ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

    ฉลาด

       อ้ากกกกกกกกกกกกกก


    "เป็นเสียงตะโกน ที่หนวกหูจริง"


    "ฉันไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคนอย่างนายจะฉลาดเหมือนกัน" จือหลิงกล่าวขึ้นชืนชม

     

    "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จริงๆฉันอะไม่โง่นะเว้ยย ฉลาดกว่าที่เธอคิดเยอะ"


    "อันนี้มันแค่เศษเสี้ยวๆเล็กของความเก่งของฉันเลยนะ"

     

    "พูดแล้วจะหาว่าโม้ แค่ฉันดีดนิ้วก็ทำให้ประชากรในโลกลดลงได้แล้ว"

     

    "____ " จือหลิงยิ้นฝืนๆเมื่อเห็นว่าหลินฟานเริ่มโม้ไม่หยุด'ไอ้หมอนี้เป็นอย่างงี้ทุกทีเวลาทำไร
    สำเร็จนิดสำเร็จหน่อยมันโม้ไม่หยุดจริงๆ เฮ้อ"

     

    "จือหลิง ฟังอยู่ปะเนี่ย"

     

    "ฟังๆๆ"


    หลินฟานพูดเสร็จก็หันไปดูทางที่พึงแยกกับนักผจญภัยเมื่อสักครูพร้อมถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

     


    ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

     


    ตอนที่ปรึกษาวางรับมือแผนกับจือหลิงนั้นหลินฟานอธิบายสิ่งต่างๆอย่างรอบคอบเลยว่าหลังจากที่หลินฟานนั้นโยนพุเรียกสัตว์อสูรออกไปนั้น ให้จือหลิงรีบไปบอกกับพวกนักผญภัยทหารรับจ้างว่าเตรียมตัวแอบซ่อนตัวซึ่งๆหลายคนก็คิดว่าจะซ่อนทำไมในเมื่อจะตายอยู่แล้ว โชคดีอย่างนึงที่แซงนั้นเชื่อแล้วที่ก็เป็นไปตามที่คาดเดาว่าเฉินฉานนั้นไหวตัวทันซึ่งต้องเรียกว่าสมแล้วที่เป็นนักวางแผนตังยงแต่สุดท้ายก็ต้องมาแพ้"อดีตเด็กเกาะเบาะอย่างหลินฟาน"ถ้าเฉินฉานได้รู้ว่าใครเป็นคนที่วางแผนหรือคาดเดาเรื่องต่างๆคงจะเจ็บจี้ดยันขั้วหัวใจ


    ......

     


    "หัวหน้าเรารอดแล้ว  ไม่คิดว่าไอ้คนอย่างเฉินฉานจะมีวันนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า''


    "นั้นสิ " แซงยิ้มอย่างอบอุ่น

     

    "ฉันรู้สึกสะใจมากเลยเพื่อน ไม่เคยมีวันไหนที่รู้สึกมีความสุขมากกว่า "จัสมินพูด

     

    "ตลอดหลายปีมานี้มีแต่พวกเราเสียท่าให้พวกมันตั้งแต่ไอ้พวกเฉินฉานนี้เข้ามาในเมือง 
    เห้อออ"  


    "แต่ไอ้เจ้าเด็กพวกน้้นฉลาดไม่เบาเลย"

     

    "ใช่ฉันก็คิดเหมือนกัน ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกต้องคงลองชวนมาอยู่กับพวกเรา"


    "ว่าแต่แซงนายรู้ว่าผลไม้วิเศษหายไปไหนหลายผล"


    "ถ้าจากให้ฉันคสดดาดน่าจะเป็นเด็กพวกนั้นแหละ"


    ในกลุ่มนักผจญภัยและทหารรับจ้างนั้นซึ่งกลับเดินไปทางออกนั้นมีพวกเด็กเรียน3คนที่กำลังทำตัวปกติแล้วฟังพวกนักผจญภัยพูดเรื่องต่างๆ รวมทั้งชื่นชนชมพวกหลินฟานกับจือหลืงยกใหญ่


    'ไอ้พวกนั้น วันนี้พวกแกรอดตัวไป!!'

     

    'หึ'


    ไปซานคิดในใจขณะมองไปยังหน้าเพื่อนสองคนที่ตอนนี้ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับพูดออกไป


    "เป็นอะไร"


    คือ..ว่าา


    "บัตรATM ฉันหาย "!!!!


    "ของฉันก็เหมือนกัน"!!!!


    "หะ..หรือว่า" คิดได้อย่างงั้นไปซานก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อในทันที


    'บัดดดซดดดดดดด'

     

    ในความเป็นจริงถึงบัตรจะหายแต่เงินก็ไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่ในบัชชีตามปกติ แค่อุปกรณ์ต่างๆนั้นมันอยู่ในบัตร มันก็หายตามบัตรไปด้วย


     บัตรของทั้งสามคนนั้นไม่มีอุปกรณ์รวมๆกับแล้วไม่ต่ำกว่า1แสนเเครดิตเลยทำให้ทั้งสามคนหน้าซีด...........

     

     

     

     

     

    คล้ายกับเรื่องผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า ที่คุณอ่าน