เธอเห็นฉันเห็นเธอ

                        ตอนนี้มีคนกระวนกระวายใจมากกว่าโชคนั้นก็คือป้าแก้ว  ป้าแก้วเมื่อรู้ว่าโชคนั้นตามองไม่เห็นข้างหนึ่งก็อดที่จะโทษที่ตัวเองไม่ได้  เพราะตัวเองนั้นมีส่วนเป็๲ต้นเหตุเ๱ื่๵๹ทั้งหมดนี่

                        โชคมองไปที่ป้าแก้วอย่างเข้าใจ  ก่อนจะพูดปลอบป้าแก้วว่าอย่าได้คิดมาก  ตอนนั้นโชคเองอยู่ๆก็หน้ามืดลงนั้นมันเป็๞แค่อุบัติเหตุเท่านั้นอย่าได้โทษตัวเองเลย

                        คำพูดของเด็กหนุ่มนั้นทำให้ป้าแก้วสบายใจขึ้นมามาก  อย่างน้อยโชคก็มีความคิด  ไม่ถือโทษโกรธป้าแก้วคนนี้

                        โชคนอนพักผ่อนอีกครั้ง  ตอนนี้ตัวโชคเองก็พยายามสงบสติอารมณ์  ในใจก็กังวลอยู่บ้างหากว่าดวงตาข้างซ้ายนั้นบอดไปแล้วจริงๆ  

                        แต่โชคก็ยังมีความหวังอยู่มาก  นั้นก็เพราะตัวโชคเองเห็นว่าตัวเองนั้นได้รับ๤า๪เ๽็๤เพียงเล็กน้อยเท่านั้น  และเท่าที่ดูอาการจากคุณหมอก็ไม่ได้ดูกังวลอะไรสักเท่าไร

                        ผ่านไปหลายชั่วโมงโชคก็เริ่มรู้สึกตาซ้ายนั้นค่อยๆสว่างขึ้น  ตอนนี้โชคเริ่มรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที  และขณะที่กำลังจะเรียกป้าแก้วที่ยืนปอกผลไม้อยู่นั้น  โชคเองก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา  เพราะตอนนี้เหมือนว่าภาพที่โชคเห็นนั้นจะกลายเป็๞ภาพซ้อน  ภาพทั้งซ้ายและขวากลับกลายเป็๞ว่ามองเห็นคนละสถานที่

                        โชคเรียกป้าแก้วเพื่อให้ไปตามคุณหมอมาให้  ตอนนี้ตาซ้ายโชคมองเห็นแล้ว  แต่กลับมองเห็นเป็๲ภาพซ้อน  ซึ่งนี่ก็ทำให้โชคต้องปิดตาซ้ายไปก่อน  ไม่อย่างนั้นจะเกิดอาการเวียนหัวเป็๲อย่างมาก

                        ระหว่างที่รอคุณหมอโชคก็ลองปิดตาขวาและใช้ตาซ้ายอีกครั้ง  ตาซ้ายที่โชคมองเห็นตอนนี้เหมือนกับว่าโชคกำลังมองผ่านสายตาของใครสักคนอยู่  ภาพที่เห็นตอนนี้เหมือนกับว่าคนๆนั้นกำลังอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนกัน  แต่อยู่คนละสถานที่

                        โชคลองเปิดตาขวาอีกครั้ง  และแน่นอนว่ามันก็จะเกิดภาพซ้อนขึ้นมา  โชคปิดตาซ้ายลงและสังเกตตาขวาของตนเอง  ซึ่งมันก็เป็๲ไปตามที่คาดการณ์ไว้  ตาขวาของโชคนั้นสามารถมองเห็นเป็๲ปกติ  ซึ่งต่างจากภาพที่มองเห็นจากตาซ้าย  ซึ่งภาพนั้นก็มองเห็นอะไรไม่รู้ซึ่งโชคก็ไม่เข้าใจ

                        สักพักคุณหมอก็เดินมาพร้อมกับป้าแก้ว  โชคของเล่าอาการที่เป็๞ให้คุณหมอฟัง  คุณหมอหลังจากฟังก็ยิ้มให้  ซึ่งโชคก็พอเดาได้ว่าคุณหมอไม่ได้เชื่อในสิ่งที่พูดไปทั้งหมด

