Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        โหดเหี้ยมและป่าเถื่อน

        เพียงการปะทะชั่วพริบตามนุษย์ยังไม่ทันได้ตั้งหลักสัตว์ป่ามหึมาที่เร้นกายอยู่ใจกลางพายุทอร์นาโดก็เปิดฉากจู่โจมอย่างอำมหิต

        มันเหวี่ยงก้อนหินยักษ์ข้ามผ่านอากาศมาไกลนับร้อยเมตรพุ่งทำลายเครื่องบินรบจนระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

        เมื่อได้เห็นภาพนี้ไม่ใช่เพียงเครื่องบินรบหลายลำที่ยังบินวนอยู่เหนือศีรษะของจระเข้จักรพรรดิจะตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกแม้แต่ฝั่งมนุษย์ที่ได้รับภาพจากกองทัพอากาศส่งกลับมายังหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณส่วนกลางต่างก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

        “อึก...”

        เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งกลืนน้ำลายอึกใหญ่ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตา

        เห็นได้ชัดว่าภาพเหตุการณ์นี้สร้างความหวาดผวาให้เขาไม่น้อย

        “นี่น่ะเหรอสัตว์ป่ากลายพันธุ์...”

        รองหัวหน้าสื่อก้าวไปข้างหน้าจ้องมองเงาร่างยักษ์ที่ซ่อนอยู่ในพายุทอร์นาโดด้วยสายตาลุ่มลึกก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำว่า “สัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนาและดูจากขนาดตัวของมันแล้ว เครื่องบินรบเพียงไม่กี่ลำนี้คงสยบมันไม่ได้”

        เมื่อได้ยินเสียงของรองหัวหน้าทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง

        “ต้องกำจัดมันสินะ”

        “อืม ต้องกำจัดมันซากของมันคงเป็นวัตถุดิบชั้นยอดสำหรับการทดลอง”

        “ดูจากรูปร่างที่ค่อยๆปรากฏในพายุทอร์นาโด มันดูคล้ายจระเข้ยักษ์บรรพกาล...มีคุณค่ามหาศาลในการศึกษาวิจัยเลยทีเดียว”

        ......

        ท่ามกลางเสียงพูดคุยกันเซ็งแซ่รองหัวหน้าสื่อตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา“แจ้งหน่วยรบพิเศษของกองทัพอากาศให้เปิดฉากโจมตีเต็มกำลังทันทีพร้อมทั้งเตรียมขีปนาวุธพิสัยไกลให้มั่นใจว่าสามารถสังหารมันได้ในการโจมตีครั้งเดียว”

        “รับทราบครับ!”

        ท่ามกลางเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงมาตรการต่างๆเพื่อปลิดชีพจระเข้จักรพรรดิก็เริ่มดำเนินการอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง

        ......

        บนผืนดินจระเข้จักรพรรดิที่เร้นกายอยู่ใจกลางพายุทอร์นาโดจ้องมองซากเครื่องบินรบที่กระจัดกระจายอยู่บนท้องฟ้าพลางเผยรอยยิ้มหยันไม่ต่างจากมนุษย์

        ทว่าในวินาทีนั้นเองราวกับได้รับคำสั่งจู่โจมกระสุนปืนใหญ่หลายสิบลูกก็พุ่งทะยานลงมาจากใต้ปีกเครื่องบินรบ

        “เฟี้ยว เฟี้ยว เฟี้ยว”

        พริบตาต่อมาเมื่อเปลวเพลิงท้ายเครื่องยนต์ลุกโชนกระสุนปืนใหญ่แต่ละนัดก็พุ่งแหวกอากาศเข้าหาเป้าหมาย

        ด้วยความที่เป็นเครื่องบินรบรุ่นล่าสุดของสหพันธรัฐพวกมันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อภารกิจโจมตีภาคพื้นดินหรือต่อต้านอากาศยานทั่วไป

        ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงละทิ้งระเบิดและปืนกลแต่ติดตั้งกระสุนเจาะเกราะและขีปนาวุธพิสัยกลางถึงไกลจำนวนมากแทน

        และในยามนี้สิ่งที่พุ่งฉีกท้องฟ้ามาคือกระสุนเจาะเกราะสามนัดและขีปนาวุธพิสัยกลางถึงไกลอีกจำนวนหนึ่ง

        ทว่าจระเข้จักรพรรดิจะยี่หระหรือ?

        นัยน์ตาสีเหลืองแนวตั้งฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่งก่อนที่จะจับหินยักษ์อีกก้อนม้วนขึ้นมา

        เรื่องที่น่าตกใจคือหินยักษ์ก้อนนี้มีความสูงถึงสามเมตร

        มองจากระยะไกลราวกับภูเขาขนาดย่อมลูกหนึ่งกำลังลอยละลิ่วขึ้นมาท่ามกลางพายุทอร์นาโด

        “มันคิดจะทำอะไร?”

