หลิวชิงหยู่ไม่ได้โง่ เขามักจะเชื่อในแนวทางคติที่พ่อของเขาพร่ำบอกอยู่เสมอ “ไม่มีความรักใดที่ไร้เหตุผล ไม่มีความเกลียดชังใดที่ไร้สาเหตุ บางสิ่งที่ปกติย่อมมีบางสิ่งที่ไม่ปกติแน่นอน”
ดังนั้นหลิวชิงหยู่จึงวิเคราะห์แล้วคิดเื่การกระทำของเซี่ยเจิ้งเต๋อในขณะเดินไปยังสำนักงานผู้ว่า
จากนั้นเมื่อเขามาถึงสำนักงานผู้ว่าการเทศมณฑล เขาก็เดินเข้าไปโดยมี พ่านหงเจีย เลขาผู้ว่าการช่วยนำทาง
ในเวลานี้ผู้ว่าการเสวี่ยเหวินหลง กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจดูเอกสาร แม้เขาจะได้ยินเสียงพูดของหลิวชิงหยู่ แต่เขาก็ไม่ได้เงยหน้าดูและนั่งดูเอกสารต่อไป
หลิวชิงหยู่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามเสวี่ยเหวินหลงและรอคอยอย่างเงียบๆ หลังจากพ่านหงเจียพาหลิวชิงหยู่เข้ามาในสำนักงาน เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เื่ชากาแฟ หลิวชิงหยู่ก็ไม่ได้รับ
เวลาล่วงเลยผ่านไป
เสวี่ยเหวินหลง ยังคงยุ่งกับเอกสาร แต่เขาก็เหลือบตามามองดูท่าทีของหลิวชิงหยู่
อย่างไรก็ตามเมื่อผ่านไปถึงครึ่งชั่วโมง หลิวชิงหยู่ก็ยังคงนั่งอยู่เงียบๆ ไม่ได้แสดงท่าทีกังวลหรือร้อนรนแต่อย่างใด ซึ่งเสวี่ยเหวินหลงก็ประหลาดใจกับท่าทีของหลิวชิงหยู่ เขาไม่คิดเลยว่าหลิวชิงหยู่นายกตำบลเล็กๆ จะมีผ่านการฝึกฝนความอดทนมาอย่างดีเยี่ยม นี่ทำให้เสวี่ยเหวินหลง รู้สึกจนใจเล็กน้อยเขาอยากจะเห็นท่าทีกระวนกระวายแต่กลับไม่มีปรากฏให้เห็นจากหลิวชิงหยู่เลย ดังนั้นเขาจึงเลิกล้มแผนเมินอีกฝ่าย แล้ววางปากกาลง เงยหน้าขึ้นกล่าวกับหลิวชิงหยู่ว่า “คุณเป็ใครหรือ”
หลิวชิงหยู่กล่าวด้วยวาจานอบน้อมว่า “คุณเสวี่ย ผมหลิวชิงหยู่ เลขาพ่านได้แจ้งคุณไปแล้วไม่ใช่หรือ”
เสวี่ยเหวินหลงพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “โอ้ จริงด้วยสินะ ผมยุ่งเกินไปเลยลืมน่ะ ทำไมหรือคุณมาหาผมมีเื่อะไรอย่างนั้นหรือ”
เมื่อเห็นท่าทีของเสวี่ยเหวินหลง หลิวชิงหยู่รู้สึกขัดใจ แต่เขาไม่ได้แสดงผ่านออกมาทางสีหน้าแล้วกล่าวขึ้นว่า “คุณเสวี่ย กวนซานประสบความเสียหายอย่างหนักจากวิกฤตน้ำท่วม ผู้คนอยู่ด้วยเสบียงที่เหลือเพียงน้อยนิด คุณพอจะมีงบประมาณให้เราบ้างไหม? เรา้างบไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติเพื่อ...”
