กวนอูจ้องมองหลี่อิงและฮัวโต๋สลับกับโจผี แววตาของเขาฉายความครุ่นคิดอย่างหนัก ภายนอกเต็นท์ เสียงการต่อสู้ยังคงดังต่อเนื่องและดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้น เตียวเลี้ยวกำลังสั่งการทหารอย่างแข็งขัน
"ท่านชาย..." กวนอูหันไปกล่าวกับโจผีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าต้องออกไปบัญชาการรบ"
โจผีรีบกล่าวคัดค้านทันที "ท่านกวนอู! ท่านจะทิ้งข้าไปได้อย่างไร? บิดาของข้า ท่านโจโฉ ได้มอบหมายภารกิจสำคัญให้ข้านำมาเรียนท่านถึงที่นี่ ท่านจะละทิ้งภารกิจนี้ไปเพราะคำกล่าวอ้างที่เลื่อนลอยของคนแปลกหน้าสองคนนี้หรือ?" น้ำเสียงของโจผีแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กวนอูขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสังเกตท่าทีที่เปลี่ยนไปของโจผีอย่างละเอียด "ท่านชายโปรดเข้าใจ ข้าเพียงต้องการตรวจสอบความจริงเบื้องหลังการโจมตีนี้... และสิ่งที่สหายผู้นี้กล่าวมาอาจมีความสำคัญยิ่งกว่าที่เราคาดคิด" ในใจของกวนอูนั้นเริ่มฉงนสนเท่ห์ เหตุใดจึงมีผู้กล้าโจมตีค่ายทัพที่อยู่ภายใต้การดูแลของโจโฉในยามนี้? ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีครั้งนี้ดูเหมือนจะมุ่งเป้ามาที่ตัวเขาโดยตรงเสียด้วยซ้ำ ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดนัก
หลี่อิงรีบกล่าวเสริม "ท่านแม่ทัพ นั่นอาจเป็นฝีมือของคนที่ท่านเรียกว่า 'สมาคมมังกร' พวกเขาอาจจะรู้ว่าข้ามาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน และต้องการขัดขวางไม่ให้ท่านร่วมมือกับเรา"
โจผีหัวเราะเยาะ "ไร้สาระ! สมาคมมังกรหรือ? เป็นเพียงกลุ่มโจรที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พวกมันจะกล้าท้าทายอำนาจของบิดาข้าได้อย่างไร? ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าสองคนสมรู้ร่วมคิดกันเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่างมากกว่า!"
กวนอูหันไปมองโจผีด้วยสายตาที่เย็นลง "ท่านชาย ท่านกำลังกล่าวหาข้าหรือ?"
โจผีรีบปรับน้ำเสียงให้สุภาพลง "ข้าเพียงแต่เป็นห่วงท่านกวนอู บิดาข้าให้ความเคารพและเชื่อมั่นในตัวท่านมาก อย่าได้หลงเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าเหล่านี้เลย"
กวนอูถอนหายใจหนักๆ เขาเดินไปมาในเต็นท์ด้วยท่าทางครุ่นคิด ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าหลี่อิงอีกครั้ง "สิ่งที่เจ้ากล่าวมา... หากเป็นความจริง และภัยคุกคามนี้ร้ายแรงดังที่เจ้าว่า... การที่ผู้ไม่หวังดีบุกโจมตีค่ายข้าในเวลานี้ ยิ่งทำให้ข้าสงสัยในเบื้องหลังของเรื่องนี้" เขาหันไปมองโจผีด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดของชายหนุ่ม
"ท่านชาย ข้าจำเป็นต้องออกไปบัญชาการรบ แต่หลังจากนั้น ข้าจะทำการตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง หากสิ่งที่สหายผู้นี้กล่าวมาเป็นความจริง ข้าจะไม่ลังเลที่จะให้ความช่วยเหลือ"
โจผีมองกวนอูด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ฝืนยิ้ม "ก็ตามแต่ท่านเถิด ท่านกวนอู ข้าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของท่านเสมอ แต่ขอให้ท่านอย่าลืมภารกิจที่บิดามอบหมายให้ท่าน"
กวนอูพยักหน้าด้วยความขอบคุณ เขาหันกลับมามองหลี่อิงและฮัวโต๋ด้วยแววตาที่แน่วแน่ "พวกเจ้าจงตามข้ามา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ข้าจะนำพวกเจ้าไปยังที่ที่ปลอดภัย และเราจะพูดคุยกันอีกครั้งหลังจากที่ข้าจัดการเรื่องภายนอกเรียบร้อยแล้ว"
ทันใดนั้นเอง เสียงทหารร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงของบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมา ทำให้ทุกคนในเต็นท์ต้องชะงักไปด้วยความตกใจ