        นักบินที่จับความเคลื่อนไหวของหินยักษ์นี้ได้อย่างรวดเร็วพลันรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาในใจ

        และเพียงชั่วอึดใจท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของพวกเขา หินยักษ์ก้อนนั้นถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนท้องฟ้า

        จากนั้น...

        “ตูม!” หางยาวหลายสิบเมตรสะบัดวาดดุจเงาแส้ก่อให้เกิดลมพายุอันน่าสะพรึงกลัว

        “ครืน!”

        พร้อมกับเสียงดังกึกก้องสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นหินยักษ์ทั้งก้อนก็ถูกหางอันมหึมาฟาดจนแตกกระจาย

        ทว่าแม้จะถูกฟาดจนแตกเช่นนี้หินยักษ์กลับแตกละเอียดเป็นก้อนกรวดเล็กๆ นับไม่ถ้วนกระจายตัวดุจพายุฝนที่พัดย้อนกลับสู่ท้องฟ้า

        “เวรแล้วไง...”

        เสียงอุทานดังขึ้นท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเหล่านักบินขีปนาวุธที่พวกเขายิงออกไปกลับปะทะเข้ากับพายุก้อนกรวดที่สาดซัดเข้ามาอย่างจัง

        “บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!”

        เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่องราวกับดอกไม้ไฟขนาดยักษ์ที่เบ่งบานกลางผืนฟ้า

        เรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือคลื่นกระแทกอันรุนแรงยังส่งผลกระทบต่อสมดุลของเครื่องบินรบอื่นทำให้แต่ละลำสั่นสะเทือนอย่างหนักจนแทบเสียการควบคุม

        ......

        “เจ้าเล่ห์นัก”

        น้ำเสียงของรองหัวหน้าสื่อเผยความกังวลเล็กน้อยแฝงไปด้วยความหวาดระแวง

        นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่รู้จักหาวิธีไม่ให้กระสุนปืนใหญ่เข้าใกล้ร่าง

        อย่างตะขาบเงินระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่สองตัวนั้นแม้จะมีความเฉลียวฉลาด แต่ก็ยังทนรับการโจมตีจากกระสุนปืนใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนสุดท้ายก็ไม่สามารถต้านทานระเบิดแช่แข็งที่มนุษย์สร้างขึ้นเป็นพิเศษร่างกายจึงถูกแช่แข็งในพริบตาและถูกจับตัวไปได้สำเร็จ

        ทว่าตอนนี้ เธอได้เห็นอะไรอยู่กันแน่?

        สัตว์กลายพันธุ์แรกเริ่มขั้นที่เก้าที่เพิ่งเลื่อนระดับกลับดูเหมือนจะรู้ซึ้งถึงภัยคุกคามของปืนใหญ่ แม้จะมีพลังป้องกันที่น่าหวาดหวั่นแต่ก็ยังไม่เอาตัวเข้าเสี่ยงและหาทางทำลายกระสุนตั้งแต่จากระยะไกล

        ที่สำคัญกว่านั้นคือวิธีที่มันใช้ป้องกันกระสุนปืนใหญ่ แม้จะดูเรียบง่ายและป่าเถื่อนแต่นั่นกลับเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุด

        ......

        ในยามนี้จระเข้จักรพรรดิไม่ได้สนใจเลยว่ารองหัวหน้าคนนั้นจะคิดอย่างไร

        เรื่องแรกที่ผุดขึ้นในใจของมันตอนนี้คือการหลบหนี

        ใช่แล้ว การหนี

        แม้ว่าพลังของมันจะเพิ่มขึ้นมหาศาลแต่มันก็ไม่อยากเสียเวลากับมนุษย์เหล่านี้

        สัญชาตญาณบางอย่างบอกมันว่าอย่าได้ปะทะกับสิ่งมีชีวิตที่เดินสองขาเหล่านี้โดยไม่จำเป็น

        ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามเด็ดขาด

        แน่นอน นี่เป็นทั้งสัญชาตญาณลึกลับของมันและยังเป็นผลจากการพร่ำสอนของท่านเทพต้นไม้

        ต้องรู้ว่าท่านเทพต้นไม้เคยกล่าวไว้ว่า‘มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เชี่ยวชาญการรุมโจมตีที่สุดในโลกใบนี้’

        ตัวเดียวนั้นไม่ได้น่ากลัวประดุจมดตัวหนึ่งที่บี้ให้ตายได้โดยง่าย

        ทว่าเผ่าพันธุ์นี้กลับมักจะรวมกลุ่มกันมาโดยตลอด...

        อืม...

        และที่สำคัญจระเข้จักรพรรดิไม่ได้สันทัดเรื่องการรับมือศัตรูจำนวนมากพร้อมกัน

        เมื่อคิดได้ดังนั้น...

        จระเข้จักรพรรดิก็ค่อยๆ ยืดเส้นยืดสายเตรียมจะก้าวขาอันอวบสั้นของมันเพื่อออกเดินทางอีกครั้ง

        ทว่าก่อนจะจากไป 'แมลงวัน' น่ารำคาญไม่กี่ตัวบนท้องฟ้ามันจะต้องกำจัดให้สิ้นซากเสียก่อน

        เมื่อคิดได้เช่นนั้นจระเข้จักรพรรดิก็สูดหายใจเข้าอย่างแรง หน้าอกยืดขยาย...

