‘ของของเ้า..ดาราราย’
“ไม่ ไม่ใช่ของข้า”
"ไม่!"
ดาวลุกพรวดจากที่นอน หยาดเหงื่อเปียกชุ่มราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำตามภาพความฝันของตนสองมือแหวกว่ายอย่างสุดกำลังยังคงปัดป่ายพัลวัน แต่เมื่อมองเห็นสถานที่อันคุ้นตาแจ่มชัดอาการระส่ำระส่ายจึงค่อยสงบลง
ฝัน
"ฝัน..อีกแล้ว"
ชายชราผู้แก่เฒ่าดึงดันให้รับแหวนวงนั้นทั้งยังประกาศว่าตนคือเ้าของมันภาพกลุ่มควันสีขาวพันเกี่ยวเป็เกรียวยาวนำแหวนมาส่งให้ยังคงติดตาเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่
และทันทีที่ยกมือข้างซ้ายขึ้นมอง..
ไม่จริง!
"ไม่! ไม่จริง มันแค่ความฝัน" หญิงสาวพยายามปลอบใจตัวเองทั้งที่ทุกอย่างยังคาตามือบางกำแน่นหวัง้าตั้งสติอีกครั้ง อาการปวดหัวจี๊ดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อยังเห็นแหวนวงนั้นติดอยู่กับนิ้วของตน
เ้าของมือลนลานดึงออกแต่ก็ไม่สำเร็จ
"ทำไมถอดไม่ออก"
อะไรกันนี่!
เมื่อสติกลับคืนมาได้อย่างยากเย็นที่สุดจึงได้พิจารณา 'แหวน' ให้แน่ใจอีกครั้งตัวเรือนคล้ายทำจากทองคำขาวของอัครธานี แต่ทำไมสีทองคำขาวถึงดูหม่นลงออกไปทางของศิลานครงดงามด้วยลวดลายประณีตวิจิตรเป็ประกายทองคำใกล้กับอัญมณีบนยอดแหวนอัญมณีสีขาวประกายแพรวพราว สวยจนจับใจ
"ลายนี่มัน..สัญลักษณ์ของศิลานคร!" หญิงสาวแทบหยุดหายใจ
มันเกิดขึ้นได้ยังไง!
"ไม่ใช่หรอก!" เหมือนฝันที่ไม่อาจเอื้อมถึง เพราะตนก็แค่ชาวเมืองธรรมดาคนหนึ่ง
ั้แ่พบกันครั้งแรกที่เทศกาลการละเล่นประจำปีเมื่อห้าปีก่อนบุรุษชายที่ตนวิ่งชนเข้าเต็มแรงจนล้มกลิ้งไปด้วยกันทำให้หลงเสน่ห์สายตาคมคู่นั้นคล้ายเป็ภาพจำให้วนเวียนอยู่เื่มา แม้จะพยายามหักห้ามความคิดมาตลอด..แต่ดูเหมือนมันยากเหลือเกินหลายครั้งหลายคราที่อดใจไม่ได้ ต้องแต่งกายปกปิดมิดชิดเพื่อไปเฝ้าการมาเยือนของชายสูงศักดิ์ผู้นี้
ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร
ครั้งหนึ่ง..เมื่อเหล่าคนสูงศักดิ์จากสามนครมาเยือนณ เขตตลาดกลาง ทายาททันวาผู้ทรงภูมิไม่ผิดเพี้ยนจากองค์บิดาเป็ที่กล่าวขานของบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ถึงรูปงามสง่าจิตใจที่อ่อนโยนทั้งยังเป็มิตรต่อทุกคนไม่เฉพาะแต่ชาวเมืองของท่านเท่านั้น
ชาวเมืองนอกรีตบางกลุ่มของศิลานครซึ่งอยู่ทางซีกซ้ายติดกับเทือกเขาทมิฬ โดยการนำของ 'รุณฑา' จอมโจรผู้มักใหญ่ใฝ่สูงและค้านการปกครองแบบปัจจุบัน จนต้องอพยพพรรคพวกหลบไปอยู่ตามแนวเขาอันห่างไกล
