กันต์กับเกมออนไลน์

"ลุกขึ้น.."

คำพูดที่แสนจะธรรมดาที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของผู้ปกครองที่แท้จริง แต่มันกลับทำให้จิตใจของหัวหน้าเผ่าพันธุ์ทั้ง6ถึงกับสั่นไหวอย่างรุนแรง ขาพวกมันสั่นแทบจะไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของพวกมันต่างเต็มไปด้วยเหงื่อและหายใจอย่างยากลำบาก

"พวกเจ้า... คิดว่าตัวเองในตอนนี้แข็งแกร่งแล้วใช่ไหม?" อยู่ๆกันต์ก็ตั้งคำถามขึ้นมา ทำให้ผู้นำเผ่าพันธุ์ทั้งหกต่างพากันงุนงงกับคำถามนี้

"พวกเจ้ายังจำสัญญาระหว่างดินแดนต้องห้าม กับอาณาจักรทั้ง7ได้ไหม?"

กันต์ที่เห็นพวกมันกำลังงุนงง จึงมุ่งเข้าสู่ประเด็นหลักอีกครั้ง

"จำได้ขอรับๆ" ผู้ที่ตอบเป็นคนแรกคือ โคลด์ ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์อสูร มันกำลังพยายามเป็นอย่างมาก ที่จะประจบผู้ที่อยู่เบื้องหน้าของมันในตอนนี้

"แล้วพวกเจ้ารู้ไหมว่าอะไรที่ทำให้ตัวข้าผู้นี้ ถึงต้องตื่นขึ้นจากนิททราอันแสนยาวนาน..."

พวกมันทุกคนต่างก็เงียบและไม่กล้าตอบคำถามนั้น เพราะกลัวว่าคำพูดของตนนั้นอาจจะทำให้ ผู้ปกครองแห่งดินแดนต้องห้ามโกรธเอาได้ และมันอาจจะนำมาซึ่งความล่มสลายของเผ่าพันธุ์ตัวเอง

"หากพวกเจ้ายังจำสัญญานั้นได้ก็ดี...แต่ว่าเมื่อ20วันก่อน มีเผ่าพันธุ์ที่มันกล้าละเมิดสัญญาที่ข้าเป็นคนสร้างขึ้นมา...."

เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้นำเผ่าพันธุ์ทั้งหลายก็ต่างตกใจเป็นอย่างมาก เพราะการละเมิดสัญญานั้น มันหมายถึงการไม่ให้เกียรต์ผู้ปกครองของดินแดนต้องห้าม ซึ่งมันไม่น่าจะมีใครที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้แน่

"มันเป็นใคร ช่างบังอาจนัก!!!!!"

เป็นผู้นำเผ่าพันธุ์อสูรที่ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง มันทำท่าทางเหมือนจะไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ท่านพ่อข้ามาแล้ว..."

แต่ก่อนที่พวกผู้นำเผ่าพันธุ์คนอื่นๆจะทันได้พูดอะไรเพิ่มเติม จู่ๆก็ได้มีเสียงของใครบางคนพูดแทรกขึ้นมาซะก่อนมันจึงทำให้ทุกๆคนต้องหันกลับไปเพื่อมองหาเจ้าของเสียง ส่วนกันต์ที่มองเห็นร่างของผู้มาใหม่ก็เผลอยิ้มออกมาทันทีเพราะคิดไม่ถึงว่าเทหพเจ้าแห่งโชคลาภจะเข้าข้างเขาขนาดนี้

"ออสตินเจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงเข้ามาที่นี้!!!!!" หัวหน้าเผ่ามังกรฮาเกน ที่ตวาดออกมาด้วยโทสะ เนื่องจากสถานที่แห่งนี้หากใครก็ตามที่ไม่ใช่บุคคลระดับหัวหน้าเผ่าพันธุ์ ก็จะไม่มีสิทธิ์เข้ามาได้ทั้งสิ้น แต่ว้าเจ้าออสตินผู้นี้กลับ..

"หุบปากไปเลยไอแก่มันไม่ใช่เรื่องของแก!!!"

