สยบฟ้าเหนือราชัน

ตอนที่ 36เข้าใจผิด

  ภายในตัวเมืองชุนหนิวที่ตอนนี้เป็นยามวิกาล บัดนี้ตึกราบ้านช่องต่างๆส่วนมากต่างปิดไฟที่ถนนมีแค่แสงจากคบเพลิงตามหัวมุมถนน บนหลังคายามนี้มีร่างเงาสองร่างไล่ล่ากันอยู่

  เจียงหวู่เฉินเร่งความเร็วถึงขีดสุด มันพยามไล่ตามร่างโจรกิ่งเหมยให้ทันแต่ไม่ว่ามันจะไล่ตามเท่าไหร่ ระยะห่างกับไม่ลดลงมีแต่จะเพิ่มขึ้นทีละนิด

  เจียงหวู่เฉินลอบร้องร้ายกาจในใจนี่ขนาดจอมโจรกิ่งเหมยโดนพิษของมัน ทำให้การโคจรลมปราณติดขัดทำให้การเคลื่อนไหวช้าลงไม่ถึงครึ่ง

    แต่มันกลับไม่มีวี่แววตามร่างนั้นทันนี่แสดงให้เห็นว่าจอมโจรตรงหน้ามีวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศเพียงไหนถ้าไม่นับเรื่องพลังฝีมือ ถ้าวัดกันที่ความเร็ว รวมถึงท่าแยกร่างอันพิสดาร บางทีต่อให้เป็นผู้มีขอบเขตระดับก่อกำเนิดยังยากที่จะตามทัน

  เจียงหวู่เฉินกลัวร่างนั้นจะหนีไปได้เลยร้องตะโกนออกมา“ที่แท้เป็นเจ้านี่เองที่เป็นจอมโจรกิ่งเหมย อันโฉดชั่วเจ้าทำมาทำดีตีสนิทข้าใช่หวังหาจุดอ่อนข้าใช่มั้ย?”

 ร่างโจรกิ่งเหมยไม่ตอบคำกลับเร่งร่างหนีไปเร็วขึ้น เจียงหวู่เฉินรู้ว่านี่ยิ่งทำให้พิษสลายลมปราณของมันออกฤทธิ์ได้มากยิ่งขึ้นอีกไม่นานจอมโจรตรงหน้าต้องถึงขีดจำกัดแน่!

  “เสี่ยวถานเสียแรงที่ข้าเห็นเจ้าเหมือนสหายที่แท้เจ้ากับคิดแย่งชิงภรรยาผู้อื่น เจ้าหนีไม่รอดหรอก ข้ารู้ตัวจริงเจ้าแล้วยังไงเจ้าก็ไม่รอด” พอหนีมาถึงตรอกลับแห่งหนึ่งที่ไร้วี่แววผู้คนอยู่ดีๆร่างของโจรกิ่งเหมยกลับหยุดลง เจียงหวู่เฉินยินดี อีกฝ่ายคงยอมแพ้เพราะรู้ตัวว่าหนีไม่รอดแล้ว?

  แต่ก่อนที่มันจะถึงตัว ร่างโจรกิ่งเหมยก็หันกลับมาด่ามัน“ข้าได้ยินชื่อเสียงปรมาจารย์ซูเทียนอันโด่งดังและสำนักไผ่เขียวมานาน ไม่น่าเชื่อจะมีศิษย์อย่างท่าน!”

  “ท่านทั้งใช้วิธีลอบกัดใช้คนหมู่มาก อีกทั้งยังใช้พิษอีก นี่เป็นวิธีการของสำนักไผ่เขียวกระมัง?”

  เจียงหวู่เฉินหน้าชาเล็กน้อย ด่ามันได้ แต่ทำไมต้องไปด่าสำนักมันด้วยใครใช้ให้มันรู้มาว่าจอมโจรกิ่งเหมยมีวิชาตัวเบาที่แปลกพิสดาร ยากแก่การจับตัว? มันเลยได้แต่คิดแผนต่ำทรามนี้

  “เจ้าหุบปากกับพวกชั่วร้ายอย่างพวกเจ้า ทำไมต้องเลือกวิธีการแค่จับเจ้าได้บ้านเมืองจะได้สงบสุขขึ้น!”เจียงหวู่เฉินถึงตัว ออกฝ่ามือซัดใส่โจรกิ่งเหมย

  โจรกิ่งเหมยยกมือขึ้นต้านมืออีกข้างฟาดใส่คอเจียงหวู่เฉินในแนวราบ เจียงหวู่เฉินหงายร่างหลบขาขวาเตะงัดเสยไปที่คางของโจรชั่ว

  ร่างนั้นยกมือมากัน เสียงปะทะดังสนั่นมือทั้งสองข้างของโจรกิ่งเหมยถูกเด็กหนุ่มเตะสุดแรงจนเปิดช่องว่างที่หน้าอก!

