            และโรสก็เดินไปทันที สโนว์ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เงียบและแอบขำเล็กน้อย ฟ้ามองไปที่สโนว์ด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดก่อนที่จะพูดไปว่า

            “นี่ไอ้สโนว์ มึงขำอะไรห๊ะ!?”

            “ฉวยโอกาส”

            “ฉวยโอกาสอะไรของมึง”

            ระหว่างที่สโนว์หยอกล้อฟ้าอยู่ เรนนี่ก็เดินเข้ามาหาพวกเธอ

            “ไอ้สโนว์ มึงขำอะไร?” เรนนี่ถาม

            “กูขำคนฉวยโอกาสว่ะ”

            ฟ้าได้ยินแบบนั้นก็ตบไปที่ไหล่ของสโนว์และเอ่ยพูดขึ้น

            “ฉวยโอกาสตรงไหนของมึง”

            “เอ่อ…มีอะไรที่กูต้องรู้มั้ย?” เรนนี่ถามด้วยความสงสัย

            “ไม่มีอะไร กลับกันเถอะ” ฟ้าพูด

            “เออ กลับก็กลับ” สโนว์พูดต่อพร้อมขำ

            ทั้งสามคนก็เดินทางกลับหอพักของพวกเธอ

            ด้านพลอยใส ณ บ้านของเธอ

            หลังจากที่กลับมาจากร้านเหล้า โรสพยุงตัวพลอยใสกับอลิซไปที่ห้อง ให้พวกเธอทั้งสองคนได้นอน ส่วนตัวของโรสเองก็ไปอาบน้ำ หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเธอเดินมาที่ห้องนอน เห็นอลิซกำลังนอนขดตัวด้วยความหนาว เธอจึงหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวอลิซไว้ ส่วนพลอยใสนอนละเมอพูดชื่อรินอยู่ตลอด โรสเห็นอาการของพลอยใสที่เป็๞แบบนั้นก็รู้สึกเศร้าใจไปด้วย เธอเดินไปที่เตียงของพลอยใส ค่อย ๆ ยกหัวของเธอขึ้นมาวางไว้ที่ตัก ลูบหัวเบา ๆ

            “พลอย เจ็บมากใช่มั้ย ขอโทษด้วยนะ” โรสพูดพร้อมกับสีหน้าที่ดูเศร้าลงเล็กน้อยขณะมองไปที่พลอยใส

            และเธอก็หลับตาลง เวลาผ่านไปไม่นานตัวของโรสเองก็หลับไปในท่านั่งโดยที่หัวของพลอยใสอยู่ที่ตักของเธอ

            ตลอด 4 วันที่ผ่านมา เวลาที่พลอยใสไปเรียน ฟ้ามักจะซื้อน้ำ ซื้อขนมมาให้ในทุกเช้า ถึงแม้ว่าพลอยใสจะรู้สึกรำคาญแต่ก็รับของไว้เสมอ หลังเลิกเรียนฟ้าก็จะชวนพลอยใสไปกินข้าวด้วยกันกับหนิงหนิงและนาย เธอก็เริ่มยอมรับในตัวของฟ้ามากขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมฟ้าถึงดีกับเธอขนาดนี้ จนเวลาผ่านเลยไปถึง๰่๥๹เวลางานเลี้ยงของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ซึ่งทุกสาขาต้องไปด้วย

            เวลา 14.30 น. ณ ห้องเรียน

            เสียงกริ่งดังขึ้น อาจารย์เก็บของและหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไป พลอยใสก็กำลังจะเก็บของ จู่ ๆ หนิงหนิงเอ่ยถามพลอยใสขึ้น

            “พลอย วันนี้จะไปไหม?”

            “ไปไหนหรอ?”

            “เอ้า…ไม่รู้หรอวันนี้มีงานเลี้ยงคณะที่โรงแรมน่ะ”

            “อืม…” พลอยใสครุ่นคิดก่อนจะพูดต่อ “อ๋อ…คิดว่าไม่น่าจะไปนะ ยังมีงานค้างอยู่”

            “ไปด้วยกันสิ งานของเรนนี่มันบอกว่าไม่รีบ” ฟ้าพูดแทรกขึ้นมา

            “งานก็คืองานนะ ฟ้า”

            ฟ้ากำลังจะพูดตอบกลับพลอยใส ทว่ามีเสียงแชตเด้งขึ้นมาจากโทรศัพท์ของพลอยใส เธอจึงหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าโรสส่งข้อความมา

            (ข้อความ) โรส : “ไอ้พลอย วันนี้ไปงานเลี้ยงคณะด้วยนะ กูกับไอ้ลิซจะแวะไปถ่ายแบบก่อนแล้วก็จะเลยไปที่งานเลย”

            (ข้อความ) พลอยใส : “เออ ๆ กูไปก็ได้วะ แล้วงานของเรนนี่ล่ะ?”