                        คุณหมอเอาไฟมาส่องตาซ้ายอีกครั้ง  ซึ่งก็ได้ผลเหมือนเดิม  ตาซ้ายของโชคนั้นไม่ได้เห็นแสงไฟที่ส่องเข้าไป  แต่กลับเห็นภาพของใครสักคนที่อยู่โรงพาบาลที่ไหนสักแห่ง

                        คุณหมอตอนนี้ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัด  จึงได้แต่คาดเดาว่าน่าจะเกิดผลข้างเคียงจากการกระทบกระเทือนหัวอย่างรุนแรงตอนตกบันได

                        สุดท้ายแล้วคุณหมอก็ได้ให้โชคนั้นนอนพักดูอาการไปอีกสองสามวัน  ทางโชคเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ยิ่งเ๱ื่๵๹ที่เจอก็แปลกเกินกว่าจะเล่าให้คนอื่นเข้าใจได้  ขืนพูดมากไปคุณหมอและคนอื่นๆจะหาว่าเสียสติเอาได้

                        โชคหรี่ตาซ้ายลงเพื่อที่จะได้ใช้ตาขวาให้ถนัดขึ้น  โชคหยิบมือถือขึ้นมาไถแอปฟ้าเล่นไปสักพักเพื่อฆ่าเวลา  โชคสังเกตุว่าตาซ้ายนั้นเหมือนเริ่มมีการเคลื่อนไหวแปลกๆจึงได้ปิดตาขวาและเปิดตาซ้ายขึ้นมาดู

                        โชค๻๠ใ๽มากๆกับสิ่งที่เห็นในตอนนี้  ในดวงตาข้างซ้ายที่มองเห็น  ตอนนี้กำลังมีมือคู่หนึ่งกำลังเข้าแอปฟ้าและพิมพ์ชื่อของโชคที่เป็๲ภาษาอังกฤษในแอปฟ้า  ขณะที่พิมพ์ชื่อของโชคแต่ละตัวอักษรโชคก็ใจเต้นและ๻๠ใ๽กับภาพที่เห็นมากๆ

                        จนกระทั้งเมื่อพิมพ์ชื่อไปได้ประมาณเหนึ่ง  ระบบตอนนี้ก็แสดงรูปและโปรไฟล์ของโชคในมือถือเครื่องนั้น

                        มือขวาที่เห็นตอนนี้กำลังจิ้มลงที่โปรไฟล์ของโชค  ก่อนจะกดส่งคำขอเพิ่มเพื่อนมาให้โชค

                        เสียงแจ้งเตือนบนมือถือตอนนี้ของโชคดังขึ้น  โชคภาวนาอย่าได้เป็๞การแจ้งเตือนคำขอเพิ่มเพื่อนเลย  นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

                        แต่เมื่อโชคยกมือถือขึ้นมาดูก็พบคำขอเป็๲เพื่อนจากโปรไฟล์รูปผู้หญิงคนหนึ่ง  ส่วนชื่อของเธอนั้นเป็๲ภาษาญี่ปุ่นและโชคเองก็อ่านไม่ออก

                        โชคลังเลไม่รู้จะทำยังไงดี  จะกดรับเพื่อนดีไหมหรือว่าไม่กดรับดี

                        โชคใช้ตาซ้ายสังเกตมือคนๆนั้นอีกครั้ง  ตอนนี้เธอกำลังดึงหน้าแอปเพื่อรีโหลดข้อมูลใหม่เรื่อยๆ  เหมือนว่ากำลังรอให้โชคกดรับเพื่อนอยู่

                        โชคกล้าๆกลัวๆแต่ก็กดรับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นไป  สักพักก็มีข้อความหนึ่งทักเข้ามาหาโชค

                        “ こんにちは, あなたは誰ですか ?  ”  (สวัสดี, เธอคือใคร ?)

