นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

“ทำการยืนยันเข้าสู่ดันเจี้ยนระดับหนึ่งจะเริ่มนับเวลา”321“ทำการเคลื่นย้าย”วูป-!“เฮือก นี้นะเหรอดันเจี้ยนภายในแห่งนี้...” เอกกวาดสายตามองไปรอบๆ ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ต่างจากทะเลทรายที่แห้งแล้งเลย
“เริ่มต้นภารกิจ กำจัดอสูรแมงป่องภายใต้พื้นทราย จำนวนหนึ่งร้อยตัว 0/100”
“เฮ้ยนี่มันภารกิจบังคับชัดๆ” เอกกล่าวอย่างหัวเสีย
“จากที่ดูๆ แล้วถ้าเราไม่ทำภารกิจให้ลุล่วงสงสัยเราคงจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่” เอกที่พึ่งนึกเรื่องสำคัญไปได้ก็ถึงกับหน้าซีดทั้งๆ ที่ตัวเองแค่จะมาสำรวจแล้วจากไปเท่านั้นแต่ไอ้ดันเจี้ยนกับระบบบ้านี่มันเคลื่นย้ายเขามาที่ไหนก็ไม่รู้
“ตายห่าละ อีก 7 ชั่วโมงลูกเราจะตื่นถ้าเราไม่รีบทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็วละก็สองคนนั้นต้องวิ่งร้องหาเขาแน่ๆ ถึงจะมีเจ้าคานดูแลให้ก็ตาม” เอกที่ทำสีหน้าเครียดได้ไม่นานอสูรแมงป่องก็ค่อยๆ โผล่ออกมาให้เอกเห็น
กี้ๆ
“เข้ามาไอ้แมงป่องเวร” เอกตั้งหลักพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับแมงป่องทั้งหนึ่งร้อยตัว
ก๊าซๆๆๆๆๆ -!
ฉัวะ-!
แมงป่องที่อยู่ใกล้เอกที่สุดได้กระโดดมาหาเอกอย่างรวดเร็วเอกที่เตรียมพร้อมไว้นานอยู่แล้วก็ใช้สายลมยมทูตพุ่งไปหาแมงป่องอย่างไม่กลัวเกรงเช่นกัน
เมื่อเอกใกล้จะประชิดแมงป่องยักษ์ตรงหน้ามือทั้งสองของก็ลวงไปที่มีดพกของตัวเองก่อนจะปาไปโดนหัวของมันเล่มหนึ่ง
ก๊าซๆๆๆ -!
แมงป่องยักษ์ที่โดนมีดพกของเอกที่ปามาโดนส่วนหัวของมันเต็มๆ แมงป่องยักษ์ที่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ศัตรูตรงหน้าได้ทำกับมันก็ถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงโหยหวน แต่ถึงอย่างนั้นตัวมันก็ร้องได้ไม่นาน เอกที่มาประชิดตัวใกล้กับตัวของแมงป่องยักษ์แล้วก็ทำการตัดหัวมันออกทันที ก่อนจะผลักตัวไปที่ด้านหลังแล้วฟาดมีดพกของตัวเองตัดห่างของมัน เพราะสิ่งมีชีวิตที่เป็นแมลงแล้วต่อให้ตัวหัวของมันส่วนมากพลังชีวิตที่มหาศาลก็ยังคงชีวิตให้มันอยู่รอดต่อไปได้สักพัก
ฉัวะ-!
