ตอนที่ 14 จริงหรือเท็จ เ้าเป็คนขับรถม้าของจวนหฺวาหยางโหว (1)
“เ้าตีคนทำไม” คนขับรถม้าที่ถูกตีจนวิงเวียน เอ่ยอย่างเคืองๆ ขณะพยายามลุกขึ้น
“เ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำให้รถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงตกน้ำ” คนขับรถม้าของเว่ยเย่ว์อู่เดิมทีก็เป็คนของเยี่ยนไหฺวจิง ในเวลานี้คนขับรถม้าผู้ก่อเหตุที่เพิ่งลุกขึ้นมาได้ถูกหมัดหนักๆ เข้าไปอีกรอบจนล้มลงไปกับพื้นตามเดิม
“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ” แท้จริงแล้วเป็รถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกง คนขับรถม้าตื่นตะลึง สีหน้าพลันย่ำแย่ เขารู้เพียงว่าต้องทำให้รถม้าของคุณหนูหกเว่ยตกลงไปในแม่น้ำ แต่ไม่รู้ว่ารถม้าคันนี้เป็ของจวนเยี่ยนกั๋วกง ในใจนึกแค้นผู้จ้างวานผู้ส่งสารที่ไม่พูดให้ชัดเจน
ทว่าเื่มาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ทำได้แค่อดทนต่อไป
“ไป พวกเราไปศาลาว่าการกัน” คนขับรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงไหนเลยจะปล่อยเขาได้พัก ดึงคอเสื้อไว้พลางกึ่งลากกึ่งจูงออกไป พละกำลังของเขามากล้น เพียงครู่เดียวคนขับรถก็ถูกดึงลงจากรถม้าของตน
เมื่อได้ยินว่าจะลากไปศาลาว่าการ คนขับรถม้าที่ก่อเหตุก็กังวลขึ้นมา ไม่สนใจว่าตัวเองยังถูกลากอยู่กับพื้น มือทั้งสองคว้ามือคนขับรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงไว้ ะโออกมาเสียงดัง “ก็แค่รถม้าคันเดียว ข้าไม่ได้ทำให้ใคราเ็เสียหน่อย ข้าจะชดใช้ค่ารถม้าของเ้าให้มากที่สุด”
ต่อให้ตายก็ห้ามยอมรับเด็ดขาดว่า เขารู้ว่าในรถม้ามีคุณหนูหกแห่งจวนหฺวาหยางโหวอยู่
“ไป” คนขับรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงไม่สนใจ ราวกับไม่มีทางยอมแพ้หากไม่ลากเขาไปถึงศาลาว่าการ ยังคงลากคนเดินต่อไปข้างหน้า ห่างไกลจากรถม้าคันนั้นเรื่อยๆ
“น้องชาย เ้าอย่า...” เมื่อเห็นว่าเขาจริงจัง คนขับรถม้าผู้ก่อเหตุก็ตื่นตระหนก ท่าทางอ่อนลงในทันใด ลดเสียงลงพลางกล่าวอ้อนวอน “น้องชาย ใช่ว่าข้าไม่ระวัง เ้าดูสิ พวกเราตกลงกันเองก็ได้ เ้าบอกมาว่าอยากได้อะไรย่อมได้ทั้งนั้น อย่างไรในรถม้าคันนี้ก็ไม่ใช่เ้านายของเ้า หากเกิดเื่อะไรขึ้นจริงๆ ก็โทษเ้าไม่ได้”
“เ้ารู้ว่าในรถม้าคือคุณหนูหกเว่ยแห่งจวนหฺวาหยางโหวงั้นหรือ” เมื่อเห็นว่าอยู่ห่างจากรถม้าคันนั้นเพียงพอแล้ว คนขับรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงจึงหยุดฝีเท้าแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม
พวกเขาเริ่มทะเลาะกันที่นี่ ทำให้ผู้คนบนท้องถนนแปลกใจ ทันใดนั้นทุกคนก็รวมตัวกันรอบๆ ครู่เดียวคนขับรถม้าทั้งสองก็ถูกล้อมเป็วงกลม หลังจากนั้นทุกคนก็ได้ยินคำพูดสุดท้ายของพวกเขา
คุณหนูหกเว่ยแห่งจวนหฺวาหยางโหวงั้นหรือ คุณหนูคนนั้นที่ว่ากันว่าไร้ทั้งความสามารถและความงามน่ะหรือ
ผู้เห็นเหตุการณ์บางคนที่เคยได้ยินเื่นี้ จึงอธิบายให้คนรอบข้างที่ไม่ทราบสถานการณ์ฟังทันที คำพูดเ้า คำพูดข้า ต่างเต็มไปด้วยการบอกเล่าชีวิตและรูปลักษณ์ของเว่ยเย่ว์อู่ แน่นอนว่าโดยพื้นฐานแล้วรูปลักษณ์พวกนั้นล้วนเป็ข่าวลือ ทว่าเหล่าคนที่รู้เื่นี้ย่อมไม่อาจปิดปากเงียบไว้ได้ เพียงครู่เดียวกลุ่มคนก็เข้ามามุงเพิ่มมากขึ้น
เช่นนี้ก็ไม่มีผู้ใดสังเกตรถม้าคันเล็กที่ตามมาข้างหลังอีกต่อไปแล้ว!
เห็นคนขับรถม้าที่ก่อเหตุถูกล้อมไว้ในฝูงชน สาวใช้จวนหฺวาหยางโหวก็ตื่นตระหนก มองไปรอบๆ ลังเลว่าจะไปรายงานก่อนดีไหม หลังจากครุ่นคิดแล้วก็ตัดสินใจได้ว่าคอยดูสถานการณ์ไปจนถึงที่สุดกว่า รอให้ทราบผลลัพธ์ก่อนค่อยกลับไปรายงานฮูหยินรอง
เวลานี้เอง เว่ยเย่ว์อู่ก็ลงมาจากรถม้า!
จินหลิงกลับมาอยู่ข้างกายนางอีกครั้งโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เมื่อครู่นี้นางเบียดเสียดเข้าไปในจุดเกิดเหตุอย่างเงียบๆ แถวบริเวณรถม้าคันก่อเหตุ...
“ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดอยู่ข้างใน แต่เกิดเื่แบบนี้ขึ้นแล้ว ในเมื่อข้างในนี้ไม่ใช่เ้านายของเ้า มีเื่อะไรเราก็ตกลงกันได้” คนขับรถม้าก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าเวลานี้พูดออกมาไม่ได้เด็ดขาดว่าใครอยู่ข้างใน เื่ของคุณหนูหกแห่งจวนหฺวาหยางโหว แค่บอกว่าตัวเองไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้นก็พอแล้ว ตอนนี้เพียงอยากตกลงเื่นี้เป็การส่วนตัว
หมายจะใช้เงินขจัดเภทภัยชัดๆ ท่าทางราวกับว่าตราบใดที่คนขับรถม้าจวนเยี่ยนกั๋วกงยอมตกลงกันเป็การส่วนตัวก็จะยอมทุกอย่าง