ก่อนหลิวชิงหยู่พูดจบ เสวี่ยเหวินหลงก็ชิงพูดแทรกขึ้นมา “เื่นี้ผมรู้แล้วสหายหลิวชิงหยู่ คุณน่าจะรู้ว่าเื่ขาดแคลนอาหารไม่ใช่แค่เพียงกวนซานนะที่ประสบ แต่เป็ทั่วทั้งเทศมณฑล ตำบลอื่นๆ เองก็ประสบภัยพิบัติเช่นกัน เทศมณฑลของเรา เป็เทศมณฑลจนๆ เงินงบประมาณที่ได้จากภาครัฐก็มีจำกัด อีกทั้งก่อนหน้าที่คุณจะมา สหายซือเจิ้นเฉียงเลขาธิการพรรคประจำตำบลคุณก็ได้โทรมาหาผม ขอทุนไป สี่แสนห้าหมื่นหยวน กล่าวตามสัตย์จริงนะ เงินบรรเทาทุกข์ครั้งนี้เราให้กวนซานมากกว่าตำบลอื่นๆ ถึงสองเท่า สหายหลิวคุณต้องเข้าใจผมนะ หากคุณให้งบมั่วซั่ว คลังเทศมณฑลจะประสบปัญหาเื่ขาดแคลนงบประมาณ ผมรู้ว่าคุณทำไปเพื่อประชาชนกวนซาน โอเค คุณอาจทำทุกสิ่งที่ทำได้ แต่คุณไม่สามารถให้ผมเทเงินไปที่กวนซานที่เดียวได้ ตำบลอื่นๆ เองก็้าความช่วยเหลือเช่นกัน ในฐานะผู้ว่าการเทศมณฑล ผมจะต้องกระทำแต่พองามตามความเหมาะสม สหายหลิวมันคงจะดีกว่าถ้าคุณไปหาทางออกด้วยตัวเอง ผมไม่สามารถช่วยคุณได้จริงๆ ”
ได้ยินที่เสวี่ยเหวินหลงกล่าว หลิวชิงหยู่ก็แสดงสีหน้าปั้นยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เสวี่ยเหวินหลงบอกได้อนุมัติเงินให้ซือเจิ้นเฉียงไปแล้ว นี่หมายความว่าหลิวชิงหยู่จะไม่ได้เงินจากเขาอีกแม้แต่แดงเดียว มันเป็เื่ที่ตรงไปตรงมามาก อย่างไรก็ตามหลิวชิงหยู่เป็คนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ เขารู้สถานการณ์ในกวนซานดี แม้ซือเจิ้นเฉียงจะได้ สี่แสนห้าหมื่นหยวนไปแล้ว แต่มันก็ไม่อาจแก้ปัญหาในกวนซานได้ ดังนั้นเขาจึงต้องออกมาที่ทำการพรรคประจำเทศมณฑล เพื่อขอการอนุมัติจากเซี่ยเจิ้นเต๋อ “คุณเสวี่ย นี่เป็หนังสืออนุมัติงบจากหัวหน้าพรรคเซี่ย คุณจะเซ็นหรือไม่ ต่อจากนี้ผมต้องไปกระทรวงการคลังประจำเทศบาลเมือง เพื่อขอรับเงินอีกคุณเสวี่ย กล่าวตามตรง กวนซานเสียหายหนักมาก ตอนนี้ผู้คนต้องรอเสบียงเพื่อเลี้ยงปากท้อง”
เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่ เอาหนังสืออนุมัติจากเซี่ยเจิ้งเต๋อออกมา สีหน้าของเสวี่ยเหวินหลงก็หม่นหมอง จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “หลิวชิงหยู่ ผมเองก็เข้าใจ แต่ตอนนี้เงินในคลังเราไม่มีแล้ว ต่อให้ผมเซ็นยินยอม หรือให้คุณเอาจดหมายจากนายกรัฐมนตรีมา เราก็ไม่สามารถอนุมัติเงินให้คุณได้ สหายหลิวคุณกลับไปก่อนเถอะ เมื่อเงินเข้าคลังแล้วผมจะให้เลขาแจ้งคุณโดยตรง”
พูดจบเสวี่ยเหวินหลงก็ก้มหน้าดูเอกสารต่อโดยที่ไม่สนใจ หลิวชิงหยู่อีก