“คุณได้ทำการสังหารแมงป่องยักษ์ 1 ตัว เหลืออีก 1/100”
กี้ๆ
แมงป่องตัวอื่นๆ ที่เห็นว่าพรรคพวกของมันตายก็ไม่กล้าเข้าไปหาเอกสุ่มสี่สุ่มห้า
“ดูเหมือนพวกมันจะมีสติปัญญาสินะนี่มันใช้ระดับหนึ่งจริงๆ ทำไมถึงมีมอสเตอร์สติปัญญาตั้งแต่ด่านแรกเลย” เอกที่ระมัดระวังตัวหลังจากสังหารพวกมันไปได้หนึ่ง แต่แทนที่พวกมันจะพุ่งเข้าหาเขาทันทีเมื่อเอกได้ฆ่าพวกของมันไปแต่พวกมันกลับค่อยๆ เข้ามาหาเข้าแทน
“นี้มัน...” เอกที่อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีพลังเพิ่มขึ้นก็รู้สึกแปลกใจถึงมันจะน้อยนิดแต่มันกับรวดเร็วยิ่งกว่าที่เขาฝึกเองถึงสามวัน
“เข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง” เอกที่รู้เหตุผลแล้วว่าทำไมอยู่ดีๆ ตัวเองถึงมีพลังเพิ่มขึ้นนั้นก็เป็นเพราะสถานที่แห่งนี้ยังไงละ ในเมื่อมันมีระบบและดันเจี้ยนเมื่อใครคนใดคนหนึ่งฆ่าสิ่งมีชีวิตที่นี่พวกเขาก็จะได้สิ่งที่เรียกว่า EXP เพื่อเพิ่มความสามารถให้กับร่างกายของผู้ที่สังหารได้
แต่ว่าของเอกนั้นไม่ได้สิ่งที่เรียกว่า EXP สิ่งที่เอกได้คือพลังชีวิตของอีกฝ่ายที่ฆ่าไปเพื่อเพิ่มพลังบ่มเพราะให้กับตัวเองแทน
เมื่อเอกรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นมาก็รู้สึกตื่นเต้นแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องเก็บอารมณ์ตื่นเต้นนี้ไว้ก่อนเพราะถ้าเขาไม่รีบเคลียร์ดันเจี้ยนเกรงว่าอีกไม่นานก็เช้าแล้ว
“มาสิพวกแกเข้ามาให้หมดมาเป็นแหล่งพลังงานให้กับฉันเถอะ..” เอกพูดกับแมงป่องยักษ์ด้วยนิสัยดังเดิมของตนเมื่อตอนที่อยู่ในกองทัพ
แมงป่องยักษ์ที่มองดูสายตาของเอกก็ถึงกับขนลุกแทนที่พวกมันจะเห็นคนตรงหน้าเป็นอาหารแท้ๆ แต่ทำไมพวกมันทุกตัวเหมือนเห็นอีกฝ่ายมองพวกมันเป็นอาหารแทน
“ในเมื่อพวกแกไม่กล้าเข้ามาฉันก็จะเข้าไปหาพวกแกเองละกัน” เอกที่มองแมงป่องยักษ์ด้วยสีหน้าของยมทูตที่เหล่าศัตรูเคยตั้งฉายานี้ไว้ให้เมื่อเอกยังทำการรบกับชายแดนอยู่ ยามใดที่ยมทูตออกล่า ยามนั้นหมายถึงความตายและกลัวที่ยมทูตกำลังจะช่วงชิงมันไป
ศัตรูของเอกเมื่อยามนั้นได้พูดกันในวงในว่าเมื่อไรที่เห็นยมทูตอยู่ตรงหน้าให้รีบหนีให้เร็วที่สุดหนีจนกว่าแรงของตัวเองจะหมดอย่ายอมหยุดอยู่กับที่เด็ดขาดไม่อย่างนั้นยมทูตจะตามมาเอาชีวิตของพวกมันไป
“พวกแกจงมาเป็นหนูลองยาให้กับวิชาของฉันหน่อยเถอะ จินตนาภาพแห่งความเป็นจริง” จากมีดพกของเอกที่สั้นมากๆ ซึ่งมันไม่เหมาะที่จะใช้กลับศัตรูหมู่มากเลย แต่เมื่อเอกใช้ทักษะจิตนาภาพแห่งความเป็นจริงออร่าพลังเอกภพที่อยู่ในตัวก็หลั่งไหลออกมาปกคุ้มที่มีดพกจนกลายมาเป็นดาบคู่ที่เสมือนจริงขึ้นมา
ทักษะจิตนาภาพแห่งความเป็นจริง ทักษะนี้จริงๆ แล้วเป็นทักษะระดับสูงของเหล่าผู้ใช้พลังจิต พวกเขาจะใช้ทักษะนี้ในการคงรูปร่างให้เสมือนกับความเป็นจริงเช่นดาบ ปืน หอก รวมถึงสิ่งของต่างๆ แต่คนที่จะใช้ทักษะนี้ได้ต้องรู้ส่วนประกอบของสิ่งของนั้นๆ เป็นอย่างดีไม่อย่างนั้นสิ่งที่จิตนาภาพออกมามันก็จะไม่คงทน ยิ่งคนไหนเข้าใจส่วนประกอบของมันมากเท่าไรของชิ้นนั้นก็จะคงความแข็งแกร่งที่มากขึ้นหรืออาจจะดีกว่าของจริงด้วยซ้ำไปอย่างดาบคู่ของเอกก็เช่นกัน
เพราะตอนนี้ดาบคู่ที่เอกใช้กับมีความสามารถที่ดีกว่าดาบเหล็กที่หาซื้อได้ทั่วไปมากกว่าหนึ่งร้อยเท่า
ก๊าซๆๆๆๆ -!
