เย็นวันศุกร์
พีทกำลังเดินกลับกับปลายฝนจากร้านชานมเ้าเดิม
หัวเราะกันเื่กล่องเก็บรองเท้าของพีทที่พังเพราะ “ยัดเกินไซส์อย่างมั่นใจ”
แล้วจู่ ๆ มีเสียงเรียกชื่อหนึ่ง ที่ทำให้ปลายฝนตัวแข็ง
“ปลายฝน”
เสียงทุ่มนิ่ง เย็น ดังมาจากด้านหลัง
เธอหันไปเจอผู้ชายรูปร่างสูง ใส่เชิ้ตสีดำเข้ม หน้าตาดูดีแบบนิ่ง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยอดีต
พีต้า
“เราไม่ได้คุยกันให้จบวันนั้น...คุยได้ตอนนี้ไหม?”
พีทยืนอยู่ข้าง ๆ ปลายฝน
แต่ไม่พูดอะไร
เขามองปลายฝน และรอให้เธอเลือกก่อน
ปลายฝนหันไปมองพีท สีหน้าลังเล
แต่พีทยิ้มอ่อนและพยักหน้าเบา ๆ เหมือนบอกว่า “ไม่เป็ไร พี่รอได้”
ปลายฝนจึงเดินไปหาพีต้าเล็กน้อย - ไม่ไกลจากพีทนัก
บทสนทนาเบา ๆ ที่พีทได้ยินเพียงแ่ ๆ
"พี่แค่...อยากอธิบาย ว่าที่หายไปวันนั้นเพราะอะไร”
“พี่คิดว่าพี่เดินกลับมาทัน แต่ปลายฝนเดินจากไปไกลแล้ว...”
“พี่พีต้า...” เมย์พูดเสียงเบา
“ปลายฝนไม่ได้รออยู่ที่เดิมเหมือนเดิมแล้วนะ”
พีต้าเงียบไป
ก่อนจะถามเสียงสั่นเล็กน้อย
“แล้ว...คนที่ยืนข้างปลายฝนตอนนี้ เขาสำคัญขนาดไหน?”
ปลายฝนนิ่ง - แล้วเธอก็หันไปมองพีท
เขายืนอยู่ตรงนั้น
มือไม่ได้ยื่นมา
แต่สายตา... อ่อนโยนและมั่นคงที่สุด
“สำคัญพอที่พี่พีต้าจะไม่ควรถามแบบนี้อีก"
พีต้าถอนหายใจ แล้วเดินจากไปช้า ๆ
ไม่พูดอะไรเพิ่ม
ปลายฝนเดินกลับมาหาพีท
เธอไม่พูดอะไร แต่เหมือนเธออยากพูดอะไรบางอย่าง
พีทยิ้มบาง ๆ
“ไม่ต้องรีบอธิบาย พี่เข้าใจ”
“พี่ไม่กลัวอดีตของปลายฝน...พี่แค่ขออนาคตที่ปลายฝนจะมีกับพี่ได้เท่านั้นเอง”
เธอมองหน้าเขา ก่อนจะพูดเบา ๆ
“พี่พีท..."
“คะ?"
“รู้ไหม ปลายฝนดีใจที่ตัวเองเดินจากพี่พีต้าในวันนั้น...เพราะมันทำให้ได้เดินมาเจอพี่”
พีทจับมือปลายฝนแน่นขึ้นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะแสดงความเป็เ้าของ
แต่เพราะเขารู้ว่า “ตอนนี้” ปลายฝนเลือกเขาแล้วจริง ๆ
5K