เห็นสถานการณ์เป็เช่นนี้ สีหน้าหลิวชิงหยู่เองก็หม่นหมอง ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม เซี่ยเจิ้งเต๋อถึงเซ็นหนังสืออนุมัติให้เขาง่ายๆ และออกเป็ฉบับคัดลอกถึงสองชุด มันเป็เพราะ เซี่ยเจิ้งเต๋อรู้ว่า เสวี่ยเหวินหลงจะต้องไม่ยอมให้เงินเขาแน่นอน และที่เซี่ยเจิ้งเต๋อยอมเซ็นให้สองแสนหยวนด้วยตัวเอง ก็เพื่อแสดงความปรารถนาดีและจริงใจ อีกทั้งยังเซ็นอนุมัติให้เขาอีกสี่แสนหยวนจากเทศมณฑลด้วย หลังจากนั้นเมื่อเขามาเผชิญกำแพงอย่างเสวี่ยเหวินหลง หลิวชิงหยู่ก็จะรู้สึกขอบคุณเซี่ยเจิ้งเต๋อ และถึงเวลานั้นหลิวชิงหยู่ย่อมต้องไม่พอใจเสวี่ยเหวินหลง บีบให้เขาต้องเข้าหาเซี่ยเจิ้งเต๋อมากยิ่งขึ้น เมื่อเื่มาถึงจุดนี้หลิวชิงหยู่ก็กล่าวขึ้นในใจว่า “แม้จะลือกันว่า เซี่ยเจิ้งเต๋อถูกเสวี่ยเหวินหลงสยบโดยสมบูรณ์ทำให้ไม่สามารถควบคุมเทศมณฑลจิงหลินได้จะไม่ถูกต้องนัก เซี่ยเจิ้งเต๋อผู้นี้ไม่ธรรมดา เขามีความชำนาญและเชี่ยวชาญในเื่ทำนองนี้มาก แม้จะรู้เจตนาของเซี่ยเจื้งเต๋อ แต่หลิวชิงหยู่ก็ยังรู้สึกขอบคุณอีกฝ่าย เพราะท้ายที่สุดอีกฝ่ายก็เป็คนอนุมัติเงินมาให้กับเขาก้อนหนึ่ง
เห็นเสวี่ยเหวินหลงก้มหน้ามองเอกสารไม่สนใจตน หลิวชิงหยู่ก็สงสัยว่าเขาควรจะออกไปหรือไม่ แต่ทันใดนั้นผู้อำนวยการศูนย์ราชการเทศมณฑลจิงหลิน สั่วิยี่ ก็เปิดประตูเข้ามา เขามองไปยังหลิวชิงหยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอาเอกสารไปส่งให้เสวี่ยเหวินหลงแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้ว่าการโปรดเซ็นเอกสารนี้”
เสวี่ยเหวินหลงหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วเซ็นลงไปอย่างไม่ลังเล
ในเวลานี้หลิวชิงหยู่ที่กำลังคิดจะออกไป ก็มองไปยังเอกสารบนนั้น บนหัวเอกสารมีข้อความเขียนว่า เอกสารอนุมัติซื้อรถยนต์พาหนะที่ใช้ในราชการของเทศมณฑลจิงหลิน เพียงแค่อ่านไม่กี่สิบวิ เสวี่ยเหวินหลงก็เซ็นลงไปโดยไม่ลังเล เนื่องจากหลิวชิงหยู่สังกัดในหน่วยรบพิเศษเขาจึงมีทักษะในการอ่านข้อความมากมายเพียงการใช้ตากวาด และจับใจความได้แปดถึงเก้าส่วน มันเขียนเกี่ยวกับการเบิกใช้งบประมาณของเทศมณฑลจิงหลินในการจัดซื้อ รายการประกอบด้วย รถยนต์ข้าราชการจำนวนห้าคัน ซ่อมแซมปรับปรุงสำนักงานใหม่ และยังมีเื่จัดซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ รวมทั้งสิ้นราวๆ สองล้านหยวน หลิวชิงหยู่จำได้ว่าเจี่ยซินหยู่เคยบอกเขาว่าเสวี่ยเหวินหลงมีงานอดิเรกคือชอบสะสมรถ ซึ่งเขาได้ซื้อรถจากงานโชว์รูมในฤดูใบไม้ผลิเมื่อปีที่แล้ว เขาไม่คิดเลยว่า ผู้ว่าการคนนี้คิดจะเปลี่ยนรถใหม่ปีต่อปี และเมื่อเห็นเสวี่ยเหวินหลงเซ็นอย่างไม่ลังเลหลิวชิงหยู่ก็โมโหอย่างมาก