ทั้งสองฝ่ายที่ยืนประจันหน้าก่อนจะเป็นเอกที่ได้พุ่งเข้าไปหาก่อน
ตูมx10-!
อาวุธที่ร้ายกาจมาตั้งแต่เกิดของแมงป่องยักษ์ได้เหวี่ยงหางแหลมคมที่ทรงพลังพุ่งลงมาที่เอกอย่างรวดเร็ว
แต่มีหรือที่ความเร็วของแมงป่องยักษ์จะสู้ความเร็วของนักฆ่าที่โชกโชนอย่างเอกได้
ฉัวะx3-!
เอกที่ใช้ทรายที่ระเบิดขึ้นอำพรางตัวเองก่อนจะใช้สายลมยมทูตลอบไปหาจุดอับสายตาของพวกมัน ด้วยสัญชาตญาณของสัตว์ป่ามีหรือที่แมงป่องยักษ์อย่างพวกมันจะไม่ไหวตัวทัน
แต่ถึงพวกมันจะไว้ตัวทันก็สู้ความเร็วที่เอกใช้มาไม่ได้อยู่ดี ทำให้พวกมันถูกเอกตัดผ่านลำตัวไปถึงสามตัวด้วยกัน
ก๊าซๆๆๆๆ -!
แต่ถึงอย่างนั้นด้วยจำนวนที่เยอะกว่าและเอกที่ไม่คุ้นชินกับที่แจ้งรวมถึงทะเลทรายที่มีพื้นให้เหยียบอย่างไม่มั่นคงก็ทำให้เอกสูญเสียความเร็วของตัวเองไปเยอะมาก ทำให้เอกต้องโดนหางของแมงป่องยักษ์ฟาดเข้าเต็มๆ ตูม-!
เอกที่โดนการโจมตีของแมงป่องยักษ์ก็รีบลุกขึ้นมาตั้งหลักอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเช็ดเลือดของแมงป่องที่ติดตัวมาและคิดในใจว่า “อัก...ถึงมันจะไม่เจ็บเท่าไรเพราะตอนนี้เราอยู่ในขั้นที่สองของพลังเอกภพแต่ถ้าเราโดนบ่อยๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ”
“ฮ่าๆ นี้เราโดนล้อมแล้วเหรอเนี่ย” เอกที่เห็นเหล่าแมลงยักษ์ที่รายล้อมอยู่เต็มไปหมดก็ได้หัวเราะขึ้นมา นี้ไม่ใช่เสียงหัวเราะสิ้นหวังของเอกแต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่น่ายินดีตั้งหาก การที่เอกจะหาคู่ต่อสู้ที่สู่สีเช่นนี้มันไม่ได้หากันง่ายๆ
“มาสิ มาต่อรอบสองของพวกเรากันเถอะ” พูดเสร็จเอกก็แสยะยิ้มพร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารของแต่ละฝ่ายกดดันซึ่งกันและกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40

คล้ายกับเรื่องนี้แหละคุณพ่อของพวกเรา ที่คุณอ่าน

นี้แหละคุณพ่อของพวกเรา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40

คล้ายกับเรื่องนี้แหละคุณพ่อของพวกเรา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้