        ในขณะเดียวกันพลังวิญญาณที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็พุ่งทะลักเข้าสู่ปากของมัน

        เมื่อมองจากเบื้องล่างมันดูราวกับยักษ์ใหญ่ตัวนี้กำลังสูบกินพลังวิญญาณอันมหาศาลที่รวมตัวกัน

        ......

        “แย่แล้ว!ค่าพลังวิญญาณสูงสุดพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ทะลุหกหมื่นแล้ว...!”

        เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจดังมาจากหูฟังทว่ามันก็สายเกินกว่าจะตอบสนองเสียแล้ว

        สิ่งที่รอคอยเหล่านักบินและสัตว์กลายพันธุ์โดยรอบมีเพียงเสียงคำรามที่ราวกับแว่วมาจากยุคดึกดำบรรพ์

        “โฮก...”

        คลื่นเสียงพุ่งทะยานขึ้นก่อเกิดเป็นระลอกคลื่นกระแทกชั้นแล้วชั้นเล่า

        “ครืน... ครืน...”

        เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเป็นระลอกผิวตัวถังของเครื่องบินรบเริ่มปรากฏรอยร้าวเล็กๆ แผ่กระจายออกไป

        ทว่านั่นยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด

        สิ่งที่เลวร้ายอย่างแท้จริงคือนักบินเหล่านี้ต่างเลือดออกทางทวารทั้งเจ็ดซ้ำยังมีรายหนึ่งถูกคลื่นเสียงสั่นสะเทือนจนอวัยวะภายในแหลกเหลวเสียชีวิตคาที่

         [คลื่นเสียงสั่นสะเทือน -จระเข้จักรพรรดิมีความสามารถในการเปล่งเสียงที่ทรงพลังและกว้างขวางนอกจากจะใช้เพื่อประกาศอาณาเขตและดึงดูดเพศตรงข้ามแล้วมันยังสามารถใช้พลังวิญญาณสั่นสะเทือนมวลอากาศ ก่อเกิดคลื่นเสียงที่เป็นรูปธรรมซึ่งก็คือการโจมตีด้วยคลื่นเสียงอันเลื่องชื่อนั่นเอง]

        นี่เป็นเพียงกลยุทธ์เล็กน้อยที่จระเข้จักรพรรดิเคยใช้ก่อนจะเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติ

        ทว่าหลังจากเลื่อนขั้นเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติความสามารถนี้กลับพัฒนาไปสู่การโจมตีวงกว้างที่น่าสะพรึงกลัวและไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ของมัน

        ......

        จระเข้จักรพรรดิมองเครื่องบินรบที่เสียการทรงตัวอยู่บนท้องฟ้าด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะเลิกสนใจพวกมันอีก

        พวกนั้นสูญเสียความสามารถในการไล่ล่าไปหมดสิ้นแล้ว

        ยามนี้ทำได้เพียงรอคอยความตายหรือไม่ก็พยายามร่อนลงจอดเพื่อเอาชีวิตรอด

        เมื่อคิดเช่นนั้นจระเข้จักรพรรดิก็เริ่มก้าวขาอันอวบสั้นของมันอีกครั้ง...

        “ตูม!”

        พร้อมกับเสียงดังกึกก้องร่างมหึมาของมันก็พุ่งทะยานออกจากพายุทอร์นาโดอย่างสมบูรณ์

        ทว่าในวินาทีนั้นจระเข้จักรพรรดิไม่ได้คาดคิดเลยว่ารูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันจะถูกจับภาพได้อย่างชัดเจนโดยกล้องของเครื่องบินรบ

        ลำตัวยาวเหยียดเกือบห้าสิบเมตร

        ขากรรไกรยักษ์ที่น่าเกรงขามยาวประมาณถึงสี่ถึงห้าเมตร

        ผิวหนังปกคลุมด้วยเกล็ดหนาสีเหลืองอมน้ำตาลที่แผ่กลิ่นอายความแข็งแกร่งดุจเกราะเหล็ก...

        “จระเข้... จักรพรรดิ...”

        เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นแผ่วเบาหน่วยเฝ้าระวังพลังวิญญาณทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบราวกับอยู่ในป่าช้า

        นี่มัน...จระเข้ยักษ์ประเภทย้อนสายเลือดบรรพกาลของจริง

        เฉกเช่นเดียวกับสัตว์น้ำที่ก่อคลื่นสัตว์ร้ายในทะเลเมื่อไม่นานมานี้

        เป็นประเภทย้อนสายเลือดบรรพกาลเหมือนกัน...

        ซึ่งนั่นบ่งบอกถึงความโหดเหี้ยมอำมหิตอย่างแท้จริงและพรสวรรค์อันโดดเด่นล้ำเลิศที่ยากจะหาสิ่งมีชีวิตใดเปรียบ