หลิวชิงหยู่ตบไปที่โต๊ะของเสวี่ยเหวินหลง เขาจ้องไปที่หน้าเสวี่ยเหวินหลงแล้วกล่าวว่า “ผู้ว่าการเสวี่ย นี่มันจะมากเกินไปแล้ว คุณบอกว่าเราไม่มีงบประมาณเพียงพอ แล้วเงินนี้มันมาจากไหน ทำไมคุณถึงอนุมัติเงินใช้จ่ายในสำนักงานเพื่อซื้อรถและตกแต่งสำนักงานถึงสองล้าน ผู้ว่าการเสวี่ย ผมไม่เข้าใจเลยว่าในสายตาของคุณ การซื้อรถ ตกแต่งสำนักงานมันสำคัญกว่าปัญหาที่กวนซานประสบงั้นหรือ นี่ยังไม่รวมถึงตำบลอื่นๆ ที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักหนาสาหัสจำเป็ต้องใช้เงินช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ผู้ว่าการเสวี่ย คุณรู้หรือไม่ว่ามีกี่ครอบครัวในกวนซานต้องเสียบ้านเพราะน้ำท่วม คุณหรือไม่ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่อดอยากหิวโหย้าความช่วยเหลือ ผู้ว่าการเสวี่ยผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมใน่เวลาที่ประชาชนประสบภัยวิกฤติ คุณยังสามารถอนุมัติงบตกแต่งซื้อรถใหม่แบบนี้ได้ คุณเห็นรถเหล่านี้สำคัญกว่าชีวิตประชาชนอย่างนั้นหรือ ผู้ว่าการเสวี่ยคุณมีเงินจะซื้อรถใหม่ แต่กลับไม่มีเงินช่วยประชาชน คุณจัดลำดับความสำคัญแยกแยะเป็หรือเปล่า คุณลองถามตัวเองดูว่าที่คุณทำมันคู่ควรกับตำแหน่งผู้ว่าการหรือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หรือไม่ หรือว่าคุณธรรมของคุณมันจะถูกสุนัขคาบไปหมดแล้ว”
หลิวชิงหยู่ ตำหนิอีกฝ่ายด้วยความโกรธ หลังจากยิงถามคำถามเหล่านี้ออกไป ผู้ว่าการเสวี่ยเหวินหลงก็แสดงสีหน้าบิดเบี้ยวราวกับหมูที่กำลังถูกเชือด เขาจับจ้องไปยังหลิวชิงหยู่แล้วตวาดใส่ “หลิวชิงหยู่ คุณเป็แค่เทศมนตรีตัวเล็กๆ กล้าตำหนิฉันถึงขนาดนี้เชียวรึ หรือต้องให้ฉันบอกว่าควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร ออกไปซะ สั่วิยี่ ไล่เข้าออกไป หากไม่มีคำสั่งอย่าปล่อยให้เขามาเหยียบสำนักงานฉันอีก ที่นี่เราไม่ต้อนรับไอ้ลูกสุนัข “เสวี่ยเหวินหลง ชี้ไปทางประตูแล้วจับจ้องไปยังหลิวชิงหยู่ ในประโยคสุดท้ายเขาเจตนาด่าออกมาซึ่งๆ หน้า ด้วยถ้อยคำหยาบคาย! สำหรับเขาแล้วการด่าถึงบุพการีของผู้น้อยมันเป็เื่ธรรมดาที่เกิดขึ้นเป็ประจำ
แต่เขาหาได้รู้เลยว่าถ้อยคำประโยคนี้จะเป็การแหย่รังแตนโดยสมบูรณ์ แม้ว่าหลิวชิงหยู่จะตำหนิอีกฝ่ายด้วยความโกรธ แต่เขาก็ไม่ได้ด่าหยาบคายแม้แต่คำเดียว ทำให้หลิวชิงหยู่กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าไปที่ปากของเสวี่ยเหวินหลง และสั่วิยี่ เต็มเหนี่ยว
ต่อมา หลิวชิงหยู่ก็หยิบทิชชูออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดไปที่มือไม้ของตนเองราวกับััสิ่งปฏิกูล ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเ็าว่า .” เสวี่ยเหวินหลง สิ่งที่คุณทำกับผม ผมทนได้ ถึงแม้คุณจะไม่ให้เงินกวนซานแม้แต่แดงเดียวผมก็ทนได้ แต่การที่คุณมาด่าแบบนี้ผมยอมไม่ได้ นี่คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับถ้อยคำหยาบคายของพวกคุณ ในฐานะผู้ว่าการ คุณอาจทำอะไรกับใครก็ได้ แต่จำใส่หัวเอาไว้ว่าอย่ามาทำต่อหน้าผมเด็ดขาด! "
...........................
1K