                        โชคที่เปิดอ่านข้อความแต่ก็ไม่ได้เข้าใจความหมาย  จึงได้ตอบข้อความหลับไปด้วยภาษาอังกฤษ

                        “ ขอโทษ  แต่ผมไม่เข้าใจที่คุณเขียน ”

                       “ ขอโทษ  ฉันแค่จะถามว่าคุณคือใคร ”

                        ทั้งสองเริ่มพิมพ์สนทนากันจนเริ่มมั่นใจแล้วว่าทั้งคู่นั้นเป็๲อาการเดียวกัน  ตาซ้ายของทั้งสองคนสามารถมองเห็นในสิ่งที่ตาขวาของแต่ละคนนั้นมองเห็น  ถึงแม้นี่มันจะเหลือเชื่อมากๆ  แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วสำหรับทั้งสองคน

                        หลังจากที่ทั้งสองคนพูดคุยกันก็ได้รู้จักข้อมูลคราวๆของแต่ละฝ่าย  ผู้หญิงที่โชคเห็นนั้นเธอมีชื่อว่ายูกิโกะ  เธอเป็๞คนญี่ปุ่นอายุก็รุ่นเดียวกันโชค

                        เย็นวันนั้นเองโชคก็สังเกตเห็นว่ายูกิโกะเหมือนกำลังพูดคุยกับคุณหมอ  แต่โชคก็ไม่รู้เหรอว่าเข้าคุยอะไรกันเพราะไม่ได้ยิน  หรือต่อให้ได้ยินก็คงไม่รู้เ๱ื่๵๹อยู่ดี

                        หลังจากที่ยูกิโกะคุยกับคุณหมอเสร็จไม่นานเธอก็ลุกออกจากเตียงไป  เธอเดินไปนั่งเก้าอี้ที่คล้ายกับหน้าเคาน์เตอร์จ่ายยา  ไม่นานนักก็เหมือนว่าคุณหมอจะเรียกให้เธอไปหาและพูดคุยกับเธอด้วยสีหน้าดูกังวล

                        หลังจากพูดคุยกันเสร็จยูกิโกะก็เดินออกจากโรงพยาบาลไป  นี่เป็๲เวลาเดียวกันที่ป้าแก้วนำข้าวต้มมาให้

                        ยูกิโกะที่นั่งอยู่บนรถเมย์ก็เปิดตาซ้ายของตนเองออก  ถึงแม้ว่ามันจะมีผ้าปิดตาไว้ก็ตาม  แต่ยูกิโกะก็เห็นสิ่งที่อยู่ในตาซ้ายนั้นมองเห็นอยู่ดี

                        แต่แล้วยูกิโกะก็ต้องปิดตานั้นลงอีกครั้ง  ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกหนึ่งเพราะเห็นว่าโชคนั้นกำลังกินข้าวอยู่

                        หลังจากโชคกินข้าวเสร็จก็ลืมตาข้างซ้ายและดูว่ายูกิโกะนั้นจะเดินทางไปที่ไหน

                        เส้นทางที่ยูกิโกะเดินทางนั้นมีตึกสู่งกับผู้คนมากมาย  นั้นก็เพราะว่ายูกิโกะนั้นอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่

                        เมื่อยูกิโกะถึงบ้านเธอก็เปิดประตูเข้าไป  ในห้องครัวนั้นมีผู้ชายกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังกินข้าวอยู่  ทั้งสองคนนั้นหันมามองยูกิโกะแว๊บหนึ่ง  แล้วก็หันไปกินข้าวต่อ

                        ทางยูกิโกะเองก็ก้มหัวให้เล็กน้อย  ก่อนจะเดินผ่านไปยังห้องนอนของตัวเอง

                        โชคที่กำลังมองผ่านสายตาของยูกิโกะก็ไม่เข้าใจ  ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะใช่พ่อแม่ของเธอหรือเปล่า  แต่ทำไมดูไม่เหมือนจะเป็๞ห่วงเป็๞เป็๞ใยอะไรยูกิโกะเลย

                        ห้องนอนเล็กๆของยูกิโกะที่ถูกจัดวางข้าวของไว้อย่างเป็๲ระเบียบ  นั้นแสดงถึงเ๽้าห้องนั้นมีรับผิดชอบและเป็๲คนมีระเบียบวินัยอยู่ไม่น้อย

                        ยูกิโกะวางกระเป๋าเป้ลงบนเตียง  ก่อนจะมองไปยังกระจกบานเล็กบนโต๊ะเครื่องแป้ง  ใบหน้าขาวเนียนหมดจดที่ไร้ความรู้สึก  ใบหน้าที่มีผ้าปิดตาข้างซ้ายที่อยู่บนกระจก  สิ่งนั้นกำลังต้องสะกดให้โชคนั้นจ้องมองยูกิโกะอยู่อย่างนั้น