            (ข้อความ) โรส : “วันนี้กูคุยกับเรนนี่ให้แล้ว เรนนี่บอกว่าไม่รีบ”

            (ข้อความ) พลอยใส : “เออ ๆ”

            หลังจากที่แชตกับโรสเสร็จ เธอเงยหน้าขึ้นมามองฟ้ากับหนิงหนิงที่กำลังรอคำตอบของเธออยู่

            “ไปก็ได้” พลอยใสพูด

            พลอยใสพูดจบประโยค ทั้งสองคนก็ยิ้มออกมาทันที

            “งั้น พลอยไปที่ห้องเราก่อนมั้ย? เราขอไปแต่งตัวก่อน” ฟ้าพูด

            พลอยใสครุ่นคิดอยู่สักแป๊บจึงตอบกลับฟ้าไปว่า

            “อืม” พลอยใสหันหน้าไปหาหนิงหนิงแล้วพูดว่า “แล้วหนิงหนิงล่ะ?”

            “เราหรอ? เราจะกลับบ้านไปเตรียมตัวเลย งั้นเจอกันที่นู้นเลยแล้วกันนะ บาย”

            และหนิงหนิงก็เดินออกจากห้องเรียนไปกับนาย ส่วนพลอยใสนั้นก็เดินไปกับฟ้าเพื่อที่จะไปห้องของเธอ

            ระหว่างที่เดินอยู่ ฟ้าได้แอบมองพลอยใสอยู่ตลอด พยายามสังเกตวิธีการเดินของเธอ สไตล์การแต่งตัว รวมไปถึงสีหน้าที่ตอนนี้ดูเหมือนจะนิ่งเฉยกว่าเดิม สายตาที่ฟ้ามองมันทำให้ฟ้ารู้สึกถึงความว่างเปล่าแต่ปนไปด้วยความเสียใจ แต่ตัวของฟ้าเองก็ไม่ได้ถามอะไรเธอ เพราะเ๱ื่๵๹ในร้านเหล้าตัวของพลอยใสเองจำไม่ได้ และโรสกับอลิซก็ไม่เคยบอกเธอเ๱ื่๵๹ที่ฟ้ามาร้านเหล้าด้วยเช่นกัน

            ณ ห้องของฟ้า

            “พลอย นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เค้าขอไปอาบน้ำก่อน”

            “อืม”

            หลังจากที่ฟ้าพูดเสร็จ เธอก็เดินเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวไปอาบน้ำ ส่วนพลอยใสเห็นว่าฟ้าเดินไปแล้ว เธอนั่งลงหยิบหูฟังของเธอขึ้นมาสวม ดนตรีบรรเลงขึ้นเป็๲เพลงจีนที่ผู้หญิงเป็๲คนร้องชื่อว่า ‘好可惜 hǎo kěxí’ และพลอยใสก็หลับตาลง จนเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ฟ้าออกจากห้องน้ำมากำลังจะเดินไปที่ห้องเพื่อแต่งตัว แต่เธอกลับมามองพลอยใสเห็นว่าเธอกำลังงีบอยู่จึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ และพูดกระซิบไปว่า

            “พี่พลอยใส หนูจะทำให้พี่รักหนูให้ได้”

            ฟ้ายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่จะลุกเข้าห้องไปแต่งตัว เวลาผ่านไปอีกสักพัก ฟ้าออกมาด้วยชุดมินิเดรสสีขาวเปิดไหล่แขนยาว สิ่งที่แปลกตาคือ เธอถอดแว่นและเปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์สีเทา

            เธอเดินเข้าไปใกล้พลอยใสอีกครั้ง เอานิ้วจิ้มไปที่แก้มของเธออย่างเบา ๆ ทว่ามันทำให้พลอยใสรู้สึกตัว เธอจึงลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นว่าฟ้ากำลังอยู่ตรงหน้า สายตาของทั้งคู่จ้องมองกัน ฟ้ายิ้มให้พลอยใส ส่วนพลอยใสหลังจากที่มองตาของฟ้าแล้วเธอก็มองลงไปที่ริมฝีปากของฟ้า แล้วเลื่อนกลับขึ้นมามองตาของเธออีกครั้ง

     

            จบตอนที่ 14