Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยแปดสิบ ชนชั้นปรสิต

หลังจากนั้นผมในฐานะท่านจักรพรรดิก็เอาคริสตัลพลังงานที่ได้ไปขายให้กับทางหน่วยงานของจักรวรรดิ

ท่านได้รับเงิน 100,000,000,000 เครดิต

ซึ่งได้กำไรในฐานะจักรพรรดิเรียกว่ากำไรในทุกขั้นตอน

ว่าราคาเท่านี้ผลิตทำงานโดยเอกชนก็นับว่ากำไรแล้วไปขายต่อให้กับหน่วยงานของรัฐอีกหลายต่อก็ยิ่งกำไรมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ทำให้คนที่ออกแรงในการผลิตจริงๆทำงานหนักสุดกลับได้กำไรน้อยที่สุด

แต่คนที่อยู่ระหว่างทางหาผลประโยชน์จากสัญญาช่วงต่างๆกับหน่วยงานของรัฐกลับได้กำไรไปมากที่สุด

เอ๊า งง สิ งง

หากมีคนงงแปลว่าคนคนนั้นยังคงไม่เข้าใจระเบียบราชการ

และเงิน 100,000,000 เครดิตของผมนั้นยังไม่ต้องเสียภาษี

เพราะสามารถทำเป็นตราสารเอาไว้ได้ไม่ต้องมานับรวมในภาษี

เป็นแค่ช่องโหว่ เอ๊ยกฎหมายมีข้อยกเว้นไว้ให้สำหรับคนดีที่ให้ความร่วมมือต่อรัฐบาลและกระทำโครงการของรัฐที่มีมูลค่าร้อยล้านเครดิตขึ้นไปเท่านั้น

เป็นการตัดคนยากจนที่หาเช้ากินค่ำที่อยู่อย่างยาจกไม่มีเงินร้อยล้านเครดิตผ่านทางบัญชีรายรับของพวกตนเองไม่สามารถใช้วิธีเดียวกันนี้ได้

เอ๊า งงอีกแล้วสินะ

ถ้างงแสดงว่าคุณยังไม่เข้าใจเรื่องของการหลีกเลี่ยงเอ๊ย วางแผนภาษีของผู้ที่มีรายได้มากกว่าร้อยล้าน

นี่คือการวางแผนภาษี ไม่ใช่การหลีกเลี่ยงภาษีแต่อย่างใด

มีทนายความมีแนวทางตามระเบียบกฎหมายภาษีของจักรวรรดิทุกประการ

ประชาชนทั่วไปก็สามารถที่จะกระทำแบบเดียวกันได้...หากพวกเขามีรายได้ร้อยล้านขึ้นไปแบบผมหรือเศรษฐีคนอื่นๆในจักรวรรดิล่ะนะ

กฎหมายของจักรวรรดิเรายุติธรรมเสมอ

และยิ่งลงทุนต่อไปคือหัวใจของจักรวรรดิของเรา

ทำให้ผมลงทุนคิดเป็นค่าใช้จ่ายได้เรื่อยๆเงินหมื่นล้านเครดิตก็ไม่เอามาคิดว่าเป็นรายได้อีกต่างหาก

เท่ากับว่าผมทำได้ถูกต้องไม่ต้องจ่ายภาษีหรือจ่ายพอพอกับคนที่มีรายได้ค่าแรงขั้นต่ำ

เป็นกฎหมายที่มีช่องให้รอดได้หากคุณมีรายได้ร้อยล้านเครดิตขึ้นไปเท่านั้นเอง

แต่สิ่งที่ผมแตกต่างไปจากพวกชนชั้นสูงของผมเองคือ

ผมยังทำงาน

สังเกตได้ว่าพอคนเรามีทางเลือกให้ไม่ต้องทำอะไรแต่ได้ผลประโยชน์เราก็ไม่คิดที่จะออกแรงหรือทำอะไรจริงๆกลายเป็นชนชั้นปรสิตที่สูบเลือดเนื้อของชาติรัฐที่ตนเองอาศัยอยู่

ว่าขอเพียงชนชั้นสูงคิดที่จะทำงานหรือทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อจักรวรรดิบ้าง

ด้วยทรัพยากรและแรงงานคนมหาศาลที่พวกเขาครอบครองอยู่

พวกเขาจะทำเรื่องยิ่งใหญ่ที่คนธรรมดาใช้เวลาร้อยปีก็ไม่สามารถจะกระทำได้

แต่อย่างที่เห็นด้วยช่องโหว่ของกฎหมาย

ขอเพียงพวกเขาอยู่เฉยๆ

ให้คนระดับล่างรับช่วงสัญญาต่อไป

ตนเองอยู่เฉยๆเป็นเสือนอนกินก็สบายอยู่แล้วจะลำบากทำไม?

ทำไมต้องเอาตนเองไปเสี่ยงด้วย?

นั่นคือแนวคิดที่ค่อยๆหล่อหลอมชนชั้นสูงให้มองโลกบิดเบือนไปจากความเป็นจริง

ว่าพวกเขาค่อยๆกลายเป็นชนชั้นปรสิตไปในที่สุดที่กัดกินชาติรัฐ

ทั้งที่หากพิจารณากฎหมายวางแผนภาษีนั้นเขียนไว้เพื่อ

สนับสนุนการลงทุน

อ้างว่าเพื่อให้คนที่ลงทุนในกิจการต่างๆมีกำลังใจที่จะได้กำไรว่าทำธุรกิจแล้วมีกำไรมากรัฐจะไม่ลงโทษพวกเขาให้พวกเขาลงทุนต่อไปเพื่อประโยชน์ของชาติรัฐ...มันแสดงว่ารัฐทำตัวและมีแนวคิดไร้เดียงสาประดุจสาวน้อยแรกแย้มมากเวลาวางแผนออกกฎหมายควบคุมคนรวย

แต่มองแบบคนกร้านโลกมากเวลาบังคับใช้กับคนจน

ว่าหากมันไม่ได้ผลตามที่คิดไว้ว่าสนับสนุนให้คนรวยขยันลงทุนขยายกิจการเพื่อประโยชน์ของประเทศต่อไป

แต่กลายเป็นทำสัญญาช่วงต่างๆนานา

วางแผนการได้กำไรโดยตนเองอยู่เฉยๆคอยกัดกินผลประโยชน์ของประเทศ

เราควรจะยอมรับว่ากฎหมายที่ออกมานั้นผิด

ผมมองหน้าจอเกี่ยวกับรัฐสภาของผม

มีคนพยายามเสนอกฎหมายขัดขวางการกระทำของบอสอดัมเศรษฐีใหม่รุ่งโรจน์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วให้เสียภาษี

แต่ก็โดนกลุ่มอนุรักษ์นิยมในสภาตีตกอย่างรวดเร็ว

เพราะการแตะต้องกฎหมายภาษีของคนรวยระดับร้อยล้านนี้

เท่ากับเป็นการแตะต้องผลประโยชน์ของชนชั้นสูงทั้งหมด

นี่คือสาเหตุที่ชนชั้นสูงที่กุมอำนาจเอาไว้จะไม่ยอมแก้กฎหมายที่ทำให้ชนชั้นตนเองเสียเปรียบ