  เจียงหวู่เฉินหมุนตัวใช้ฝ่ามือซัดไปที่ช่องว่างนั้นอีกฝ่ายตกใจเบี่ยงไหล่ซ้ายมากันฝ่ามือของหวู่เฉินได้ทัน

  เปรี้ยงเสียงฝ่ามือซัดเข้าที่ไหล่โจรกิ่งเหมยอย่างแรง บางทีไหล่มันคงจะหลุดหวู่เฉินไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดรอด พุ่งร่างรัวหมัดพัวพันร่างโจรกิ่งเหมยได้แต่ถอยร่างหนี ใช้ได้แค่มือเดียวปัดป้อง

 เจียงหวู่เฉินลอบสังเกตทุกครั้งที่การโจมตีของมัน จะซัดโดนหน้าอกของจอมโจรกิ่งเหมยมันจะแสดงท่าทีแปลกๆ ยอมเจ็บหนักที่ส่วนอื่นแต่ไม่ยอมให้มันกระทบถูกที่หน้าอกแม้เพียงนิด หรือว่า...

  มันจะมีแผลที่หน้าอก! เจียงหวู่เฉินไม่รอช้ารีบมุ่งจู่โจมไปที่หน้าอกของโจรกิ่งเหมยร่างนั้นตกใจถอยหนีพัลวัน

  “หน้าไม่อาย!”มันด่าหวู่เฉินด้วยน้ำเสียงโกรธ เด็กหนุ่มไม่สนใจใครใช้ให้เจ้ามีแผลที่หน้าอกเด็กหนุ่มรัวการโจมตีไปที่จุดอ่อนนี้อย่างไม่ลดละ

  “สารเลว!”

  “ไร้ยางอาย!”

  “ท่าน หยุดนะ!”

  “เจียงหวู่เฉิน ท่าน!”

  คำด่ามากมายพลั่งพูมาจากจอมโจรกิ่งเหมยเจียงหวู่เฉินทำเป็นไม่ได้ยิน เจียงหวุ่เฉินต้อนจอมโจรกิ่งเหมยมาถึงทางตันไร้ทางหนีถ้ามันจะหนีไปได้คงต้องบินขึ้นฟ้าไปเท่านั้น

  มันซัดฝ่ามือใส่จนร่างนั้นกระเด็นไปชนกำแพงเจียงหวู่เฉินตามไปจับร่างบางที่นอนอยู่ ใช้มือหยาบกระชากผ้าคุมหน้าออกเผยให้เห็นหน้าของหนุ่มนักกายกรรมเมื่อกลางวันอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ

  เจียงหวู่เฉินยิ้มที่มุมปาก สุดท้ายก็สิ้นฤทธิ์! แค่ลงเขามาไม่นานมันก็สร้างผลงาน จับจอมโจรชื่อดังได้ท่านอาจารย์ปู่เจ้าสำนักต้องชื่นชมมันแน่

  “หึเจ้าหนีไม่รอดแล้ว เตรียมไปชดใช้ความผิดในคุกซะ เจ้าโจรร้าย” ร่างโจรกิ่งเหมยสั่นระริก

  “เจียงหวู่เฉินเจ้าคนหน้าไม่อายข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นคนเยี่ยงนี้ กลับไปร่วมมือกับคนโฉดอย่างอ้าวซ่งข้าน่าจะปล่อยให้ท่านเสียค่าโง่เมื่อตอนกลางวัน ช่วยคนอย่างท่านนี่ไม่คุ้มเลย!”

  “ถ้าท่านไม่ได้ใช้วิธีไร้ยางอายเช่นนี้มีหรืออย่างท่านจะจับข้าได้”

  เจียงหวู่เฉินไม่พอใจโจรกิ่งเหมยนี่แพ้แล้วพาลยิ่งนัก เจ้าขอบเขตสูงกว่าข้าแล้วยังแพ้ยังจะมาอ้างอะไรอีก แต่หน้าแปลกที่ต่อให้ร่างตรงหน้าด่ามันด้วยความโกรธมากขนาดนั้นแต่น้ำเสียงกลับดูนุ่มนวลน่าฟัง

 ฉินหงเฉินเปรียบดั่งเปลวเพลิงยามปกติก็เหมือนเปลวเพลิงยามโกรธยิ่งร้อนแรงส่วนเจ้าโจรนี้ขนาดตอนโกรธขนาดนี้ยังคงน้ำเสียงนุ่มนวลดังสายน้ำหนึ่งน้ำหนึ่งไฟแต่งต่างกันอย่างสิ้นเชิง

 แต่เดี๋ยวก่อนทำไมมันต้องเอาเจ้าโจรกิ่งเหมยอันชั่วร้ายนี้ไปเปรียบเทียบกับพี่หงเฉินด้วย

  “เจ้าจะพูดอะไรมาก็เปล่าประโยชน์เจ้าเที่ยวขโมยของล้ำค่ายังไม่พอ ยังคิดชิงภรรยาผู้อื่นแถมยังกล่าวหาคนผู้นั้นเป็นคนโฉดชั่ว เจ้ายังมียางอายเหลืออยู่หรือไม่?”

