“พี่ฟ้ามาทำอะไรหรอค่ะ” เธอถามแปลกไปหรือเปล่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้เงียบ หรือว่าเขากำลังคิดว่าคำถามฉันสิ้นคิดมาเดินตลาดก็ต้องมาซื้อของสิ
“ปกติพี่ก็มาเดินที่นี่บ่อยๆ” การที่ตัวของเขาเองเห็นเธอวันนี้ที่นี่ก็ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะจำมันได้หรืออาจจะจำได้แต่ไม่ได้คิดที่จะมา
“ทุกวันเลยหรอค่ะ”
“ไม่ทุกวันหรอกวันไหนพี่มีงานก็จะไม่ได้มาอาทิตย์หนึ่งก็3-4 ครั้ง”
“อ่อ เมื่อกี้ขอบคุณนะคะอิงพยายามมองหาทางม้าลายหรือป้าสัญญาจราจรแล้วก็ไม่มีเลยคิดว่าจะต้องข้ามแบบนี้”
“ที่นี่ไม่มีหรอกเป็แค่ถนนคนเดินที่มีของขายตลอดทางทั่วไปเวลาเดินก็ต้องอาศัยขอทางจากรถเอา”
“อ่อ แต่แปลกไปเยอะเลยค่ะจำไม่ค่อยได้” อะไรๆ ก็ไม่ค่อยเหมือนเดิมั้แ่ก้าวขาลงรถก็เธอเองก็งงๆ ก็ต้องอาศัยเดินตามผู้คน
“พัฒนาไปตามกาลเวลาน่ะ เป็ที่ที่ คนใช้พักผ่อนคนมาแถวนี้บ่อยพวกพ่อค้าแม่ค้าก็ตั้งแผงขายกัน พี่ก็ยังชอบมาเหมือนเดิม”
“ก็น่าเดินนะคะ งั้นเราไปเดินข้างในกันไหมคะ” เธอชี้เข้าไปในตลาดตลอดทางเดิน
“รอแป๊บนะคะ พอดีพี่รอ....”
“พี่ฟ้า!! ทางนี้” สาวมัดผมหางม้ากับเสื้อเปิดไหล่กับกางเกงขาสั้นยืนโบกมืออยู่อีกฝั่งของถนน
“อิงอรพี่อยู่ตรงนี้แป๊บนะคะ” เขาให้ไปบอกเธอพอเห็นว่าเธอพยักหน้าให้เธอก็โบกมือให้กับผู้หญิงที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง
เธอมองปฏิกิริยาของทั้งสองคนอยู่ตรงที่ที่ เขาบอกให้ เขาวิ่งไปรับผู้หญิงคนนั้นอีกฝั่ง ผู้หญิงคนนั้นพอเห็นเขาไปถึงก็วิ่งเข้าไปกอดเขาทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเขาดูมีความสุขดูเป็รอยยิ้มที่ยิ้มกว้างมากกว่าที่ยิ้มให้เธอเสียอีก แล้วเธอจะไปรู้สึกหวงทำไมในเมื่อเขาไม่ได้เป็ของเธอตั้งสติๆ
“อิงนี่พิมนะแฟนพี่เอง ส่วนนี้อิงคนรุ่นน้องพี่เอง” เขามองหน้าอีกฝ่ายที่ไม่มีปฏิกิริยาใดนอกจากหันไปทักทายพิมพ์
“อ่อ สวัสดีค่ะคนนี้เองที่พี่ฟ้าบอกพิมตัวจริงสวยกว่าที่พี่พูดอีกค่ะ” พิมหันไปยิ้มแล้วก็ยิ้มมืออิง
“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอจับมือตอบอีกฝ่าย ตอนนี้ในใจของเธอร้อนเหมือนจะะเิออกมา เธอต้องใจเย็นเขาคือแฟนกันเราไม่มีสิทธิ์
“เช่นกันค่ะ ทำไมพี่ฟ้าไม่เห็นบอกพิมเลยว่าคุณอิงจะมาด้วยพิมจะได้พาเพื่อนๆ มาด้วยพิมนึกว่าพี่อยากเดินกับพิมสองคนเสียอีก” พิมหันไปอ้อนฟ้าที่ยืนโอบไหล่อีกฝ่ายอยู่สายตาที่มองให้กันมันอ่อนโยนจนเธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้
“พี่ก็เพิ่งมาเจออิงที่นี่เหมือนกัน งั้นเรามาเดินด้วยกันนะคะ” เขาลูบหัวพิมเบาๆ ทำให้พิมยิ้มแล้วเอามือของเขาที่กำลังลูบหัวพิม อยู่มาจับ
“ก็ได้ค่ะ คุณอิงมาเดินด้วยกันนะคะ” พิมหันมาชวนเธอไปเดินด้วยกัน
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะพี่ฟ้ากับคุณพิมเดินกันได้เลยค่ะ ฉันต้องขอตัวดีกว่าค่ะ” ที่เธอต้องเจ็บแบบนี้คือเธอทำตัวเองนะอิงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ตัวเธอทำตัวเอง เขาจะมีคนอื่นมีใครก็ไม่ใช่เื่ของเธอ
“อ้าวไม่เดินด้วยกันหรออิง” เขาเองก็อยากให้อีกฝ่ายมาเดินกับเขา อีกฝ่ายอาจจะอึดอัดถึงแม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแต่นิสัยของอีกฝ่ายเขารู้ดี