ออสตินที่ได้ยินแบบนั้นมันจึงตะโกนกลับไปทันที เพราะมันไม่ได้กลัวฮาเกนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ตอนที่มันยังเป็นเด็กจวบจนถึงปัจจุบัน ออสตินมันไม่เคยกลัวใครเลยในดินแดนต้องห้ามแห่งนี้ เพราะมันถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจแล้วอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ออสตินกล้าที่จะไม่ไว้หน้าฮาเกน เพราะเผ่าพันธุ์อสูรเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุดใน6เผ่าหลักและแข็งแกร่งเป็นอันดับ1 ของเผ่าหลักทั้ง6อีกด้วย ดังนั้นมันที่เป็นถึงรัชทายาทจึงไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น

ออสตินที่ไม่เคยเห็นผู้ปกครองที่แท้จริงมาก่อน มันจึงขัดคำสั่งพ่อของตัวเองเพื่อมาดูให้แน่ใจว่า.. ผู้ที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของดินแดนต้องห้ามนั้น มันจะแข็งแกร่งเหมือนที่พ่อของตนเคยบอกไว้หรือไม่

"ออสตินเจ้ามาทำไมไอ้ลูกบัดซบ!!! นายท่านได้โปรดยกโทษให้ลูกชายผู้โง่เชลาของข้าด้วย ได้โปรดนายท่าน"

โคลด์หวาดกลัวจนแทบจะก้มลงกราบบนพื้น ขนาดตัวมันเองยังไม่กล้าแม้จะคิดที่จะเสียมารยาทกับบุคคลตรงหน้าแต่ทว่าเจ้าลูกโง่ของมันกลับ.. มันจึงพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างสุดชีวิต แต่..คำพูดต่อมาของบุคคลตรงหน้ากลับทำให้มันตกใจจนแทบสิ้นสติทันที

"โคลด์..เรื่องที่ข้าพูดไว้ก่อนหน้านี้... ก็คือเจ้านี้เหละที่บังอาจละเมิดสัญญาเผ่าพันธุ์ของข้า..."

กันต์พูดขึ้นมาอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจของพวกมัน เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ออสตินกับฮาเกนอยากจะเปิดศึกกันเต็มที่แล้ว ส่วนโคลด์ที่ได้ยินก็กระวนกระวายและพยายามรีบแก้ตัวให้ลูกชายของตัวเองอีกครั้ง ซึ่งขนาดเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วมันก็ยังไม่ยอมรับ นี้จึงแสดงให้เห็นแล้วว่าการที่ออสติมีนิสัยแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะโคลด์ หรือพ่อของมันนั่นเอง

"เข้าใจผิดแล้วๆต้องไม่ใช่ลูกข้าแน่ๆนายท่าน" โคลด์พยายมจะแสดงความจริงใจของมันออกมา เพื่อให้ผู้ปกครองที่แท้จริงเห็นใจ แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่ค่อยเข้าข้างมันซักเท่าไหร่ ส่วนเหตุผลก็คงเป็นเพราะลูกชายของมันอีกเช่นเคย

"ท่านพ่อไปขอร้องมันทำไม ข้าไม่เห็นจับสัมผัสความแข็งแกร่งของมันได้เลยซักนิด"

ออสตินเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง มันที่เป็นถึงรัชทายาทเผ่าพันธุ์อสูรมันเห็นพ่อของตัวเองก้มหัวให้คนอื่น มันจึงยอมรับไม่ได้เด็ดขาด ส่วนเรื่องที่มันจับสัมผัสพลังของลาสบอสตัวนี้ไม่ได้ เป็นเพราะระดับที่ห่างกันเกินไป จึงไม่สามารถรับรู้พลังของอีกฝ่ายได้

"คุกเข่า...." เพียงคำพูดง่ายๆสั้นๆแต่มันกลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจของทักษะเฉพาะตัวของลาสบอสดินแดนต้องห้าม