  “ท่านโง่หรือไง?มีใครบ้างในเมืองชุนหนิวไม่รู้ถึงความโฉดชั่วของอ้าวซ่ง แต่ท่านกลับถือหางมัน? ไม่รู้ว่ามันใช้อะไรซื้อตัวท่าน!”

 เจียงหวู่เฉินโกรธมากในขณะที่จะจับร่างตรงหน้าไปส่งทางการอยู่ดีๆก็มีคนแก่ยากไร้ รวมทั้งเด็กกำพร้าถือไม้ออกมาล้อมมันไว้หลายคน

  “ปล่อยเสี่ยวถานนะเจ้าคนชั่ว!”

  “ใช่ปล่อยพี่เสียวถานนะ”

  เจียงหวู่เฉินงุนงง อยู่ดีๆคนพวกนี้มาจากไหนแถมยังมาเพื่อปกป้องโจรร้ายนี้เจียงหวู่เฉินรีบอธิบายแก่คนรอบด้าน

  “พวกท่านอย่าคิดว่ามันเป็นแค่เสี่ยวถานนักกายกรรมแต่ที่จริงแล้วมันเป็นจอมโจรกิ่งเหมยอันชั่วร้ายออกปล้นสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว”

  “เรารู้แต่เสี่ยวถานไม่เคยออกปล้นคนดี แค่ปล้นแค่คนเลว แถมยังเอาเงินมาซื้อของให้พวกเราได้มีชีวิตรอดเจ้าห้ามทำอะไรเสี่ยวถานนะ!”เจียงหวู่เฉินงุนงง พลางมองลึกไปที่สายตาผู้คนรอบด้านที่ไม่มีแววโกหกเลยพวกมันต่างอยากปกป้องโจรนี่อย่างใจจริง หรือต่อให้ต้องสล่ะชีวิตบางทีพวกมัน...

  เจียงหวู่เฉินท่าทีอ่อนลง “ปล้นเงินทองคนชั่วยังพอเข้าใจแต่ทำไมต้องแย่งชิงภรรยาผู้อื่น”โจรกิ่งเหมยที่เงียบอยู่ก็พูดออกมา

  “อาหนิวนั้นเป็นคนรักของอาซ่งคนตัดไม้แต่โดนคนโฉดอ้าวซ่งใช้วิธีชั่วช้าชิงตัวไป ข้าเลยจะไปชิงตัวนางกลับมา ถ้าไม่ใช่เพราะท่านป่านนี้อาหนิวคงปลอดภัยไปแล้ว!”

  “ใช่พวกเรายืนยันว่าเป็นเรื่องจริง”

  “แล้วไหนใครคืออาซ่งคนตัดไม้?”

  “ข้าให้อาซ่งนำเงินทองทั้งหมดไปรออยู่ที่ท่าเรือเตรียมออกจากเมืองทันทีที่ข้าพาอาหนิวมาท่านอยากจะไปดูอาซ่งมั้ยล่ะ”โจรกิ่งเหมยพูดเสียงเย็น

.................

 เจียงหวู่เฉินคุมตัวโจรกิ่งเหมยไปที่ท่าเรือก่อนจะพบเจออาซ่งคนตัดไม้จริงๆเมื่อมันรู้ว่าช่วยอาหนิวไม่สำเร็จมันก็ร่ำร้องว่าจะบุกไปเสี่ยงตายกับคนของอ้าวซ่ง

  เจียงหวู่เฉินรู้สึกผิด มันกลับคิดพดุงคุณธรรมความเป็นจริงกลับกลายเป็นผู้ร้ายซะเอง

  โจรกิ่งเหมยไม่พูดจาใช้มือรักษาไหล่ที่หลุดของตนเอง เจียงหวู่เฉินเห็นดังนั้นยิ่งไม่กล้าสู้หน้า ก่อนจะยื่นยาแก้พิษให้มัน

  “น้องเสี่ยวถานข้าเจียงหวู่เฉินมีตาหามีแววไม่ ได้โปรดให้ข้าได้แก้ตัวคราวนี้ข้าจะไปพาตัวอาหนิวมาเอง”

  จอมโจรกิ่งเหมยเค้นเสียงเบาๆอย่างนุ่มนวล มือรับยาแก้พิษมาดูดซับนั่งโคจรมปรานแก้พิษเจียงหวู่เฉินนิ่งเงียบรออยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกผิดมันได้รับการช่วยเหลือจากน้องชายนักกายกรรมตรงหน้าแต่ตอนกลางคืนมันกลับตอบแทนด้วยการสร้างปัญหาให้

 ต่อให้น้องชายตรงหน้ากินยาจนรักษาพิษได้พลังฝีมือฟื้นคืน แล้วหันมาจัดการมันบางทีคงสมควรแล้ว!