“นั้นสิคะ คุณอิงมาเดินด้วยกันก็ได้ค่ะ” พิมเอื้อมมือไปจับแขนของอิง
“ไม่เป็ค่ะขอบคุณนะคะ เดิมที่อิงก็ตั้งใจมาคนเดียวไม่อยากรบกวนทั้งสองเลยค่ะ” เธอค่อยๆ เอามือของพิมเบาๆ เพื่อรักษามารยาท
“อิงขอตัวก่อนนะคะ” เธอเดินแยกตัวเข้าไปข้างใน ไม่ควรจะอยู่เป็ส่วนเกินของเขาสองคนแล้วก็ไม่ควรอยู่เพื่อหลงตัวเองว่าเขายังมีใจให้เรา หรือยังนึกถึงเราเพราะเขามีคนที่เขาควรนึกถึงและดูแลแล้ว
เธอเดินมาจนถึงร้านขายขนมที่มีคนต่อแถวยาวมากจนทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาไม่มีที่จะเดิน ถึงจะบอกว่า่นี้ลดความอ้วนควบคุมอาหารอยู่ก็เถอะ แต่เข้าไปดูก่อนจะกินไม่กินก็ค่อยว่ากันแล้วกันด้วยความที่เธอเป็สาวตัวน้อยที่มีเพียงนิดหน่อยเท่านั้นทำให้โดนเบียดจนไม่มีที่จะยืน เอาไงดีจะรอหรือจะไม่กินดีไม่ได้มีแค่ครั้งเดียวนี่น่า งั้นไว้วันหลังมาซื้อแล้วกันยาวเหมือนกันนะเนี่ยเดินเท่าไหร่ก็ไม่สุดสักที เธอมองของในมือตอนแรกก็ว่าจะไม่ซื้ออะไรแล้วเชียวแต่ก็เต็มมือเหมือนกันมีคนที่ต้องซื้อไปฝากเยอะก็แบบนี้แหละ คนที่บ้านของเธอเยอะหาที่นั่งพักแล้วกินน้ำสักหน่อยดีกว่า
“อันนี้เรียกว่าน้ำอะไรหรอค่ะ”
“เรียกว่าน้ำมันม่วงจ้ะหนู” แม่ค้า
“น่าอร่อยจังเลยงั้นหนูขอ1แก้วนะคะ ขอแก้วใหญ่เลยค่ะ” สีม่วงสดใสดึงดูดให้เธอต้องเลือกร้านน้ำร้านนี้
“ได้เลยจ้ะ นั่งรอข้างหลังได้นะถือของเยอะเดี๋ยวจะหนักเอา” แม่ค้า
“ขอบคุณค่ะ” เธอเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะที่วางอยู่ข้างร้าน แบบนี้เรียกซื้อของเกินตัวไหมนะ อันนี้ของคุณพ่อ อันนี้ของคุณแม่ อันนี้ของพี่เอย อันนี้ของแม่นม อันนี้ของ....
“คุณอิง” พิมที่ยืนสั่งน้ำอยู่เห็นเธอเลยโบกมือขึ้นทักทายก่อนจะจูงมือฟ้าเดินเข้ามาหา
“ซื้อของเยอะจังเลยนะคะ” พิมมองถึงของที่วางอยู่บนโต๊ะที่มีอยู่ไม่ต่ำกว่า10ถุง
“พอดีซื้อไปฝากคนที่บ้านนะคะ ที่บ้านอยู่กันหลายคน” เธอวางถุงที่ถืออยู่แล้วลุกขึ้นยืนคุยกับพิมที่เดินมาหาเธอ พร้อมกับพี่ฟ้า
“คุณอิงใส่ใจคนอื่นจังเลยนะคะ ของบ้านๆ แบบนี้คุณอิงก็ซื้อด้วย” พิมมองไปที่ถุงเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะเป็ของตามตลาดนัดทั่วไปแพงสุดก็ไม่เกิน200
“ค่ะ ฉันซื้อได้หมดค่ะแล้วก็ใส่ได้หมดด้วยแค่ถูกใจก็พอค่ะ” เธอคิดไปเองหรือเปล่า ว่าคำพูดของพิมเหมือนดูถูกเธอแบบเหน็บแนม
“อิงถือหมดไหมให้พี่ช่วยไหม” ฟ้าที่เห็นว่าคำพูดของทั้งคู่เริ่มแปลกๆ เล็กน้อยก็รีบตัดบทของทั้งสองคนทันที
“ไม่เป็ไรค่ะ อิงโทรเรียกคนขับรถแล้วค่ะเดี๋ยวก็จะมารับแล้วเดินอีกนิดก็ถึงแล้วค่ะ” เธอหันไปยิ้มให้เขาแล้วยิ้มให้
“ถ้าไม่ไหวก็บอกได้นะคะเดี๋ยวฉันกับพี่ฟ้าช่วยค่ะ” พิมจากที่จับมือกับฟ้าอยู่ก็เปลี่ยนเป็กอดแขนของฟ้าแล้วเอาหน้าซบลงน้อย
“น้ำได้แล้วจ้า” แม่ค้า
“งั้นขอตัวก่อนนะคะ” เธอรวบถุงของแล้วเดินไปหยิบน้ำ สบายใจมาได้นิดหน่อยก็ต้องมาเจอกันอีกแล้ว การเห็นเขาแสดงความรักกันมันคือสิ่งที่เธออิจฉาที่สุดไม่ว่าจะเป็ตอนนั้นหรือตอนนี้เธอก็ไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว
7K