#สายเลือดผู้ปกครองที่แท้จริง

สามารถเรียกตัวผู้นำเผ่าพันธุ์ในดินแดนต้องห้าม และสามารถออกคำสั่งกับผู้นำเผ่าพันธุ์ทั้งหกได้

ทักษะประเภทติดตัว

#อำนาจของผู้ปกครองที่แท้จริง

สามารถควบคุมมอสเตอร์ในดินแดนต้องห้ามได้ทุกตัว

ทักษะประเภทติดตัว

กันต์มองไปยังดวงตาของออสติน และพูดด้วยคำพูดที่แสนจะธรรมดา.. แต่ว่าร่างกายของมันกลับคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง จนทำให้กระดูกบริเวณหัวเข่าของมันถึงกับร้าวทันที

"อ๊ากกกกกกกกก.... แก!!บังอาจนักนะที่กล้าใช้วิธีลอบทำร้ายข้าออสติน รัชทายาทแห่งเผ่าพันธุ์อสูรผู้นี้!!!"

กันต์ตอนนี้ชักจะเริ่มรำคาญกับความอวดดี และความโง่เง่าของมันที่มีมากจนเกินไป มันไม่ได้สำนึกถึงสถานการณ์ที่กำลังเผชิญในตอนนี้เลย จะว่ามันกล้าหาญหรือว่ามันโง่จนเกินเยี่ยวยากันแน่... กันต์อยากจะฆ่ามันให้รู้แล้วรู้รอดเพื่อแก้แค้นให้กับโนอาร์และเอ็มม่าแต่..ก็ยังทำไม่ได้

เพราะถ้าใช้ร่างนี้ฆ่ามันจะง่ายเกินไป และไม่สาสมกับสิ่งที่มันทำ และอีกอย่างกันต์จะใช้เผ่าอสูรเป็นที่ฟาร์มเลเวลของพวกนักฆ่าด้วย เพราะด้วยจำนวนมอสเตอร์ระดับต่ำที่มากมายของเผ่าอสูร มันจะกลายเป็นที่เก็บเลเวลชั้นดีในวันข้างหน้า

และอีกอย่างภายใต้สถานการณ์นี้.. กันต์ยังสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ ซึ่งจะเรียกว่าปล่อยมันไปก่อนเพื่อเสียหมากชั่วคราวเพียง1แต้ม แต่ได้กลับคืนมาถึง4แต้ม 1.คือที่ฟาร์มชั้นดี 2.ยกเลิกสัญญาเผ่าพันธุ์ของเผ่าอสูร ทำให้เวลากันต์พาพวกนักฆ๋่าไปถล่ม เผ่าพันธุ์อื่นๆจะได้ไม่เข้าไปแทรกหรือสอดมือ 3.การทวงของๆกลับคืนมาและ 4. การลงโทษมันให้สะใจ หลังจากคิดและวางแผนล่วงหน้าในสมองแล้วกันต์จึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"นับจากวันนี้เป็นต้นไปเผ่าพันธุ์อสูร.. จะถูกตัดออกจากสัญญาเผ่าพันธุ์ทั้งหก.."

โคลด์ที่ได้ยินแบบนั้น มันก็ยืนตัวแข็งทื่อและไม่กล้าจะพูดอะไรออกมาอีก มันได้แต่โทษลูกชายผู้โง่เขลาของมันที่หยิ่งยะโสจนเกินไป สัญญาเผ่าพันธุ์ที่กันต์เอ่ยขึ้นมานั้น เป็นสัญญาเผ่าพันธุ์ที่ผู้ปกครองที่แท้จริงได้ทำขึ้นมาเมื่อนานมาแล้วโดยในสัญญาได้ระบุไว้ว่า