อาศัยความโกลาหลที่มีชาวเมืองเหลือคณา แอบลักลอบนำของป่าและสมุนไพรเถื่อนเข้ามาแลกเปลี่ยนปะปนแม้ราคาถูกกว่าแต่ไม่ได้คุณภาพตามที่เขตตลาดกลางกำหนดไว้ เพราะส่วนใหญ่จะผสมใส่ผงกัญชาทำให้ต้องหามากินเป็ประจำเป็อันตรายต่อสุขภาพในระยะยาว
ครั้งนั้นเองท่านหญิงเ้าจันทร์แห่งพนารัฐได้ติดตามองค์เมืองาาญผู้พี่มาเยี่ยมเยียนชาวเมืองด้วย ้าหาสมุนไพรรสดีกลับไปนางรับใช้จึงสนองตามประสงค์ และขณะที่นางรับใช้นางหนึ่งของท่านหญิงกำลังถูกสมุนของรุณฑาหลอกให้ซื้อสมุนไพรรสดีราคาถูกไปท่านชายทันวาก็เข้ามาขัดขวางไว้พอดี
"ข้าแค่นำเสนอสมุนไพรของศิลานครแผ่นดินของท่านให้แม่นางคนนี้ได้พิจารณา" มันอ้างว่าอย่างนั้น
"ฮึ! อย่ามาอ้างดีกว่าเพราะคณาใจเ้าแล้วคงไม่มีศิลานครอยู่ภายในสักนิด เอาของๆ เ้ากลับไป ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"ทายาทหนุ่มเน้นเสียงกร้าว ไม่แพ้สายตาอาฆาตพยาบาทของมันที่จ้องตอบขณะรีบผละออกไปเช่นกัน
ขณะที่ตนกำลังลุ้นเหตุการณ์อันน่าระทึกขวัญอยู่ข้างๆกษณะ พลันต้องสะดุ้งโหยงเมื่อทายาททันวาเรียกขานตัวแทนแลกเปลี่ยนสมุนไพรชั้นดีจากอัครธานีกษณะคำนับนอบน้อมพลางนำมือกดศีรษะตนที่มัวแต่ยืนตะลึงให้ทำตาม
"สมุนไพรของเ้าเป็ที่รู้จักไปทั่วอยากให้ช่วยแนะนำท่านหญิงทีเถอะ"
หน้านวลใต้ผ้าคลุมศีรษะผืนบางเผยให้เห็นดวงตาคู่สวยสะกดให้สายตาของคนทั้งคู่สบประสานกันเนิ่นนาน และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตัวก่อนจึงเอ่ยถาม
“เ้าชื่ออะไร” ตนจำได้ดีว่าคำถามนั้นทำให้นางแทบลืมชื่อตัวเองไปเลย
“ข้าชื่อ...”
“ท่านชาย” เสียงหนึ่งแทรกขึ้นเรียกความทุกสนใจไปจนหมด
ร่างระหงน่ามองของท่านหญิงเ้าจันทร์เดินเข้ามาสมทบตนรีบดึงผ้าคลุมศีรษะอำพรางใบหน้าไว้ พลางหันมองกษณะที่เวลานี้หายตัวไปเสียแล้ว
ไวจริง กลัวโทษทัณฑ์ที่ทำให้ท่านหญิงต้องจมน้ำเกือบตายหรือไงกัน
“ขอบคุณท่านที่ช่วยแนะนำสมุนไพรให้กับคนของข้า”
“ข้ายินดี หากท่านหญิง้าสิ่งใดอีกขอให้บอกเื่สมุนไพรรสดีนี่ก็เหมือนกันคงต้องมาจากอัครธานี”
ตนยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี อยู่ใกล้ก็เหมือนไกลความใส่ใจของท่านชายทันวาที่มีต่อท่านหญิงเ้าจันทร์ครานั้นมันสร้างความปวดหนึบในหัวใจอย่างประหลาดความรู้สึกหลากหลายต่างประดังเข้ามาพร้อมกัน
ยินดี..ที่ได้รับความไว้วางใจ
ยินดี..ที่ได้อยู่ใกล้ๆ กันอย่างนี้
หากแต่นั่น..เกิดจากความห่วงใยของท่านที่มีต่อท่านหญิงอันเป็ที่รัก..จะน่ายินดีอย่างไรกัน
เมื่อภาพในอดีตหยุดลงหญิงสาวจึงกลับมาใส่ใจนิ้วน้อยๆ ของตนอีกครั้ง..ร่างกายพลันชาวาบ
นี่คงไม่ใช่ธำมรงค์ของท่านหรอกนะ
533