หากเกิดสงครามขึ้นในดินแดนต้องห้าม จนทำให้เผ่าพันธุ์นั้นๆใกล้จะสูญสิ้นหรือล่มสลาย เมื่อถึงตอนนั้นผู้ปกครองที่แท้จริงจะเข้าไปให้ความช่วยเหลือ โดยการยุติสงครามที่เกิดขึ้น เพื่อป้องกันการล่มสลายของเผ่าพันธุ์แต่ว่าตอนนี้เผ่าพันธุ์อสูรไม่ได้อยู่ในสัญญาอีกต่อไป แล้วถ้าหากอีก5เผ่าพันธุ์ร่วมมือกัน เพื่อทำสงครามกับเผ่าอสูรของพวกมันขึ้นมาแล้วละก็.. มันก็คงจะถึงคราวล่มสลายของเผ่าพันธุ์อสูรอย่างแน่นอน

"พวกเจ้าจงจำสัญญาไว้ให้ดี ข้าจะย้ำกับพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายว่า...ห้ามละเมิดสัญญาอีกเด็ดขาด"

หลังจากพูดจบ.. กันต์ก็ได้กระชากสร้อยคอที่ออสตินกำลังใส่อยู่ออกมาทันที ซึ่งสร้อยคอเส้นนี้กันต์จ้องมองอยู่นานจนตาเป็นมัน.. หรือนับตั้งแต่ครั้งแรกออสตินเริ่มปรากฏตัวในมหาราชวังแล้ว แต่เพราะเขาเก็บอาการเก่งจึงยังไม่มีใครรับรู้ถึงความกระหายนี้

"ข้าจะขอรับสร้อยคอเส้นนี้เอาไว้.. เพื่อแลกกับชีวิตอันต่ำต้อยของเจ้า" กันต์ทำท่าทางนิ่งๆราวกับกำลังจะบอกว่า..เพื่อเห็นแก่หน้าพ่อของเจ้า... ข้าจะขอรับเอาสร้อยเส้นนี้ไว้ก่อน ถึงแม้มันจะไร้ค่าในสายตาข้าก็ตาม

การแสดงออกของกันต์ทำให้โคลด์ถึงกับต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในขณะที่ผู้นำเผ่าพันธุ์อื่นๆก็มองไปยังผู้ปกครองที่แท้จริงด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งเคารพ ยำเกรง และเทิดทูน

"ที่เราเคยคิดไว้อีกตั้งนาน.. กว่าจะได้สร้อยเส้นนี้คืนแต่นี้..กลับได้มาอย่างง่ายๆ หึๆต้องขอบคุณในความโง่เง่าของเจ้าออสตินจริงๆ ที่เดินทางมาให้ปล้นถึงที่.."

กันต์ได้แต่แอบดีใจอยู่เงียบๆภายใต้ตัวตนที่เรียกว่าลาสบอส ส่วนโคลด์ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เพราะถึงสร้อยคอจะสำคัญกับพวกมันมากแค่ไหน แต่ชีวิตของลูกชายตัวเองย่อมสำคัญกว่า แล้วอีกอย่างถ้าสร้อยคอไม่ได้ใส่คู่กับแหวนมันก็ไร้ประโยชน์

จากนั้นมันจึงค่อยๆประคองร่างของออสตินขึ้น ก่อนจะเดินทางกลับเผ่าพันธุ์อสูรทันที ส่วนผู้นำเผ่าพันธุ์อื่นๆก็ขออนุญาตเดินทางกลับเผ่าของตัวเองเช่นกัน หลังจากที่ทุกๆคนออกไปหมดแล้วกันต์จึงเริ่มแผนการของเขาทันที

....

"อืมของในตัวไม่สามารถถอดได้จริงๆด้วย" กันต์รู้สึกอดเสียดายไม่ได้ เพราะของในตัวลาสบอสแต่ละชิ้นน่าจะสุดยอดจริงๆ ถึงแม้จะไม่มีคำอธิบายใดๆนอกจาก??? แต่???นี้เหละคือของระดับสูงซึ่งแพทในปัจจุบันยังไม่รองรับนั่นเอง

"ถ้าเราสวมสร้อยเส้นนี้มันก็จะไม่สามารถถอดได้เช่นกันซินะอืม...?"

กันต์พยายามลองผิดลองถูกอยู่นานนับวัน เขาลองเดินออกไปจากมหาราชวังดูแล้ว แต่..ก็ไม่สามารถออกไปได้แสดงว่ามันถูกจำกัดพื้นที่ให้อยู่เพียงแค่ในบริเวณมหาราชวังหลังใหญ่โตนี้เท่านั้น

"อืม..มันต้องได้เยอะกว่านี้สิน่า... ตอนนี้มีแค่สร้อยเส้นเดียวเอง..." กันต์บ่นพึมพัมออกมาเบาๆ ในขณะที่กำลังใช้ความคิดต่างๆนาๆเพื่อใช้ประโยชน์จากลาสบอสตัวนี้ให้มากที่สุด

.....

หลังจากผ่านมาอีก1วันเต็มๆ.. หรือย่างเข้าวันที่2ในโลกเสมือน กันต์ก็ได้ของมาเพิ่มอย่าง ซึ่งเขาคิดว่ามันน่าจะช่วยเขาในสงครามครั้งนี้ได้ไม่มากก็น้อย ดังนั้นกันต์จึงใช้สกิลเรียกตัวฮาเกนเข้ามาพบ ส่วนฮาเกนที่ถูกเรียกตัวก็รีบมาทันที

"มีอะไรให้ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยฮาเกน รับใช่หรือขอรับ?" ฮาเกนรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เพราะมันไม่แน่ใจว่าได้ไปทำอะไรให้นายเหนือหัวของตนโกรธหรือไม่ ถึงได้โดนเรียกตัวเข้าพบแบบนี้

ส่วนกันต์ในตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองใช้เวลาไปมากพอแล้ว สำหรับการหาวิธีใช้ประโยชน์จากลาสบอสตัวนี้ ดังนั้นเขาจึงจะเริ่มทำตามแผนการที่ได้วางเอาไว้

"ฮาเกน.. ข้ามีเรื่องที่จะให้เจ้าไปทำ" ฮาเกนนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มันนั่งฟังเงียบๆอย่างตั้งใจ

"เจ้าจงนำของสองสิ่งนี้ไปมอบให้กับเด็กหนุ่ม.. ผู้ที่มีสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกรดำเจ้าคงรู้จักใช่ไหม...?"

ฮาเกนที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจมาก มันสงสัยเป็นอย่างมากว่าทั้ง2คนนี้มีความเกี่ยวข้องกันยังไง มันจึงรวบรวมความกล้าและถามคำถามแรกของมันออกมา

"เอ่อ..นายเหนือหัวไม่ทราบว่าท่านรู้จักเด็กคนนั้นได้ยังไงขอรับ?"

ตัวกันต์ที่เห็นฮาเกนตั้งคำถาม.. และเขาที่ไม่อยากจะให้เรื่องมันซับซ้อน เพราะมันจะกระทบต่อแผนการหลักของเขากันต์จึงคิดว่าน่าจะทำให้เรื่องมันง่ายที่สุด หลังจากใช้สมองเล็กน้อยกันต์จึงตอบคำถามของฮาเกนออกมา

"เด็กคนนั้นคือผู้สืบทอดของข้า เจ้ามีอะไรให้สงสัยอีกหรือไม่?" ฮาเกนที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจนแทบพูดอะไรไม่ออก...มันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กคนนั้น.. จะเป็นถึงผู้สืบทอด..ของผู้ปกครองที่แท้จริงแห่งดินแดนต้องห้ามนี้

"กล่องใบนี้จำไว้.. อย่าได้แอบเปิดดูเป็นอันขาด เพราะถ้าเปิดข้าจะรับรู้ได้ในทันทีและเมื่อถึงเวลานั้น.. เจ้าก็คงจะรู้ถึงผลที่จะตามมา ดังนั้นจำเอาไว้..ส่งให้ถึงมือผู้สืบทอดของข้าเท่านั้น"

ณ.บริษัทGMW

ภายในห้องของฝ่ายGMมีชาย2คนซึ่งได้รับหน้าที่ให้จับตาดู ทุกๆความเคลื่อนไหวของตัวละครที่ถูกควบคุมโดยคนจริงๆ ถึงแม้มันจะมีไม่มากนักแต่พวกเขาก็ยังต้องเฝ้าติดตาม และกันต์ก็คือหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน

"เห้ยๆๆ มันเอาอะไรให้เจ้ามังกรนั้นว่ะ แจ้งคุณแทนเลยไหม?" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างรีบร้อน

"ไม่ต้องๆนั่นคงจะเป็นสร้อยคอที่มันฉกมาจากเจ้ารัชทายาทเผ่าอสูรนั่นเหละ อย่างมากก็แค่สร้อยระดับSกากๆที่มีความสามารถพอๆกับไอเทมระดับAปล่อยมันไปเหอะเสียเวลา" เมื่อทั้งสองตกลงกันได้ จึงไม่ได้นำเรื่องนี้ไปแจ้งให้หัวหน้าพวกเขาทราบ เพราะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ....

.....

เมื่อฮาเกนได้รับของและออกเดินทางกลับไปยังเผ่าพันธุ์.. กันต์จึงออฟไลน์ออกจากเกมทันที หลังจากออฟไลน์จากเครื่องGMWรุ่นพิเศษ เขาจึงเดินตรงไปที่เครื่องเล่นเกมGMWของตัวเองแล้วทำการออนไลน์อีกครั้ง และสิ่งที่กันต์มองเห็นในเวลาต่อมาก็คือ..? มันไม่น่าจะใช่โรงแรม และก็ไม่น่าจะใช่ในห้องสีขาวหรือสีดำอีกด้วย

"ที่นี้ที่ไหนกัน... ทำไมเราไม่คุ้นตาเลย?"

แต่ในขณะที่กันต์กำลังสับสนอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าแววดังขึ้นมาจากหน้าห้องที่เขานอน และตามมาด้วยน้ำเสียงที่จองหองและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"เหอะ.. ตื่นแล้วเหรอเจ้ามังกรดำ"

คนที่พูดขึ้นก็คือเรียว มันเฝ้าอยู่บริเวณห้องของกันต์มาโดยตลอด เพราะมันต้องการจะหาเรื่องกันต์ยามที่กันต์ตื่นขึ้นแต่..ในขณะที่เรียวกำลังจะหาเรื่องกันต์อยู่นั้นเอง..

"หยุดเรียวอย่าเสียมารยาท!!!" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนที่เคยมาดูอาการของกันต์ หรือคนที่พวกเขาเรียกว่าผู้นำหรือ!!!ก็คือร่างมนุษย์ของจอมราชันย์มังกรทมิฬฮาเกนตะวาดก้องขึ้นมา

"ท่านผู้นำ..ทำไมท่านต้องไปเกรงใจมันด้วย!!" เรียวรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่ยังไม่ทันได้ลงมือกลับถูกตำหนิไปก่อนแล้ว แต่เรื่องนี้จะโทษเรียวก็ไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้มันไม่ได้รับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในมหาราชวังนั่นเลย

"หากเจ้ายังไม่หุบปากก็ออกไปซะเรียว!!"

เรียวไม่คิดว่าผู้นำของมันจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา มันชักสีหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที

"ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้แก่.. ซักวันตำแหน่งของแกและทุกๆอย่าง.. จะกลับกลายเป็นของข้ามังกรขาวผู้นี้ทั้งหมดหึ.."

หลังจากที่เรียวออกไปแล้ว.. ฮาเกนจึงได้ตัดสินใจถามกันต์อีกเล็กน้อยเพื่อความมั่นใจ เพราะถ้าหากชายหนุ่มตรงหน้าเกิดไม่ใช่ผู้สืบทอดขึ้นมาจริงๆ สิ่งที่ตามมามันคงไม่สวยงามอย่างแน่นอน

"เอ่อ..เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้จักผู้ปกครองที่แท้จริงหรือไม่?"

กันต์มองไปยังฮาเกนพลางที่จะอดชื่นชมในความฉลาด และรอบคอบของอีกฝ่ายไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงตอบออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า..

"ครั้งหนึ่งเขา... เขาเคยบอกผมว่า.. ผมคือผู้สืบทอดของเขาครับ...."

"อึ๊ก!!!"